Masukทางด้านราเชนทร์คิดหาทางกำจัดวาติยาให้ออกไปจากบ้าน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงวาติยายังไม่มีท่าทีที่จะออกไปจากบ้านเลยสักนิด ก็ให้มันรู้ไปว่าระหว่างเขาและวาติยาใครจะชนะ และราเชนทร์ได้คิดแผนใหม่ขึ้นมาซึ่งคิดว่าน่าจะได้ผล
ราเชนทร์เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับสาวหมวหุ่นดี เขาโอบเอวสาวคนนั้นมานั่งบนโซฟา ก่อนเรียกสาวใช้ที่กำลังเดินไปยังห้องครัว
“สร้อย” เจ้าของชื่อเดินมาหาเจ้านายเอาแต่ใจ มองหญิงสาวข้างร่างใหญ่แล้วนึกสงสารวาติยาขึ้นมาทันใด
“คะคุณเชนทร์”
“ไปตามแก้วมาหาฉันที่ห้องของเขา ตอนนี้เลยนะ”
“ค่ะคุณเชนทร์” สร้อยพอเดาออกว่า อะไรจะเกิดขึ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยวาติยาได้อย่างไร เธอเป็นเพียงสาวใช้กินเงินเดือน ยุ่งเรื่องเจ้านายมากเกินไปไม่ส่งผลดีต่อตัวเองแน่นอน
สร้อยเดินไปยังห้องครัว ที่ในห้องนั้นมีร่างสาวสวยนิสัยดีและน่าสงสารกำลังยืนทำอาหารอยู่หน้าเตา
“คุณแก้วคะ คุณแก้ว คุณเชนทร์เรียกให้คุณแก้วไปหาที่ห้องค่ะ” สร้อยรีบพูดทันที วินาทีที่ได้ยินคำพูดสร้อย วาติยาเกิดความสงสัย เนื่องจากราเชนทร์ไม่เคยเรียกให้ตนไปหาที่ไหนทั้งนั้น หน้าเธอยังไม่อยากมอง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม
“ห้อง ห้องไหนจ๊ะ” วาติยาถามเสียงอ่อนหวาน
“ห้องของคุณแก้วค่ะ” สร้อยตอบ
“ฉันขอทำซุปเสร็จก่อนนะ” วาติยาหันมาสนใจซุปในหม้อ
“คุณเชนทร์ให้คุณแก้วไปหาตอนนี้เลยค่ะ คุณแก้วรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณเชนทร์อารมณ์ไม่ดี ส่วนซุปสร้อยทำต่อเองค่ะ”
“เคี่ยวต่อสักสิบนาทีนะแล้วปิดแก๊สได้เลย” วาติยาสั่งสร้อย ก่อนถอดผ้ากันเปื้อนวางลงบนโต๊ะ ก้าวเดินออกไปจากห้องครัวทันที โดยไม่ได้ซักถามอันใด
วาติยาเปิดประตูห้องด้วยมืออันสั่นเทา นี่เป็นครั้งแรกที่ราเชนทร์เรียกหาเธอ หรือว่าเขาจะเปลี่ยนใจยอมรับตนเป็นภรรยา แม้ว่าวาติยาจะไม่รู้สึกอะไรกับราเชนทร์นอกจากความละอายใจ แต่ก็ยังอยากได้การยอมรับจากเขาและมารดาของเขา ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห้งเหือดลง เมื่อวาติยาเห็นสองร่างกำลังก่ายกอดกันบนเตียง โดยฝ่ายหญิงไม่มีเสื้อผ้าสวมเลยสักชิ้นเดียว ส่วนราเชนทร์สวมเพียงกางเกงลำลองเท่านั้น
“ว่าไงที่รัก ฉันชวนเธอมาร่วมวงด้วย อาชีพเก่าเธอไม่ใช่เหรอ เร็ว ถอดเสื้อผ้าแล้วเดินมาขึ้นเตียง มาทำให้ฉันมีความสุขเหมือนกับที่โสเภณีคนนี้ทำ”
ราเชนทร์พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน เช่นเดียวกับฝ่ายหญิงที่นั่งคร่อมร่างของเขาอยู่ ใบหน้าของเธอกำลังดูดเม้มอยู่ที่ยอดอกของเขา โดยไม่สนใจว่ามีบุคคลที่สามยืนอยู่ ส่วนราเชนทร์ทำใบหน้าเคลิบเคลิ้มรัญจวนโดยไม่สนใจเธอเช่นกัน
วาติยาตัวสั่น มือสั่น ขาสั่นเรียกได้ว่าสั่นทั้งตัว เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์อย่างนี้มาก่อน และความอดทนก็ถึงจุดสิ้นสุดลง วาติยาวิ่งออกไปจากห้องทันที
ไม่! เธอจะไม่ทนอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว
เธอต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด มีเพียงคนเดียวที่หญิงสาวนึกถึงตอนนี้ คนเดียวที่โอบกอดเธอในยามที่ท้อแท้และยามทุกข์ เธอจะระบายและถ่ายทอดให้คนคนนี้ฟังเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน วาติยาจะไปหาคนคนนั้น คนที่เธอไม่ได้เจอมานานถึงเจ็ดเดือนแล้ว
ธาริกา พี่สาวฝาแฝด
ราเชนทร์เมื่อเห็นวาติยาวิ่งออกไปจากห้องแล้ว เขาได้ลุกไปดูที่หน้าต่างเห็นร่างของวาติยาวิ่งออกไปจากบ้าน รอยยิ้มของเขาปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนจะเดินมายังเตียงนอนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คืนนี้ฉันจะให้เงินเธอเพิ่มอีกสามเท่า เป็นรางวัลที่เธอทำงานได้ดีเกินคาด” ราเชนทร์ถอดกางเกงลำลองของเขาออกพร้อมด้วยชั้นในชาย สิ่งที่ผงาดอยู่กลางลำตัวของเขาทำให้ดวงตายาวรีของผู้หญิงที่นอนเปลือยกายบนเตียงเบิกกว้าง ก่อนจะแย้มยิ้มและลุกขึ้นไปหาราเชนทร์ที่ยืนอยู่ข้างเตียง ปรนนิบัติและปรนเปรอให้ราเชนทร์อย่างเต็มที่ เสียงครางระงมของผู้หญิงคนนั้นดังลั่นห้องก่อนจะสงบลงในอีกสองชั่วโมงต่อมา
ร่างสูงใหญ่นอนเอกเขนกอยู่ที่เตียงนอน หลังจากที่ผ่านกิจกรรมบนเตียงเร่าร้อนเมื่อสองชั่วโมงที่ผ่านมา เขาอาบน้ำทันทีที่ผละออกจากร่างโสเภณีคนนั้น วันนี้เขารู้สึกสบายใจและดีใจเป็นอย่างมากที่สามารถทำให้วาติยาออกไปจากบ้านหลังนี้ได้ ระยะเวลาเจ็ดเดือนที่ผ่านมาต้องทนเห็นผู้หญิงที่เขาเกลียด ผู้หญิงหิวเงินอย่างวาติยา ทำให้เขาไม่อยากกลับบ้าน ทั้งๆ ที่บ้านหลังนี้เป็นบ้านของคุณตาของเขา บ้านที่เขารักมากที่สุด จะให้ทิ้งไปก็ทิ้งไม่ได้ ชายหนุ่มจึงต้องทนอยู่และวันนี้เขาไม่ต้องทนอีกต่อไป เพราะวาติยาได้ออกไปจากชีวิตของเขาแล้ว
พรุ่งนี้เขาจะให้คนของเขาขนเสื้อผ้าและของใช้ของวาติยาไปทิ้งให้หมด ตกแต่งห้องนั้นเสียใหม่ และจะทำบุญบ้านให้พระมาไล่เสนียดจัญไรออกไปจากห้องนั้นและบ้านของเขาให้หมด คืนนี้และทุกคืนหลังจากนี้เขาจะได้หลับสนิทสักที
โดยที่ตัวเขาไม่รู้หรอกว่าจะต้องเจอกับวาติยาคนใหม่ ที่ร้ายและร้อนแรงกว่าวาติยาคนเก่าหลายร้อยเท่า และเขาเองที่จะต้องเป็นฝ่ายรับมือวาติยาคนใหม่ด้วยหัวใจของเขา
Chapter 48ริมฝีปากหนาขบเม้มที่ปลายถันของเธอเบาๆ ก่อนจะดูดกลืนหายเข้าไปในอุ้งปาก มือหนาอีกข้างบีบเคล้นที่ทรวงอกที่เต็มมือเขาสลับกันทั้งสองข้าง อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด “แก้ว โอ้ว” ราเชนทร์ปลดปล่อยเสียงห้าวต่ำออกมา เมื่อตัวตนของเขาผ่านช่องทางรักที่คับแน่นทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น ธาริกามองเห็นแสงรำไรที่สว่างไสวอยู่บนท้องฟ้า เขาเพิ่มจังหวะมากขึ้นเรื่อยๆ จนสาวน้อยที่หัวอ่อนในบทรักไม่สามารถต้านทานได้ ในที่สุดเธอก็เดินทางมาถึงปลายทางแห่งความสุข “พี่เชนทร์ ไหม อ๊า” ธาริกาเผลอหลุดเอ่ยชื่อของเธอโดยไม่รู้ตัว แต่ในวินาทีนั้นราเชนทร์ไม่สามารถคิดอะไรได้ เขาออกแรงขับเคลื่อนมากขึ้นเพื่อให้ตัวเองเดินทางไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสุขเช่นเดียวกับเธอ “แก้ว แก้วจ๋า โอ้ววววว” ราเชนทร์ครางระส่ำพร้อมกับปลดปล่อยความสุขที่อัดแน่นอยู่ในตัวตนของเขา ปลดปล่อยออกมาเป็นสายน้ำสีขาวขุ่นเต็มช่องทางรักของเธอ และทรุดกายลงข้างเธอพร้อมกับเสียงลมหายใจที่เหนื่อยหอบ “พี่รักแก้วนะ รักมากด้วย พี่สัญญาว่าพี่จะไม่มองผู
Chapter 47 ธาริกาเดินขึ้นไปชั้นบนทันทีที่เดินมาถึงเรือนกุหลาบ โดยมีร่างสูงใหญ่ของราเชนทร์ตามไปติดๆ พอทั้งสองเดินเข้ามาอยู่ในห้องตามลำพัง ลำแขนหนาตวัดกอดร่างบางไว้แน่น หากแต่ธาริกากลับยืนนิ่งเป็นหุ่น ไม่รู้สึกรู้สากับอ้อมกอดของเขาเลยแม้แต่น้อย “พี่ขอโทษนะแก้ว พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจผิดนัดแก้วนะ พี่ขอโทษ” ราเชนทร์รัดร่างบางไว้แน่น คำขอโทษถูกเปล่งออกมาจากเรียวปากหนาไม่ขาดสาย หากแต่ธาริกายังยืนนิ่งไม่สนใจคำขอโทษของเขา “อย่าทำแบบนี้ได้ไหมแก้ว พูดกับพี่บ้างสิ” ราเชนทร์เห็นเธอนิ่งเขายิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี กลัวว่าภรรยาคนสวยจะโกรธและหนีหายไป ซึ่งเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้ “ถ้าพี่เชนทร์ทำกับแก้วแบบนี้อีก แก้วเอาพี่ตายแน่” ธาริกาพูดเสียงเข้ม “พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” ราเชนทร์แก้ตัว “ถ้าแก้วเห็นพี่เชนทร์กินข้าวกับผู้หญิงที่คุณแม่พามาดูตัวอีกครั้งละก็เห็นดีกันแน่ แม่จะอาละวาดให้บ้านแตกเลยคอยดู” ราเชนทร์เพิ่งรู้วันนี้เองว่า เวลาผู้หญิงหึงสามารถเปลี่ยนอะไรได้หลายอย่าง ไม่ว
Chapter 46 “ว่าไงคะ รถคันนั้นรถใครหรือว่าไม่มีเจ้าของ งั้นแก้วขอก็แล้วกัน หวังว่าคุณแม่จะเมตตายกให้ลูกสะใภ้คนนี้นะคะ” ธาริกาพูดจบก็เดินออกไปจากบ้าน บุคคลที่อยู่ในโต๊ะอาหารต่างสงสัยว่าหญิงสาวกำลังจะทำอะไร จึงลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินตามเธอออกไป “กรี๊ดดดด แกทำอะไรรถฉัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ” วิมาดากรีดร้องเสียงดังลั่น เมื่อเห็นรถยนต์นำเข้าราคาแพงของตัวเอง ถูกมีดเล่มเล็กที่อยู่ในมือของธาริกากรีดเป็นทางยาวไปรอบตัวรถ ราเชนทร์ต้องวิ่งมาจับร่างของธาริกาที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ให้ถอยห่างจากตัวรถก่อนที่รถราคาแพงคันนี้จะเสียหายไปมากกว่านี้ “เอ้า! รถของคุณเหรอ ก็เมื่อกี้คุณแม่บอกฉันเองว่าพี่เชนทร์ไปรับเธอมาทานข้าวที่นี่ แล้วรถของเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือว่ามันเหาะมา หา!” ธาริกาย้อนถามอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากมือของราเชนทร์และส่งค้อนให้เขาวงใหญ่ “มันจะมากไปแล้วนะนังแก้ว แกกล้าดียังไงมากรีดรถของแขกฉัน” คุณหญิงรุ่งระวีพูดด้วยความโกรธที่หญิงสาวไม่ไว้หน้านางเลย ส่วนราเชนท
Chapter 45 แผนการหาลูกสะใภ้คนใหม่ของคุณหญิงรุ่งระวีเริ่มขึ้น หลังจากที่ขบคิดหาวิธีอยู่นานในที่สุดนางก็คิดออก เสียงรถยนต์แล่นมาจอดที่หน้าบ้าน แขกที่นางเชื้อเชิญมานั้นก้าวลงมาจากรถ คุณหญิงพิมพาและวิมาดาสองแม่ลูกเดินเข้ามาหาคุณหญิงรุ่งระวีที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูด้วยท่าทีที่สง่างาม “สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า” วิมาดาพนมมือไหว้คุณหญิงรุ่งระวี “บอกกี่ครั้งแล้วหนูนิกกี้ว่าให้เรียกแม่ จะได้คุ้นปาก เข้าบ้านกันเถอะลูก เดี๋ยวพี่เชนทร์ก็มาแล้ว” คุณหญิงรุ่งระวีพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ก่อนจะเดินนำสองแม่ลูกเข้าไปในบ้าน ทั้งสองคุยกันสักพักเสียงรถของราเชนทร์แล่นมาหยุดที่หน้าบ้านใหญ่ ก่อนที่เขาจะก้าวลงมาจากรถ พร้อมถือกระเช้าที่ใส่เครื่องดื่มรังนกกระเช้าใหญ่ติดมือมาด้วย เพื่อนำมาให้มารดาเพราะระยะหลังสุขภาพของท่านไม่สู้ดีนัก “ทองม้วน คุณแม่มีแขกเหรอ” ราเชนทร์เอ่ยถามสาวใช้ร่างอวบก่อนจะส่งกระเช้ารังนกให้ทองม้วนถือไปเก็บ “ค่ะ คุณเชนทร์” ทองม้วนตอบและเดินเข้าไปในห้องครัว ราเชนทร์เดินเข้ามาหามารดาที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก สายตาของเขามองเห
Chapter 44 โฉมฉายเดินออกไปจากห้องรับแขกทันทีที่พูดจบ ซาฮัคมองตามร่างของโฉมฉายที่เดินออกไป อีกไม่นานเขาก็จะได้วาติยาหญิงที่เขาหลงรักมาครอบครองแล้ว อีกไม่นาน จาเหม็ดและกีรตาเดินมาถึงหน้ารีสอร์ตในเวลาเกือบค่ำ มาทันที่จะเห็นโฉมฉายเดินออกไปทางด้านหน้ารีสอร์ต ทั้งสองยืนสบตากันนิ่งถ่ายทอดความรักทั้งหมดที่มีออกมาทางแววตาที่เปล่งประกายด้วยความรัก “นุ่นจะจดจำวันนี้ไว้ในใจนะคะ จะไม่มีทางลืมเลยค่ะ” กีรตาพูดทั้งน้ำตา และเดินเข้าไปในรีสอร์ตโดยไม่หันกลับไปมองจาเหม็ดที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ด้านหลังเธอเลย จาเหม็ดยืนมองร่างดอกฟ้าที่เดินห่างเขาออกไปทุกที มือของเขาสั้นเกินไปที่จะไขว่คว้าเธอมาครอบครอง ชั่วชีวิตนี้คงได้แต่มองเท่านั้น “ผมรักคุณ” จาเหม็ดพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เบาแสนเบา ฝากคำพูดนี้ไปตามสายลมที่พัดผ่านมา หวังว่าสักวันหนึ่งเธอคงได้ยินและรับรู้ความรู้สึกของเขา สร้อยมองวาติยาที่แปลกไปกว่าเดิมมากในความรู้สึกของสร้อย ข้อแตกต่างที่สร้อยมองเห็นมีมากมายนัก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าการแต่งกายที่แปลกตาไปกว่
Chapter 43 กีรตามองน้ำตกที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึงในความสวยงาม ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอถอดรองเท้าส้นเตี้ยออก แล้วพับขากางเกงขึ้นจนถึงเข่า ก่อนจะเดินลงไปในลำธารด้วยเท้าเปล่า เพื่อสัมผัสกับความเย็นของสายน้ำ จาเหม็ด เห็นกีรตาเดินลงไปในลำธาร แม้ระดับน้ำที่กีรตายืนอยู่จะไม่ถึงเข่า หากแต่เขามีหน้าที่คอยดูแลเธอตามคำสั่งของเจ้าชีวิต เขาจึงถอดรองเท้า ถุงเท้าแล้วพับขากางเกงขึ้นเช่นเดียวกับเธอ และเดินลงไปในลำธาร กีรตาใช้มือวักน้ำที่เย็น เหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ กีรตาจึงใช้มือปัดน้ำอย่างแรง เพื่อให้น้ำกระเด็นไปโดนตัวของจาเหม็ด “อย่าครับคุณกีรตา ตัวผมเปียกไปหมดแล้ว” จาเหม็ดร้องห้ามกีรตา แต่เสียงหัวเราะของเธอทำให้เขาชะงัก ดูเธอมีความสุขกับการที่ได้แกล้งเขา จาเหม็ดจึงใช้มือปัดน้ำจนกระเด็นไปโดนร่างเธอเช่นกัน ส่งผลให้ร่างของทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ เสียงหัวเราะของจาเหม็ดที่สาวน้อยไม่เคยได้ยิน วันนี้กลับชัดเจนในความรู้สึกของเธอยิ่งนัก กีรตาก้าวเข้า มาหาจาเหม็ดแต่ขาเรียวงามก้าวได้เพียงสามก้าว ร่างบางก็ต้องเซไปทางด้านหน
Chapter 5พูดจบก็เข้าไปรายงานเจ้านายในบ้าน ไม่นานเกินรอราเชนทร์ก้าวดุ่มๆ ออกมานอกบ้านพร้อมด้วยคุณหญิงรุ่งระวีราเชนทร์จ้องมองผู้หญิงที่ยืนยิ้มและก้าวเท้าเข้ามาหาตนตาไม่กระพริบ เขาแน่ใจว่าใช่วาติยา เมียไม่ปรารถนา แต่ที่ไม่แน่ใจคือการแต่งตัวของเธอที่เปลี่ยนไปจากเดิม เปลี่ยนชนิดที่ว่าหน้ามือเป็นหลังมื
Chapter 4“จะว่าไปเรื่องนี้แก้วกับแม่ที่ผิด พี่เชนทร์เป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ไม่แปลกที่เขาจะไม่พอใจ โกรธและเกลียดแก้ว” วาติยาแย้ง ข้อนี้ธาริการู้ดี แต่มันอดไม่ได้ ราเชนทร์ทำกับน้องสาวตนเกินไป มีหรือที่พี่สาวจะยอม“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พูดดีๆ ขอหย่าแบบเงียบๆ ก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย เอาเป็นว่าพี่ขอ
Chapter 3สวนผักเขียวขจีซึ่งมีผักนานาชนิดปลูกเต็มพื้นที่กว่ายี่สิบไร่ หญิงสาวร่างบางสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนกับกางเกงยีนพอดีตัวสีน้ำเงินเข้ม บนศีรษะสวมหมวกปีกกว้างกำบังแสงอาทิตย์อันร้อนแรง เธอใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อที่ไหลลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะก้มลงหยิบเข่งผักใส่ท้ายรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ของเธอ“เสร็จหร
Chapter 1“พี่เชนทร์กลับมาแล้ว” วาติยาพูดออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นสามีเดินเข้ามาในบ้าน หลังจากเดินทางไปต่างประเทศเป็นเวลานานเกือบหนึ่งเดือน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ต่างจากบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เขามีใบหน้าที่เรียบตึง ดวงตาที่มองมายังภรรยาบอกถึงความไม







