Mag-log inShare
Chapter 1
Petsa ng paglalathala:
2026-05-24 04:42:52Chapter 1
“พี่เชนทร์กลับมาแล้ว”
วาติยาพูดออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นสามีเดินเข้ามาในบ้าน หลังจากเดินทางไปต่างประเทศเป็นเวลานานเกือบหนึ่งเดือน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ต่างจากบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เขามีใบหน้าที่เรียบตึง ดวงตาที่มองมายังภรรยาบอกถึงความไม่เป็นมิตร ใบหน้าเย็นชาไร้รอยยิ้ม วาติยาชะงักเท้าที่จะเดินเข้าไปหา เมื่อได้ยินคำพูดที่เธอได้ยินจนขึ้นใจแล้ว
“นึกว่ากลับมาบ้านคราวนี้ฉันจะไม่เห็นหัวเธอเดินอยู่ในบ้านของฉัน ที่ไหนได้ ยังลอยหน้าลอยตาทำเป็นคุณนายอยู่ที่นี่ หน้าด้าน ไม่มียางอาย เจ้าของบ้านไม่อยากให้อยู่ยังหน้าด้านหน้าหนา ไล่กี่ทีก็ไม่ยอมไปสักที”
ราเชนทร์ อิศราภักดี มหาเศรษฐีติดอันดับต้นๆ ของเมืองไทย เจ้าของกิจการหลายอย่าง แต่ที่ทำเงินให้มากที่สุดคงจะเป็นอาคารสำนักงานให้เช่า ที่อยู่ในตึกอาร์ซีเอส ตึกสูง 65 ชั้น ที่ทำรายได้ให้กับเขาตกเดือนละหลายร้อยล้านบาท เขามองหน้าวาติยาภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายด้วยสายตาเกลียดชัง ดูแคลน สายตาที่มองมาทำให้วาติยารับรู้ถึงความเกลียดชังนั้นได้อย่างชัดเจน ไม่เคยมีสักวันที่เขาจะพูดดีๆ กับเธอ ไม่ว่าเธอจะทำดีกับเขามากแค่ไหนก็ไม่สามารถลบความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอได้
“แก้วเป็นเมียพี่เชนทร์ ก็ต้องอยู่ที่นี่สิคะ” วาติยาบอกเสียงอ่อย
“ฮึ เมีย ลองเอาเท้าของเธอขึ้นมาก่ายหน้าผาก แล้วคิดให้ดีซิว่าเธอเป็นเมียฉันหรือเปล่า”
ราเชนทร์ถามอย่างเดือดดาล เขาไม่เคยเห็นวาติยาเป็นภรรยาของเขาเลย ที่จำยอมแต่งงานจดทะเบียนสมรสด้วย ก็เพราะตัวเขาเองถูกวาติยาและมารดาของเธอ รวมหัวกันวางยาเขาและจัดฉากว่ามีอะไรกัน ถ้าไม่ติดว่าโฉมฉายมารดาของวาติยาจัดฉากได้อย่างดีเยี่ยม โดยพามารดาของเขารวมทั้งบุคคลที่สามและสี่และอีกหลายๆ ชีวิตเข้ามาเห็นเหตุการณ์ และที่สำคัญนักข่าว เขาจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบนี้ได้
“แต่ถึงยังไงแก้วก็เป็นเมียพี่เชนทร์” วาติยาเถียงเสียงเบาหวิว ราวกับคนพูดไม่เต็มปาก
“โอ๊ย ฉันอยากจะบ้าตาย คำก็เมียสองคำก็เมีย เท่าที่ฉันจำได้ ตั้งแต่แต่งงานอยู่กินกับคนที่อยากมีผัวจนตัวสั่น คิดจะจับผู้ชายรวยๆ อย่างเธอ ของของฉันไม่เคยล่วงล้ำเข้าไปในตัวของเธอเลยสักครั้ง อยากรู้ไหมว่าเพราะอะไร เพราะฉันไม่อยากเกลือกกลั้วกับผู้หญิงร่านอย่างเธอ ฉันรังเกียจเธอ จำไว้นะวาติยาว่าฉันเกลียดเธอ เกลียดยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ นอนกับเธอฉันนอนกับโสเภณีราคาไม่กี่ร้อยยังดีซะกว่า จำใส่กะโหลกกลวงๆ ของเธอเอาไว้ด้วย”
ราเชนทร์ตะโกนออกมาดังลั่นห้องรับแขก วาติยารู้ว่าเขารังเกียจเธอมากแค่ไหน แต่ที่ทนอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะมารดา ที่ทั้งบังคับและขู่เข็ญให้เธออยู่ที่นี่ อยู่เป็นคุณผู้หญิงของตระกูลอิศราภักดี ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยต้องการเลยสักนิด แค่คิดก็ยังไม่เคย
“วิชัย โทรไปหาจีนี่ให้หาผู้หญิงมาให้ฉันคนหนึ่ง ภายในหนึ่งชั่วโมงนะ”
ราเชนทร์สั่งเลขาส่วนตัวของเขาก่อนจะเดินขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้าน โดยไม่สนใจวาติยาที่ยืนร้องไห้อย่างน่าสงสารเลย เขากลับแกล้งเดินชนเธอจนร่างบอบบางเซและล้มไปบนพื้นตามแรงชนทันที วิชัยมองวาติยาที่นั่งร้องไห้ อย่างสงสารและเห็นใจ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้
คนสั่งเดินขึ้นไปที่บันไดไม่กี่ขั้น เขาหันหน้ามาทางวิชัยก่อนจะสั่งอะไรบางอย่างที่ทำให้วาติยาร้องไห้หนักขึ้นกว่าเก่าอีก หากราเชนทร์หาแยแสไม่
“ผู้หญิงมาแล้วให้พาไปที่ห้องของวาติยานะ ต่อจากนี้ไปฉันจะนอนกับโสเภณีที่ห้องของเธอ เพราะเธอคงไม่รังเกียจผู้ร่วมอาชีพเดียวกับเธอ จริงไหมวาติยา”
ราเชนทร์พูดจบก็เดินขึ้นไปชั้นบนพร้อมรอยยิ้มสะใจ คำพูดเขาเชือดเฉือนบาดลึกลงไปในจิตใจของวาติยา เธอไม่รู้ว่าจะทนอยู่ที่นี่ได้อีกนานเท่าไหร่ ระยะเวลาหกเดือนที่ผ่านมา เธอเหมือนกับตกนรกทั้งเป็น แต่เธอไม่เคยบอกใครแม้กระทั่งมารดาของเธอ ซึ่งมักจะมาหาเธอทุกครั้งที่เดือดร้อนเรื่องเงิน
นึกถึงโฉมฉาย ผู้เป็นมารดาก็ยิ่งเศร้าใจหนักขึ้น น้ำคารินไหลเป็นทาง โฉมฉายไม่สนใจความรู้สึกของวาติยาเลย ว่าจะสุขเศร้าเหงาหรือทุกข์ ไม่เคยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอด้วย นางสนใจแต่ตัวเองเท่านั้น
วาติยาเดินเข้ามาในห้องของเธอเมื่อตอนเกือบเที่ยงคืน หลังจากผู้หญิงที่ให้ความสุขกับราเชนทร์กลับไปแล้ว ร่างบางเดินมาหยุดนิ่งที่เตียงนอน ร่องรอยที่อยู่บนเตียงการันตีให้เห็นว่าราเชนทร์ทำอย่างที่พูดจริงๆ ที่นอนยับยู่ยี่ ถุงยางอนามัยใช้แล้วสองชิ้นวางไว้บนเตียงของเธอ วาติยาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือทั้งสองข้างปิดใบหน้าพร้อมกับหลั่งน้ำตาที่อัดอั้นอยู่ในใจ เขาทำกับเธอเกินไปแล้ว ทำไมเขาไม่นึกถึงจิตใจเธอบ้าง ไม่รัก ไม่ชอบ เกลียดชังเธอ เธอไม่ว่า แต่อย่าทำอย่างนี้ มันเกินไป เกินไปแล้วจริงๆ โดยไม่สังเกตว่าราเชนทร์ได้มายืนพิงอยู่ที่ประตูห้อง
“อ้อ! วานเธอช่วยเก็บซากความสุขของฉันด้วยนะ หวังว่าเธอคงไม่รังเกียจ” ราเชนทร์พูดพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของเขาที่อยู่ตรงข้าม
ไม่มีวาจาใดๆ เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากวาติยา มีเพียงน้ำตาและเสียงสะอื้นเท่านั้นที่ได้ยินตลอดทั้งคืน
หลังจากคืนนั้นราเชนทร์ก็พาผู้หญิงมานอนที่ห้องของวาติยาทุกคืน บางคืนอยู่ถึงตีสามของวันใหม่ ทำให้เธอแทบไม่ได้นอน สภาพห้องก็เหมือนเดิม ถุงยางอนามัยใช้แล้วถูกถอดวางไว้บนเตียงเหมือนเดิม เขาทำอย่างนี้มาร่วมหนึ่งเดือนแล้ว ความอดทนของเธอเริ่มเหลือน้อยลงทุกที วาติยาอยากจะหนีไปจากที่นี่ ไปให้ไกล ไปในที่ที่โฉมฉายไม่สามารถตามหาเธอได้
วาติยาอยากทำเช่นนั้น อยากทำใจแทบขาด แต่เป็นเพราะความกตัญญู เชื่อฟังมารดา เธอจึงไม่สามารถทำอย่างที่ใจคิดได้ เพราะกลัวมารดาจะลำบาก หากถ้าไม่มีเธอ มารดาก็จะไม่มีเงินใช้ เนื่องจากโฉมฉายขอค่าเลี้ยงดูเดือนละสองแสน ซึ่งราเชนทร์ก็ตกลง
Pinakabagong kabanata
โสเภณียอดรัก Chapter 48
Chapter 48ริมฝีปากหนาขบเม้มที่ปลายถันของเธอเบาๆ ก่อนจะดูดกลืนหายเข้าไปในอุ้งปาก มือหนาอีกข้างบีบเคล้นที่ทรวงอกที่เต็มมือเขาสลับกันทั้งสองข้าง อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด “แก้ว โอ้ว” ราเชนทร์ปลดปล่อยเสียงห้าวต่ำออกมา เมื่อตัวตนของเขาผ่านช่องทางรักที่คับแน่นทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น ธาริกามองเห็นแสงรำไรที่สว่างไสวอยู่บนท้องฟ้า เขาเพิ่มจังหวะมากขึ้นเรื่อยๆ จนสาวน้อยที่หัวอ่อนในบทรักไม่สามารถต้านทานได้ ในที่สุดเธอก็เดินทางมาถึงปลายทางแห่งความสุข “พี่เชนทร์ ไหม อ๊า” ธาริกาเผลอหลุดเอ่ยชื่อของเธอโดยไม่รู้ตัว แต่ในวินาทีนั้นราเชนทร์ไม่สามารถคิดอะไรได้ เขาออกแรงขับเคลื่อนมากขึ้นเพื่อให้ตัวเองเดินทางไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสุขเช่นเดียวกับเธอ “แก้ว แก้วจ๋า โอ้ววววว” ราเชนทร์ครางระส่ำพร้อมกับปลดปล่อยความสุขที่อัดแน่นอยู่ในตัวตนของเขา ปลดปล่อยออกมาเป็นสายน้ำสีขาวขุ่นเต็มช่องทางรักของเธอ และทรุดกายลงข้างเธอพร้อมกับเสียงลมหายใจที่เหนื่อยหอบ “พี่รักแก้วนะ รักมากด้วย พี่สัญญาว่าพี่จะไม่มองผู
โสเภณียอดรัก Chapter 47
Chapter 47 ธาริกาเดินขึ้นไปชั้นบนทันทีที่เดินมาถึงเรือนกุหลาบ โดยมีร่างสูงใหญ่ของราเชนทร์ตามไปติดๆ พอทั้งสองเดินเข้ามาอยู่ในห้องตามลำพัง ลำแขนหนาตวัดกอดร่างบางไว้แน่น หากแต่ธาริกากลับยืนนิ่งเป็นหุ่น ไม่รู้สึกรู้สากับอ้อมกอดของเขาเลยแม้แต่น้อย “พี่ขอโทษนะแก้ว พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจผิดนัดแก้วนะ พี่ขอโทษ” ราเชนทร์รัดร่างบางไว้แน่น คำขอโทษถูกเปล่งออกมาจากเรียวปากหนาไม่ขาดสาย หากแต่ธาริกายังยืนนิ่งไม่สนใจคำขอโทษของเขา “อย่าทำแบบนี้ได้ไหมแก้ว พูดกับพี่บ้างสิ” ราเชนทร์เห็นเธอนิ่งเขายิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี กลัวว่าภรรยาคนสวยจะโกรธและหนีหายไป ซึ่งเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้ “ถ้าพี่เชนทร์ทำกับแก้วแบบนี้อีก แก้วเอาพี่ตายแน่” ธาริกาพูดเสียงเข้ม “พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” ราเชนทร์แก้ตัว “ถ้าแก้วเห็นพี่เชนทร์กินข้าวกับผู้หญิงที่คุณแม่พามาดูตัวอีกครั้งละก็เห็นดีกันแน่ แม่จะอาละวาดให้บ้านแตกเลยคอยดู” ราเชนทร์เพิ่งรู้วันนี้เองว่า เวลาผู้หญิงหึงสามารถเปลี่ยนอะไรได้หลายอย่าง ไม่ว
โสเภณียอดรัก Chapter 46
Chapter 46 “ว่าไงคะ รถคันนั้นรถใครหรือว่าไม่มีเจ้าของ งั้นแก้วขอก็แล้วกัน หวังว่าคุณแม่จะเมตตายกให้ลูกสะใภ้คนนี้นะคะ” ธาริกาพูดจบก็เดินออกไปจากบ้าน บุคคลที่อยู่ในโต๊ะอาหารต่างสงสัยว่าหญิงสาวกำลังจะทำอะไร จึงลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินตามเธอออกไป “กรี๊ดดดด แกทำอะไรรถฉัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ” วิมาดากรีดร้องเสียงดังลั่น เมื่อเห็นรถยนต์นำเข้าราคาแพงของตัวเอง ถูกมีดเล่มเล็กที่อยู่ในมือของธาริกากรีดเป็นทางยาวไปรอบตัวรถ ราเชนทร์ต้องวิ่งมาจับร่างของธาริกาที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ให้ถอยห่างจากตัวรถก่อนที่รถราคาแพงคันนี้จะเสียหายไปมากกว่านี้ “เอ้า! รถของคุณเหรอ ก็เมื่อกี้คุณแม่บอกฉันเองว่าพี่เชนทร์ไปรับเธอมาทานข้าวที่นี่ แล้วรถของเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือว่ามันเหาะมา หา!” ธาริกาย้อนถามอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากมือของราเชนทร์และส่งค้อนให้เขาวงใหญ่ “มันจะมากไปแล้วนะนังแก้ว แกกล้าดียังไงมากรีดรถของแขกฉัน” คุณหญิงรุ่งระวีพูดด้วยความโกรธที่หญิงสาวไม่ไว้หน้านางเลย ส่วนราเชนท
โสเภณียอดรัก Chapter 45
Chapter 45 แผนการหาลูกสะใภ้คนใหม่ของคุณหญิงรุ่งระวีเริ่มขึ้น หลังจากที่ขบคิดหาวิธีอยู่นานในที่สุดนางก็คิดออก เสียงรถยนต์แล่นมาจอดที่หน้าบ้าน แขกที่นางเชื้อเชิญมานั้นก้าวลงมาจากรถ คุณหญิงพิมพาและวิมาดาสองแม่ลูกเดินเข้ามาหาคุณหญิงรุ่งระวีที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูด้วยท่าทีที่สง่างาม “สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า” วิมาดาพนมมือไหว้คุณหญิงรุ่งระวี “บอกกี่ครั้งแล้วหนูนิกกี้ว่าให้เรียกแม่ จะได้คุ้นปาก เข้าบ้านกันเถอะลูก เดี๋ยวพี่เชนทร์ก็มาแล้ว” คุณหญิงรุ่งระวีพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ก่อนจะเดินนำสองแม่ลูกเข้าไปในบ้าน ทั้งสองคุยกันสักพักเสียงรถของราเชนทร์แล่นมาหยุดที่หน้าบ้านใหญ่ ก่อนที่เขาจะก้าวลงมาจากรถ พร้อมถือกระเช้าที่ใส่เครื่องดื่มรังนกกระเช้าใหญ่ติดมือมาด้วย เพื่อนำมาให้มารดาเพราะระยะหลังสุขภาพของท่านไม่สู้ดีนัก “ทองม้วน คุณแม่มีแขกเหรอ” ราเชนทร์เอ่ยถามสาวใช้ร่างอวบก่อนจะส่งกระเช้ารังนกให้ทองม้วนถือไปเก็บ “ค่ะ คุณเชนทร์” ทองม้วนตอบและเดินเข้าไปในห้องครัว ราเชนทร์เดินเข้ามาหามารดาที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก สายตาของเขามองเห
โสเภณียอดรัก Chapter 44
Chapter 44 โฉมฉายเดินออกไปจากห้องรับแขกทันทีที่พูดจบ ซาฮัคมองตามร่างของโฉมฉายที่เดินออกไป อีกไม่นานเขาก็จะได้วาติยาหญิงที่เขาหลงรักมาครอบครองแล้ว อีกไม่นาน จาเหม็ดและกีรตาเดินมาถึงหน้ารีสอร์ตในเวลาเกือบค่ำ มาทันที่จะเห็นโฉมฉายเดินออกไปทางด้านหน้ารีสอร์ต ทั้งสองยืนสบตากันนิ่งถ่ายทอดความรักทั้งหมดที่มีออกมาทางแววตาที่เปล่งประกายด้วยความรัก “นุ่นจะจดจำวันนี้ไว้ในใจนะคะ จะไม่มีทางลืมเลยค่ะ” กีรตาพูดทั้งน้ำตา และเดินเข้าไปในรีสอร์ตโดยไม่หันกลับไปมองจาเหม็ดที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ด้านหลังเธอเลย จาเหม็ดยืนมองร่างดอกฟ้าที่เดินห่างเขาออกไปทุกที มือของเขาสั้นเกินไปที่จะไขว่คว้าเธอมาครอบครอง ชั่วชีวิตนี้คงได้แต่มองเท่านั้น “ผมรักคุณ” จาเหม็ดพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เบาแสนเบา ฝากคำพูดนี้ไปตามสายลมที่พัดผ่านมา หวังว่าสักวันหนึ่งเธอคงได้ยินและรับรู้ความรู้สึกของเขา สร้อยมองวาติยาที่แปลกไปกว่าเดิมมากในความรู้สึกของสร้อย ข้อแตกต่างที่สร้อยมองเห็นมีมากมายนัก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าการแต่งกายที่แปลกตาไปกว่
โสเภณียอดรัก Chapter 43
Chapter 43 กีรตามองน้ำตกที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึงในความสวยงาม ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอถอดรองเท้าส้นเตี้ยออก แล้วพับขากางเกงขึ้นจนถึงเข่า ก่อนจะเดินลงไปในลำธารด้วยเท้าเปล่า เพื่อสัมผัสกับความเย็นของสายน้ำ จาเหม็ด เห็นกีรตาเดินลงไปในลำธาร แม้ระดับน้ำที่กีรตายืนอยู่จะไม่ถึงเข่า หากแต่เขามีหน้าที่คอยดูแลเธอตามคำสั่งของเจ้าชีวิต เขาจึงถอดรองเท้า ถุงเท้าแล้วพับขากางเกงขึ้นเช่นเดียวกับเธอ และเดินลงไปในลำธาร กีรตาใช้มือวักน้ำที่เย็น เหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ กีรตาจึงใช้มือปัดน้ำอย่างแรง เพื่อให้น้ำกระเด็นไปโดนตัวของจาเหม็ด “อย่าครับคุณกีรตา ตัวผมเปียกไปหมดแล้ว” จาเหม็ดร้องห้ามกีรตา แต่เสียงหัวเราะของเธอทำให้เขาชะงัก ดูเธอมีความสุขกับการที่ได้แกล้งเขา จาเหม็ดจึงใช้มือปัดน้ำจนกระเด็นไปโดนร่างเธอเช่นกัน ส่งผลให้ร่างของทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ เสียงหัวเราะของจาเหม็ดที่สาวน้อยไม่เคยได้ยิน วันนี้กลับชัดเจนในความรู้สึกของเธอยิ่งนัก กีรตาก้าวเข้า มาหาจาเหม็ดแต่ขาเรียวงามก้าวได้เพียงสามก้าว ร่างบางก็ต้องเซไปทางด้านหน
โสเภณียอดรัก Chapter 9
Chapter 9 “นี่น่ะเหรอลูกสะใภ้ที่รุ่งพูดถึง” “ใช่...คนนี้แหละ” คุณหญิงรุ่งระวีตอบเพื่อนรัก “นี่หนู ลูกค้าที่นี่มีแต่ผู้ดีมีตระกูลมาทานข้าวกันนะจ๊ะ เขาไม่ต้อนรับไพร่สถุลไม่มีการศึกษาอย่างหนูหรอก ฉันว่าหนูกลับบ้านไปนอนกอดทะเบียนสมรสดีกว่านะ ได้ข่าวว่าหวงทะเ
โสเภณียอดรัก Chapter 8
Chapter 8 “แล้วจะไปที่ไหนล่ะครับ กี่โมง เพราะผมมีนัดกับลูกค้า” “ที่โรงแรมเมอริออท ห้องอาหารประทุมทิพย์ ตอนหนึ่งทุ่ม” คุณหญิงรุ่งระวีบอกสถานที่และเวลาให้ลูกชาย “ครับ แล้วเจอกันนะครับคุณแม่” ราเชนทร์พูดจบก็เดินออกไปจากบ้านทันที โดยที่ทั้งสอง
โสเภณียอดรัก Chapter 7
Chapter 7 “อ้าว ก็เรียกให้มาสนุกด้วยกันไงคะ ก็แก้วเห็นว่าพี่เชนทร์ชวนแก้วมาร่วมวงด้วย แค่เราสามคนจะไปสนุกอะไรคะ เพิ่มผู้ชายมาอีกสองคนมันถึงจะสนุก ชายสามหญิงสอง อ้อ ลืมบอกไป แก้วซื้อถุงยางอนามัยมาเผื่อพี่เชนทร์ด้วย มีทุกรสทุกกลิ่นทุกแบบพี่เชนทร์เลือกได้เลย แก้วรับรองว่าพี่เชนทร์ต้องติ
โสเภณียอดรัก Chapter 6
Chapter 6 ธาริกาเดินลงมาจากชั้นบนเวลาเกือบห้าโมงเย็น บ้านทั้งบ้านเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ เธอจึงเดินสำรวจเรือนกุหลาบ ซึ่งเป็นบ้านทรงยุโรปผสมผสานกับความเป็นไทยได้อย่างลงตัว ขนาดของบ้านไม่ใหญ่ไม่เล็กมาก ชั้นบนมีสามห้อง ห้องนอนของราเชนทร์ ห้องนอนของเธอ และห้องทำงานของเขา ส่วนด้านล่างมีห้องรับแขกขนาดพ
Maaari mong magustuhan
พยัคฆราช
ชะนีติดมันส์18.3K viewsสาวใช้มาเฟียตาบอด
ceres15.4K viewsสยบรักมาเฟีย
มดตัวจี๊ด10.0K viewsนายมาเฟียตัวร้ายกับยัยเด็กดื้อNC20++
เรนเดียร์ B-5216.1K viewsอย่าให้รัก
GINOICHI82 viewsพลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก
ญาดาวดี ณ รัตติกาล2.0K viewsรักร้ายใต้เสื้อกราวน์
Chareen3.8K viewsเฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้295 views
