Masukทางด้านราเชนทร์คิดหาทางกำจัดวาติยาให้ออกไปจากบ้าน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงวาติยายังไม่มีท่าทีที่จะออกไปจากบ้านเลยสักนิด ก็ให้มันรู้ไปว่าระหว่างเขาและวาติยาใครจะชนะ และราเชนทร์ได้คิดแผนใหม่ขึ้นมาซึ่งคิดว่าน่าจะได้ผล
ราเชนทร์เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับสาวหมวหุ่นดี เขาโอบเอวสาวคนนั้นมานั่งบนโซฟา ก่อนเรียกสาวใช้ที่กำลังเดินไปยังห้องครัว
“สร้อย” เจ้าของชื่อเดินมาหาเจ้านายเอาแต่ใจ มองหญิงสาวข้างร่างใหญ่แล้วนึกสงสารวาติยาขึ้นมาทันใด
“คะคุณเชนทร์”
“ไปตามแก้วมาหาฉันที่ห้องของเขา ตอนนี้เลยนะ”
“ค่ะคุณเชนทร์” สร้อยพอเดาออกว่า อะไรจะเกิดขึ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยวาติยาได้อย่างไร เธอเป็นเพียงสาวใช้กินเงินเดือน ยุ่งเรื่องเจ้านายมากเกินไปไม่ส่งผลดีต่อตัวเองแน่นอน
สร้อยเดินไปยังห้องครัว ที่ในห้องนั้นมีร่างสาวสวยนิสัยดีและน่าสงสารกำลังยืนทำอาหารอยู่หน้าเตา
“คุณแก้วคะ คุณแก้ว คุณเชนทร์เรียกให้คุณแก้วไปหาที่ห้องค่ะ” สร้อยรีบพูดทันที วินาทีที่ได้ยินคำพูดสร้อย วาติยาเกิดความสงสัย เนื่องจากราเชนทร์ไม่เคยเรียกให้ตนไปหาที่ไหนทั้งนั้น หน้าเธอยังไม่อยากมอง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม
“ห้อง ห้องไหนจ๊ะ” วาติยาถามเสียงอ่อนหวาน
“ห้องของคุณแก้วค่ะ” สร้อยตอบ
“ฉันขอทำซุปเสร็จก่อนนะ” วาติยาหันมาสนใจซุปในหม้อ
“คุณเชนทร์ให้คุณแก้วไปหาตอนนี้เลยค่ะ คุณแก้วรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณเชนทร์อารมณ์ไม่ดี ส่วนซุปสร้อยทำต่อเองค่ะ”
“เคี่ยวต่อสักสิบนาทีนะแล้วปิดแก๊สได้เลย” วาติยาสั่งสร้อย ก่อนถอดผ้ากันเปื้อนวางลงบนโต๊ะ ก้าวเดินออกไปจากห้องครัวทันที โดยไม่ได้ซักถามอันใด
วาติยาเปิดประตูห้องด้วยมืออันสั่นเทา นี่เป็นครั้งแรกที่ราเชนทร์เรียกหาเธอ หรือว่าเขาจะเปลี่ยนใจยอมรับตนเป็นภรรยา แม้ว่าวาติยาจะไม่รู้สึกอะไรกับราเชนทร์นอกจากความละอายใจ แต่ก็ยังอยากได้การยอมรับจากเขาและมารดาของเขา ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห้งเหือดลง เมื่อวาติยาเห็นสองร่างกำลังก่ายกอดกันบนเตียง โดยฝ่ายหญิงไม่มีเสื้อผ้าสวมเลยสักชิ้นเดียว ส่วนราเชนทร์สวมเพียงกางเกงลำลองเท่านั้น
“ว่าไงที่รัก ฉันชวนเธอมาร่วมวงด้วย อาชีพเก่าเธอไม่ใช่เหรอ เร็ว ถอดเสื้อผ้าแล้วเดินมาขึ้นเตียง มาทำให้ฉันมีความสุขเหมือนกับที่โสเภณีคนนี้ทำ”
ราเชนทร์พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน เช่นเดียวกับฝ่ายหญิงที่นั่งคร่อมร่างของเขาอยู่ ใบหน้าของเธอกำลังดูดเม้มอยู่ที่ยอดอกของเขา โดยไม่สนใจว่ามีบุคคลที่สามยืนอยู่ ส่วนราเชนทร์ทำใบหน้าเคลิบเคลิ้มรัญจวนโดยไม่สนใจเธอเช่นกัน
วาติยาตัวสั่น มือสั่น ขาสั่นเรียกได้ว่าสั่นทั้งตัว เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์อย่างนี้มาก่อน และความอดทนก็ถึงจุดสิ้นสุดลง วาติยาวิ่งออกไปจากห้องทันที
ไม่! เธอจะไม่ทนอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว
เธอต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด มีเพียงคนเดียวที่หญิงสาวนึกถึงตอนนี้ คนเดียวที่โอบกอดเธอในยามที่ท้อแท้และยามทุกข์ เธอจะระบายและถ่ายทอดให้คนคนนี้ฟังเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน วาติยาจะไปหาคนคนนั้น คนที่เธอไม่ได้เจอมานานถึงเจ็ดเดือนแล้ว
ธาริกา พี่สาวฝาแฝด
ราเชนทร์เมื่อเห็นวาติยาวิ่งออกไปจากห้องแล้ว เขาได้ลุกไปดูที่หน้าต่างเห็นร่างของวาติยาวิ่งออกไปจากบ้าน รอยยิ้มของเขาปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนจะเดินมายังเตียงนอนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คืนนี้ฉันจะให้เงินเธอเพิ่มอีกสามเท่า เป็นรางวัลที่เธอทำงานได้ดีเกินคาด” ราเชนทร์ถอดกางเกงลำลองของเขาออกพร้อมด้วยชั้นในชาย สิ่งที่ผงาดอยู่กลางลำตัวของเขาทำให้ดวงตายาวรีของผู้หญิงที่นอนเปลือยกายบนเตียงเบิกกว้าง ก่อนจะแย้มยิ้มและลุกขึ้นไปหาราเชนทร์ที่ยืนอยู่ข้างเตียง ปรนนิบัติและปรนเปรอให้ราเชนทร์อย่างเต็มที่ เสียงครางระงมของผู้หญิงคนนั้นดังลั่นห้องก่อนจะสงบลงในอีกสองชั่วโมงต่อมา
ร่างสูงใหญ่นอนเอกเขนกอยู่ที่เตียงนอน หลังจากที่ผ่านกิจกรรมบนเตียงเร่าร้อนเมื่อสองชั่วโมงที่ผ่านมา เขาอาบน้ำทันทีที่ผละออกจากร่างโสเภณีคนนั้น วันนี้เขารู้สึกสบายใจและดีใจเป็นอย่างมากที่สามารถทำให้วาติยาออกไปจากบ้านหลังนี้ได้ ระยะเวลาเจ็ดเดือนที่ผ่านมาต้องทนเห็นผู้หญิงที่เขาเกลียด ผู้หญิงหิวเงินอย่างวาติยา ทำให้เขาไม่อยากกลับบ้าน ทั้งๆ ที่บ้านหลังนี้เป็นบ้านของคุณตาของเขา บ้านที่เขารักมากที่สุด จะให้ทิ้งไปก็ทิ้งไม่ได้ ชายหนุ่มจึงต้องทนอยู่และวันนี้เขาไม่ต้องทนอีกต่อไป เพราะวาติยาได้ออกไปจากชีวิตของเขาแล้ว
พรุ่งนี้เขาจะให้คนของเขาขนเสื้อผ้าและของใช้ของวาติยาไปทิ้งให้หมด ตกแต่งห้องนั้นเสียใหม่ และจะทำบุญบ้านให้พระมาไล่เสนียดจัญไรออกไปจากห้องนั้นและบ้านของเขาให้หมด คืนนี้และทุกคืนหลังจากนี้เขาจะได้หลับสนิทสักที
โดยที่ตัวเขาไม่รู้หรอกว่าจะต้องเจอกับวาติยาคนใหม่ ที่ร้ายและร้อนแรงกว่าวาติยาคนเก่าหลายร้อยเท่า และเขาเองที่จะต้องเป็นฝ่ายรับมือวาติยาคนใหม่ด้วยหัวใจของเขา
Chapter 30 เวลาเกือบสิบโมงวาติยาเดินทางมาที่ตลาดพร้อมกับลุงหมาย เพื่อเอาผักมาส่งตามปกติ หลังจากทุ่มเถียงกับพี่สาวอยู่พักใหญ่ เพราะธาริกาต้องการมาส่งผักเอง แต่เธอค้านเพราะว่าพี่สาวต้องไปงานเลี้ยงของซาฮัคที่จะเริ่มขึ้นในเวลาบ่ายโมง ระหว่างที่เธอกำลังยกผักลงจากท้ายรถกระบะอยู่ดีๆ ก็มีมือหนึ่งมาจับที่ขอบตะกร้าผักของเธอ พร้อมกับน้ำเสียงที่เธอไม่คุ้นหู หากแต่ใจของเธอเต้นรัวเมื่อได้กลิ่นกายที่แสนเร้าใจของเจ้าของมือ ทั้งๆ ที่เธอยังไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ เช่นเดียวกับซาฮัคกลิ่นกายสาวที่หอมรัญจวนลอยเข้าปะทะกับโพรงจมูกของเขา ทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนที่อยู่ในร่างกายร้อนระอุขึ้นทันที วาติยาได้เห็นใบหน้าของเขาหลังจากที่เธอเงยหน้ามอง ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีดำสนิทดูน่าเกรงขามแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ที่มากล้น คิ้วของเขาดกดำ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาได้รูป ร่างกายสูงใหญ่จนเธอต้องแหงนมอง เพราะตัวเธอสูงเลยไหล่เขาเพียงนิดเดียว เขาแต่งตัวด้วยชุดลำลองที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้ม ดูดีและมีเสน่ห์มากๆ ในความคิดของเธอ แต่เธอก็ยังสับสนว่าเธอรู้จักผู้ช
Chapter 29ธาริกานั่งหน้าเครียดอยู่ภายในรถยนต์ของราเชนทร์ สาเหตุเป็นเพราะชายหนุ่มไม่ยอมให้คนขับรถที่บ้านมาส่งตามที่ตกลงกันไว้เมื่อคืน หากแต่เขายืนกรานที่จะมาส่งเธอที่สวนผักเอง ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่ได้มาที่นี่ ทำให้เธอต้องตอบตกลงโดยปริยาย แต่ที่เธอหนักใจมากที่สุดก็คือ เธอยังไม่ได้โทรศัพท์ไปบอกน้องสาวล่วงหน้าว่าราเชนทร์จะไปส่ง เธอกลัวว่าความจริงที่เธอพยายามปิดบังมาตลอดจะถูกเปิดเผย “เป็นอะไรแก้ว นั่งขมวดคิ้วกันจนจะเป็นปมอยู่แล้ว” ราเชนทร์เอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของภรรยาสุดที่รัก ธาริการีบหันมายิ้มให้ กับเขาเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต “ไม่ได้เป็นอะไรคะพี่เชนทร์ สงสัยตื่นเต้นมั้งคะ” “ตื่นเต้นที่จะได้กลับไปดูแลสวนผักเนี่ยนะ พี่บอกไว้ก่อนว่าพี่ไม่ให้ค้างนะตอนเย็นพี่จะมารับ” เขาบอกเสียงเข้ม ละมือที่จับเกียร์ของรถยนต์มากุมมือเธอและยกขึ้นมาจูบเบาๆ รถยนต์ของราเชนทร์เลี้ยวเข้ามาในเขตบ้านพักของเธอในสวนผัก เขาจอดรถที่หน้าลานกว้างก่อนที่ทั้งสองจะก้าวลงจากรถ “พี่เชนทร์จะกลับเลยก็ได้นะคะ นี่ก็สายมากแล้ว พี่เชนทร์ต้องขับรถกล
Chapter 28 ใบหน้าของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น หากเลื่อนต่ำลงจนถึงปุยนุ่มที่จับเป็นกลุ่มก้อน ธาริกาพยายามหุบขาเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร หากมือหนาทั้งสองข้างของเขา จับที่เข่าเธอทั้งสองข้างและจับแยกออกจากกัน ใบหน้าของเขาฝังอยู่ที่ช่องทางรักอย่างไม่รังเกียจ ดูดกลืนน้ำหวานที่เอ่อล้นออกมากลืนกินทุกหยาดหยด ร่างของธาริกาดิ้นเหมือนอยู่บนกองไฟ มือทั้งสองข้างจับผ้าปูที่นอนไว้แน่น เสียงครางเล็ดลอดออกมาอย่างไม่เป็นศัพท์ ราเชนทร์ยังคงควานหา ความหวานจากช่องทางรักของเธออย่างต่อเนื่อง ด้วยความอ่อนโยนหากแฝงไว้ซึ่งความเร่าร้อน เมื่อเขาดื่มกินน้ำหวานจากกายเธอจนพอใจแล้ว ใบหน้าและริมฝีปากของเขาเลื่อนขึ้นสูงไปตามหน้าท้องแบนราบ หยุดนิ่งดูดกลืนปลายถันขบเม้มพร้อมกับตวัดปลายลิ้นหยอกล้อกับปลายถันคู่สวย ร่างของธาริกาแอ่นดุจคันศรด้วยความเสียวซ่าน ราเชนทร์เจ็บปวดที่ใจกลางร่างกายเป็นอย่างมาก เมื่อความปรารถนาของเขาเริ่มถึงจุดเดือด เขาลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะถอดกางเกงนอนที่ใส่เพียงตัวเดียว ให้หลุดออกจากร่างกายในเวลาเพียงนิดเดียว ร่างสูงทาบทับร่างบางที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง เขาจูบเธออีก
Chapter 27 “พี่เชนทร์ไม่หิวแต่แก้วหิว ไปทานข้าวนะคะ” “ก็ได้ แต่คืนนี้แก้วต้องตามใจพี่ทุกอย่างนะ” ราเชนทร์พูดอย่างเจ้าเล่ห์ ธาริกาใบหน้าแดงระเรื่อเมื่อได้ยินคำพูดกำกวมของเขา ‘พี่เชนทร์บ้า ทุกวันนี้ก็ตามใจไม่รู้จะตามใจยังไงแล้ว’ ธาริกาบ่นพึมพำในใจ “ว่าไง ตกลงมั้ย ถ้าไม่ตกลงพี่ก็จะไม่ทานข้าว แต่จะกินแก้วแทน” นั่นเธอเสียเปรียบเขาทุกทาง แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอรักเขาไปแล้วนี่ ธาริกาก้มหน้างุดก่อนจะพยักหน้า เท่านั้นเองร่างของธาริกาก็ถูกช้อนอุ้มลอยขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเธอ “พี่เชนทร์ปล่อยแก้วลง ปล่อยสิเดี๋ยวแก้วตก” “พี่ไม่ทำให้แก้วตกลงไปหรอกน่า พี่ไม่ทำให้คนที่พี่รักเจ็บตัวหรอก พี่ไม่อยากให้แก้วเหนื่อย พี่อุ้มแก้วลงไปทานข้าวเองดีกว่า” ลำแขนเรียวโอบรอบลำคอของเขา ใบหน้าแนบที่แผงอกกว้างอย่างมี ความสุข ราเชนทร์อุ้มร่างของเธอลงไปที่ชั้นล่าง ตรงไปที่ห้องอาหารท่ามกลางสายตาที่ตกใจของสร้อยสาวใช้นิสัยดี กับทองม้วนสาวใช้ปากมาก การรับประทานอา
Chapter 26 วาติยากดตัดสายด้วยรอยยิ้ม เป็นการดีที่ราเชนทร์จะลงเอยกับพี่สาวของเธอ วาติยาอยากมีอิสระในการใช้ชีวิต ไม่ได้ถูกขีดเส้นให้เธอเดินเหมือนอย่างที่มารดาทำ ตั้งแต่เล็กมารดาจะบังคับให้ทำตามอย่างที่ท่านบอกทุกอย่าง ซึ่ง เธอเองไม่เคยขัดเพราะรักมารดา จนกระทั่งเธออายุได้ 21 มารดาก็ให้เธอออกจากการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ทั้งๆ ที่เธอเรียนอยู่ในชั้นปีสี่ ซึ่งเป็นปีสุดท้ายที่เธอจะสำเร็จการศึกษา มารดาพาเธอตระเวนไปให้ชายมากหน้าหลายตารู้จัก และบังคับให้เธอหลับนอนกับผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเพื่อแลกกับเงินหนึ่งแสนบาท เธอเสียใจมากแต่ไม่สามารถท้วงติงมารดาได้เพราะคำขู่ของมารดายังคงก้องอยู่ในหู “ถ้าแกไม่นอนกับคุณวุฒิ เขาเอาฉันตายแน่ ฉันติดเงินการพนันของเขาตั้งหลายแสน หรือว่าแกอยากเห็นฉันตายไปต่อหน้า หะ! นังแก้ว” และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตที่โสมมของเธอ หลังจากนั้นมารดาของเธอมีวิธีการหาเงินแบบใหม่ นางให้เธอวางยากับชายสี่คน พอชายเหล่านั้นตื่นขึ้นมา มารดาของเธอก็แกล้งให้เธอโวยวายให้ชายเหล่านั้นรับผิดชอบ แต่ชายเหล่านั้นไม่ยอมแต่จะให้ค่าเสียหายเป
Chapter 25ราเชนทร์และธาริกาเดินทางกลับมาจากระยองด้วยสีหน้าที่สดชื่น ทั้งสองต่างดื่มด่ำกับความสุขที่มากล้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา หลงลืมความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอจนหมดสิ้น ผู้หญิงที่เคยเกลียดชังและตราหน้าว่าเป็นโสเภณี แปรเปลี่ยน เป็นภรรยาที่เขารักจนสุดหัวใจ ส่วนธาริกาภรรยาจอมปลอมมีทั้งความสุขและความทุกข์ปะปนกันไป เธอสุขเมื่อมีเขาอยู่แนบกาย แต่เธอทุกข์เพราะกลัวราเชนทร์จะรู้ความจริงว่าเธอไม่ใช่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา หากแต่เป็นเพียงพี่สาวฝาแฝดของวาติยาเท่านั้น ราเชนทร์สั่งเด็กในบ้านให้เอาเสื้อผ้าของวาติยามาไว้ที่ห้องนอนของเขา ทำให้สาวใช้ในบ้านต่างแปลกใจกับท่าทีของเขาเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะท่าทางของ ราเชนทร์ที่โอบกอดร่างของวาติยาอยู่ตลอดเวลา ไม่มีทีท่าแสดงความรังเกียจเหมือนเมื่อก่อนให้เห็นเลย “พี่เชนทร์จะไปทำงานเลยเหรอคะ” ธาริกาถามเมื่อเห็นเขาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำงาน “ใช่จ้ะ แก้วพาพี่เกงานมาหลายวันแล้ว วันนี้เลยต้องเข้าไปสะสางงานหน่อย” “พี่เชนทร์มาโทษแก้วได้ยังไงคะ ไม่ใช่ความผิดแก้วซะหน่อย” ธาริก
Chapter 9 “นี่น่ะเหรอลูกสะใภ้ที่รุ่งพูดถึง” “ใช่...คนนี้แหละ” คุณหญิงรุ่งระวีตอบเพื่อนรัก “นี่หนู ลูกค้าที่นี่มีแต่ผู้ดีมีตระกูลมาทานข้าวกันนะจ๊ะ เขาไม่ต้อนรับไพร่สถุลไม่มีการศึกษาอย่างหนูหรอก ฉันว่าหนูกลับบ้านไปนอนกอดทะเบียนสมรสดีกว่านะ ได้ข่าวว่าหวงทะเ
Chapter 8 “แล้วจะไปที่ไหนล่ะครับ กี่โมง เพราะผมมีนัดกับลูกค้า” “ที่โรงแรมเมอริออท ห้องอาหารประทุมทิพย์ ตอนหนึ่งทุ่ม” คุณหญิงรุ่งระวีบอกสถานที่และเวลาให้ลูกชาย “ครับ แล้วเจอกันนะครับคุณแม่” ราเชนทร์พูดจบก็เดินออกไปจากบ้านทันที โดยที่ทั้งสอง
Chapter 7 “อ้าว ก็เรียกให้มาสนุกด้วยกันไงคะ ก็แก้วเห็นว่าพี่เชนทร์ชวนแก้วมาร่วมวงด้วย แค่เราสามคนจะไปสนุกอะไรคะ เพิ่มผู้ชายมาอีกสองคนมันถึงจะสนุก ชายสามหญิงสอง อ้อ ลืมบอกไป แก้วซื้อถุงยางอนามัยมาเผื่อพี่เชนทร์ด้วย มีทุกรสทุกกลิ่นทุกแบบพี่เชนทร์เลือกได้เลย แก้วรับรองว่าพี่เชนทร์ต้องติ
Chapter 6 ธาริกาเดินลงมาจากชั้นบนเวลาเกือบห้าโมงเย็น บ้านทั้งบ้านเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ เธอจึงเดินสำรวจเรือนกุหลาบ ซึ่งเป็นบ้านทรงยุโรปผสมผสานกับความเป็นไทยได้อย่างลงตัว ขนาดของบ้านไม่ใหญ่ไม่เล็กมาก ชั้นบนมีสามห้อง ห้องนอนของราเชนทร์ ห้องนอนของเธอ และห้องทำงานของเขา ส่วนด้านล่างมีห้องรับแขกขนาดพ

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





