All Chapters of ข้ามมาเป็นชายาตัวประกอบของพระเอก: Chapter 41 - Chapter 50

เมืองหลวงหยางชินเร่งควบม้ากลับมายังเมืองหลวงเมื่อได้รับข่าวจากที่ทางตระกูลส่งไปให้กับเขา คนของเขาที่ซ่องสุมกันอยู่ทางด้านนอกเมืองกว่าห้าหมื่นนายกำลังรอฟังคำสั่งจากเขาเพียงผู้เดียวเมื่อกลับมาถึงเมืองหลวงหยางชินก็ได้รับรายงานลับอีกเรื่องนั่นคือการเคลื่อนย้ายกำลังพลของฉีอ๋อง เพียงแต่มิใช่การเคลื่อนย้ายเพื่อรอทำศึกสงครามแต่อย่างใด แต่เป็นการเคลื่อนย้ายกองกำลังทั้งหมดของเขาออกจากเมืองหลวงแล้วมุ่งตรงไปยังเมืองจิงโจว โดยที่การเคลื่อนย้ายในครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่สองเดือนก่อนแล้ว ดูท่าว่าอีกไม่นานจะกองกำลังทั้งหมดคงใกล้จะได้รวมตัวกันที่จิงโจวจนครบแล้วกระมัง

หลังจากที่ทะเลาะกันคืนนั้นหนิงอันก็ไม่ได้พบเฟยฉีอีกเลย ได้ยินสาวใช้ทั้งสองเล่าให้ฟังว่าเขาเคลื่อนย้ายกองทัพออกป้องกันเมืองจิงโจว หลังจากที่ชนเผ่าหูคิดที่จะบุกโจมตีหลังจากที่ตระกูลหยางก่อกบฏโค้นล่มราชวงศ์จนสำเร็จ จึงทำให้มีมือที่สามคิดที่จะใช้ช่วงเวลาที่แคว้นฉีกำลังอ่อนแอพยายามที่จะบุกเข้ายึดครองเมืองหน้าด่านที่เป็นเมืองชายแดนของแคว้นฉางอัน โดยที่พวกเขาหารู้ไม่ว่าในตอนนี้กองทัพของฉีอ๋องได้เข้ายึดครองเขตจิงโจวและ กวางโจวทั้งหมดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เขาจะประกาศอิสรภาพไม่ยอมขึ้นตรงต่อแคว้นฉางอันอีกต่อไป ก่อนจะสถาปนาเป็นแคว้นจินหยวน ก่อตั้งราชวงศ์จิน ทางด้านเฟยฉีขอเพียงได้อยู่เคียงข้างพี่สาวและพี่เขยไปเช่นนี้ก็พอ เป็นเวลานานนับเดือนที่เขาบุกทำสงครามกับชาวเผ่าหูที่รุกราน จนกระทั่งอีกฝ่ายเสียกำลังพลไปมากจึงได้ถอยร่นออกไปไกล ดูเหมือนว่าภายในหนึ่งถึงสองปีนี้ก็คงจะเงียบสงบไปได้บ้าง ก่อนจะหันตัวม้าเข้าเมืองเพื่อตรงไปยังเรือนของหนิงอันอย่างเร่งรีบเมื่อจัดการหลายๆสิ่งหลายๆและเริ่มลงตัวแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เฟยฉีจะต้องจัดการเรื่องของตนเองบ้างแล้ว ร่างสูงกระโดดลงจากหลังม้าก่อนจะวิ่งเข้าเร

ใบหน้าของเฟยฉีเต็มไปด้วยความมืดครึ้ม เหล่าองครักษ์ต่างรีบเปิดทางให้กับเขาในขณะที่หนิงอันเองก็ไม่กล้าที่เอ่ยสิ่งใดออกมา นางได้แต่ทำตัวนิ่งเงียบอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มเท่านั้น เมื่อเดินมาถึงประตูห้องก็ถูกเปิดด้วยฝ่าเท้าของเขาก่อนจะถูกปิดลงด้วยฝ่าเท้าของชายหนุ่มอีกครั้ง หนิงอันมองเห็นโทสะของชายหนุ่มจากที่เงียบมานานก็เริ่มมีโทสะขึ้นมาเช่นกัน เป็นเพราะก่อนหน้านี้กลัวว่าอีกฝ่ายจะโยนนางลงพื้นจึงได้เอาแต่เงียบ และเมื่อมาถึงเรือนเขาวางนางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา เมื่อได้โอกาสหนิงอันจึงได้ถอยห่างออกจากเตียง"ท่านคิดจะทำอันใดเจ้าคะ""หนิงอัน""ข้าถามท่านว่า ท่านคิดจะทำสิ่งใดกันแน่""เจ้าอยากจะกลับไปกับหยางชินงั้นหรือ" เฟยฉีเอ่ยถามหญิงสาว สีหน้าของเขาแสดงความกังวลอย่างชัดเจน"ข้าจะตัดสินใจเช่นไร แล้วเกี่ยวข้องอันใดกับท่านกัน!" หนิงอันหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามของเขา เขามักจะใจร้ายกับนางเสมอ อยู่ ๆนึกอยากจะมาทำดีกับนางก็มา อยู่ ๆนึกอยากไปหายไปก็หายไปเสียดื้อๆ ทำไมนางจะต้องทนกับบุรุษเช่นเขากัน"เกี่ยวสิ! ในเมื่อเจ้าเป็นภรรยาของข้า""ภรรยา ท่านอ๋องกำลังล

"หืม มะ ไม่ ข้าไม่ได้หนาวเจ้าค่ะ""แล้วเจ้าเป็นอันใดงั้นหรือ" เฟยฉีก้มลงกระซิบที่ข้างหูของหนิงอันทำเอานางรู้สึกขนลุก หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งใดกับเขาทั้งสิ้น เพราะยิ่งนางสนทนามากเท่าใดก็รู้สึกว่ากำลังเสียเปรียบเขาอยู่มากเท่านั้น ทั้งยังเป็นบนหลังม้าเช่นนี้อีก(หึ รอให้ข้าได้ลงจากหลังม้าก่อนเถิด ข้าจะสอนบทเรียนอันแสนเร่าร้อนให้กับท่านเอง) หนิงอันพลางคิดในใจก่อนจะเก็บงำไม่ไว้ไม่เผยพิรุธให้อีกฝ่ายได้สังเกตเห็น เพราะเดี๋ยวจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นเอาได้ใช้เวลาเดินทางร่วมหนึ่งชั่วยามสุดท้ายก็มาถึงเสียที หนิงอันมองดูเนินเขาที่ที่โล่งเตียนไปด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจี ต้นดอกหญ้าเล็กๆขึ้นแซมต้นหญ้าสีเขียวทำให้ดูคล้ายกับหมู่ดาวที่รายล้อม ช่างงดงามเหลือเกิน ร่างบางถูกอุ้มให้ลงจากหลังม้า มือข้างหนึ่งของเขาจับจูงมือของหญิงสาว อีกข้างจับที่เชือกจูงมาก่อนจะปล่อยให้มันได้เล็มหญ้าบริเวณนั้นได้ตามชอบใจ สายลมพัดผ่านร่างทั้งสองมาเรื่อย ๆแสงแดดอ่อนๆทำให้หวนนึกถึง ตะกร้าอาหาร เสื่อปูนั่ง เป็นการปิกนิกชมธรรมชาติที่ไม่เลวเลยหากเป็นในยุคปัจจุบัน "เจ้าชอบที่นี่หรือไม่""ชอบเจ้าค่ะ ที่นี่งดงามมาก

ในวันพิธีแต่งงานของเฟยฉีและหนิงอันแม้ว่าในนิยายหนิงอันจะเคยผ่านการแต่งงานมาแล้วหนหนึ่ง หากแต่สำหรับหนิงอันคนนี้ผู้ซึ่งยังไม่เคยมีแม้แต่แฟนสักคน จะไม่ให้นางรู้สึกตื่นเต้นได้อย่างไรกัน พิธีแต่งงานผ่านพ้นไปอย่างไม่มีสิ่งใดติดขัดจนกระทั่งถึงขั้นตอนสุดท้ายที่เจ้าบ่าวจะต้องอุ้มเจ้าสาวเข้าหอ หลังจากเสร็จพิธีหนิงอันก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศคุกรุ่นที่เกิดขึ้นกับผู้เป็นสามี นางไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นชายหนุ่มจึงได้มีท่าทีเช่นนี้ อยู่ ๆ เขาก็เย็นชากับนางเมื่อส่งนางเข้าห้องแล้วก็อ้างว่าขอตัวออกไปต้อนรับแขกด้านนอก หนิงอันที่มองเห็นถึงความผิดปกติตั้งแต่แรกแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาเพียงคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นเพียงเท่านั้นย้อนกลับไปเมื่อคืนนี้หยางชินบุกเข้ามาหานางถึงในห้องพัก "ทะ ท่านเข้ามาได้อย่างไรกันเจ้าคะ" หนิงอันมองหน้าเขาก่อนจะเดินออกไปที่ประตูก่อนจะเปิดออกดูแล้วมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าจะไม่มีผู้ใดมาพบเห็นเข้า แล้วรีบปิดลงอย่างรวดเร็ว"ข้ามาอวยพรให้กับเจ้า" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเศร้า"ขอบคุณเจ้าค่ะ แต่ท่านไม่ควรลอบมาพบข้าเช่นนี้ หากผู้ใดพบเห็นเข้าจะทำเช่นไร""หากว่าวันหนึ่งเขาไม่ต้อ