All Chapters of กรุ่นกลิ่นสิเน่หา NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 7: Chapter 21 - Chapter 30

"เรียบร้อย" หล่อนทำเสียงมีชัย จากนั้นก็ร้องเพลงกันต่อ เอาขนมมาเปิดกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ จนกระทั่งเวลาผ่านไปถึงห้าทุ่มก็หยุดกิจกรรมสนุกเพราะชักง่วงแล้ว"เอาล่ะๆ นี่มันก็ดึกแล้ว มาจับไม้สั้นไม้ยาวตามที่ตกลงกันไว้เร็ว"ดิรัสยาปรบมือเรียกแขก จากนั้นก็ลุกเดินหายไปห้านาที กลับมาพร้อมกับเศษไม้เล็กสี่อัน หล่อนถือไว้ในมือเรียงกันเป็นแถว โดยให้เห็นว่าปลายด้านบนทั้งสี่อันนั้นมันยาวเท่ากันหมด"เร่เข้ามาๆ จับได้ไม้สั้นคู่ไม้สั้น ไม้ยาวคู่ไม้ยาว จับแล้วจับเลย คู่ใครคู่เขาถ้าจับได้แล้วห้ามเปลี่ยน เพี้ยง!" กล่าวโฆษณาเสร็จก็เป่าคาถาลงไป"เอ้า นายโดม นายจับก่อน" ดิรัสยาจัดแจงยื่นมือที่ถือไม้ไปตรงหน้าโดม"เราเป็นผู้ชาย พวกนายจับก่อนเถอะ" โดมเอ่ยอย่างต้องการเป็นสุภาพบุรุษ"โอเค งั้น...เดียร์จับก่อน"ดิรัสยายื่นไปข้างหน้าเดียริน่า ซึ่งหญิงสาวก็ยอมจับขึ้นมาหนึ่งอัน แล้วก็ถือไว้"เอ้าโดม ตาแกละทีนี้"ดิรัสยายื่นมาตรงหน้าโดมอีกครั้ง โดมจึงทำการจับมาอันหนึ่ง ดิรัสยาหันไปทางจัสมิน"ยูจับมั่ง มะลิ"ดิรัสยาเอ่ย หากเมื่อไหร่ดิรัสยาเรียกจัสมินว่า มะลิ แล้วละก็ นั่นเป็นการส่งซิก จัสมินมองสบตาเพื่อนรักทันที แล้วก็

ลีย์ใช้แผ่นหลังดันประตูให้เปิดออก ร่างเล็กซบหน้ากับอก แขนโอบรอบคอเขา หล่อนหลับตาพริ้ม ไม่รู้ว่าหลับจริงหรือแกล้งหลับ เขาวางหล่อนลงบนเตียงล่าง ถอดรองเท้าออกให้ ความจริงพวกอเมริกันนั้นไม่แคร์ที่จะใส่รองเท้าบนเตียง แต่ครอบครัวของพวกเขาทุกคนเลือกใช้วัฒนธรรมไทยในกรณีนี้ไม่มีใครที่จะกระโดดขึ้นเตียงโดยสวมรองเท้าที่เปื้อนสกปรกจากการเดินนอกบ้านทั้งวัน เขารู้ดีว่าแม่คนดื้อเป็นเด็กสะอาดแค่ไหน เพราะคุณป้าวีรตานั้นเข้มงวดกับการเลี้ยงดูปลูกฝังลูกๆ มาก ลีย์เห็นว่าท่านฉลาดในการที่จะเลือกหยิบเอาข้อดีที่เป็นประโยชน์จากทั้งวัฒนธรรมไทยและตะวันตกมาประยุกต์ได้อย่างลงตัวลีย์เห็นคนขี้เซานอนหลับนิ่งจึงเดินไปสำรวจคาบินหลังเล็ก คาบินของตระกูลแม็คเคนซี่ใหญ่และหรูหรากว่านี้มาก ดิรัสยาย่อมคุ้นเคยกับความอลังการของมันดี แต่เด็กสาวสามารถปรับตัวและไม่มายด์กับสิ่งเล็กกว่า เด็กน้อยมีนิสัยยืดหยุ่นปรับตัวเข้ากับสถานที่และสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างดี อย่างนี้หล่อนจะเติบโตเป็นบุคคลที่เอาตัวรอดและเป็นที่พึ่งของผู้อื่นได้อย่างแน่นอน ลีย์เดินไปยังประตู"พี่ลีย์จะไปไหน" คนหลับปรือตาขึ้นมาส่งเสียงถาม"จะไปเอาเสื้อผ้า"เขาตอบแล้ว

เรื่องอะไรดิรัสยาจะทำแบบนั้น เพราะทุกวันนี้ การบ้านนั้นจ้างเพื่อนทำให้ หล่อนรู้หมดเรื่องที่เรียนน่ะ เพราะเป็นหนอนคีบอร์ด ชอบเสิร์ชหาความรู้บนอินเตอร์เน็ต ประกอบกับรอบตัวดิรัสยานั้น มีแต่ผู้รู้กูรูระดับรู้ลึกในเรื่องต่างๆ มากมาย ดิรัสยาไม่เห็นความจำเป็นที่จะเอาเวลาที่มีอย่างจำกัดนั้นมานั่งทำการบ้านพวกทฤษฎี ที่แค่ลอกข้อความจากหนังสือไปตอบคำถามเหมือนสมัยมัธยม นอกเสียจากเป็นงานชิ้นสำคัญ หรืองานพรีเซนต์ งานค้นคว้าและนำเสนอแนวคิดอะไรพวกนั้น แบบนั้นหล่อนชอบทำ เพราะได้ใส่ไอเดียและความคิดเห็นส่วนตัวเข้าไปด้วย และได้ดิสกัสกับโปรเฟสเซอร์ นั่นจึงเป็นสิ่งที่น่าสนใจและควรค่าแก่การเสียเวลาสำหรับหล่อน"งั้นดิวไปนอนนะคะพี่ชาย กู๊ดไนท์ค่ะ"หล่อนรีบเอ่ยแล้วยื่นหน้ามาหอมแก้มทีหนึ่ง ร่างเล็กกระโดดขึ้นเตียงดึงผ้าห่มมาคลุมโปง นอนตะแคงหันหน้าเข้าข้างฝา ลีย์นั่งทำงานจนครึ่งชั่วโมงต่อมาก็เก็บคอมพิวเตอร์เขาตัดสินใจนอนเหยียดยาวไปกับโซฟา ไม่อยากปีนขึ้นไปนอนเตียงเล็กชั้นบน เกรงมันจะสะเทือนทำให้ดิรัสยาตื่น เพราะถ้าขืนหล่อนตื่นขึ้นมามีหวังเขาจะต้องไม่ได้หลับได้นอนแน่ แม่คุณจะต้องคุยจ้อต่ออีกยก จนอาจจะถึงเช้ารุ่งขึ

"ไม่ปง ไม่ไปมันแล้ว หมดสนุก สุดเซ็งเป็ด!"ดิรัสยาตอบเขาเสียงสะบัด รู้สึกไม่สนุกขึ้นมาจริงๆ แต่เมื่อนึกได้ว่าพวกเพื่อนสามคนกำลังรออยู่จึงเดินกลับไปหาเพื่อน แล้วบอกว่าไม่อยากไปแล้วรู้สึกปวดหัว ทุกคนก็ไม่มายด์ เพราะขี้เกียจพายเรือเมื่อดิรัสยาซึ่งเป็นมือพายตัวหลักไม่ไปด้วย"งั้นเดี๋ยวเราไปเช่าจักรยานปั่นกันดีกว่าไหม" จัสมินเสนอความคิดกับทุกคน"ดิวปวดหัวจริงๆ จัส คงจะเป็นเพราะนอนไม่พอน่ะ พวกนายไปกันเถอะ" ดิรัสยาปฏิเสธ"จะให้เราอยู่เป็นเพื่อนมั้ย กลับไปคาบินแล้วทานยา นอนพักผ่อน" จัสมินเสนอ"ไม่ต้องหรอก จัสไปกับพวกนายโดมกับเดียร์เถอะ ดิวคิดว่าจะกลับไปนอนต่อ เดี๋ยวคงจะหาย"ดิรัสยากล่าว ทุกคนพยักหน้า ดิรัสยาจึงยกมือโบกแล้วแยกย้ายกันลีย์ยืนมอง เขาเดาไว้ไม่เคยผิด เจ้าหล่อนปุบปับเปลี่ยนใจขึ้นมาเฉย ใบหน้าเล็กมึนตึงเดินผ่านเขาไปไม่ยอมพูดด้วย ลีย์หันหลังเดินตาม"ปวดมากไหม"เสียงทุ้มเอ่ยถามดังมาจากข้างหลัง ดิรัสยาไม่ตอบ เดินไปถึงคาบินก็เอากระเป๋ามาค้นหายาแก้ปวดหัว"อย่าเพิ่งกินยา ข้าวเช้ายังไม่ได้กินเลยนี่เรา"ลีย์เอ่ย เพราะหล่อนดื่มกาแฟที่แชร์กันกับเขาเพียงเท่านั้น ส่วนคนอื่นเห็นกินพวกขนมปังปิ้งกับ

หนึ่งเดือนต่อมาเวลาสี่โมงครึ่งของวันศุกร์ ดิรัสยากำลังมองดูสายฝนที่กำลังตกพรำอย่างต่อเนื่อง ดีนะที่รู้ว่าฝนจะตก รถหล่อนจึงจอดอยู่อย่างสะอาดเอี่ยมเหมือนใหม่อยู่ในโรงรถของคฤหาสน์แม็คเคนซี่ คลุมผ้าเอาไว้อย่างดี ดิรัสยารักมันมาก ทำไงได้มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจไม่ใช่ว่าเป็นลูกสาวคนเล็กของสเตฟาน แม็คเคนซี่ เจ้าพ่อเงินตราแห่งลาสเวกัสแล้วจะใช้จ่ายเงินได้อย่างมือเติบและตามสบาย ใช้น่ะได้อยู่ แต่หากใช้แล้วจำนวนตัวเลขในบัญชีมันลดลง เงินพ็อกเก็ตมันนี่รวมถึงโบนัสที่บิดาจ่ายทุกปีนั้นก็จะได้รับน้อยลงไปด้วย ออมได้เท่าไหร่ปีนั้นก็เอา 3 คูณเข้าไป สามเท่าเชียวนะ! นั่นคือเหตุผลที่ดิรัสยากำลังจีบและออเซาะพี่ลีย์ให้ซื้อหุ้นตัวที่กำลังเล็งอยู่เป็นของขวัญวันเกิดให้แทนที่จะควักกระเป๋าตัวเองเรื่องรถนั้น ทำไมหล่อนถึงทะนุถนอมมันนัก ก็เพราะรถคันนี้ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของดิรัสยาจริงๆ น่ะสิ นั่นก็คือ การที่หล่อนรับจ้างคุณพ่อทำอะไรๆ จิปาถะแล้วแต่ท่านจะเรียกใช้ เป็นต้นว่า การค้นข้อมูลการตลาดการลงทุนต่างๆ การหาประวัติของลูกค้าบางคนที่อยู่ที่บอสตันแล้วห่างหาย ขาดการติดต่อ ด