All Chapters of Goodbye, Ex! Hello Billionaire, Husband: Chapter 11 - Chapter 20

Marielle’s POVHindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Mula noong mangyari ang pag-atake sa mansion kagabi, pakiramdam ko ay may mga matang nakabantay sa bawat galaw namin ni Mikayla. Kahit nasa safehouse na kami ni Giovanni—liblib, tahimik, at malayo sa ingay ng siyudad—hindi pa rin tuluyang nawawala ang bigat sa aking kalooban. Nakatayo ako sa malaking bintana ng sala, pinagmamasdan ang paglubog ng araw at ang kulay kahel na bumabalot sa kagubatan, nang marinig ko ang pamilyar na yabag ng kanyang sapatos sa likuran ko."Ayos ka lang ba?"Mababa, malambing, at puno ng pag-aalala ang boses niya. Napapikit ako sandali bago dahan-dahang lumingon. Nakatayo siya roon, simple lang ang suot na itim na polo at maong, hindi maitatangging may kakaiba siyang aura at karisma na sadyang nakakapagpabilis ng tibok ng puso ko."Ayos lang ako," sagot ko, bagama't alam naming pareho na hindi iyon totoo.Lumapit siya nang kaunti, pero sapat para maramdaman ko ang init ng kanyang presensya na til

Marielle's POV Nasa loob kami ngayon ng itim na SUV ni Giovanni habang binabaybay ang daan pabalik sa siyudad. Kailangan naming dumaan sa dati kong apartment para kunin ang ilang gamit namin ni Mikayla. Hindi ako mapakali—may kakaibang kutob ako na parang may masamang mangyayari. “Masyado kang tahimik,” basag niya sa katahimikan habang seryosong nakatingin sa daan. Napalingon ako sa kanya at pilit na ngumiti. “Ayos lang ako.” Sinulyapan niya ako sandali at ngumisi nang bahagya—ngiting parang alam na alam niya ang bawat lihim ko. “Sinungaling.” Napairap ako kahit paano ay nabibighani pa rin ako sa presensya niya. “Excuse me?” “Kilalang-kilala na kita, Marielle… higit pa sa inaakala mo.” Bumilis ang tibok ng puso ko nang hindi ko alam ang dahilan. At iyon ang lalong nakakalito. Pagdating sa gusali, sobrang tahimik ng paligid—yung katahimikang nakakapangilabot. Agad na bumaba si Giovanni, inikot ang tingin sa bawat sulok bago buksan ang pinto para sa akin. “Dito ka lang

Marielle’s POVNanigas ako sa higaan. Para bang tumigil ang pagtibok ng puso ko sa nabasa. Ang init na bumabalot sa amin ilang sandali pa lang ay biglang napalitan ng matinding lamig na tumagos hanggang sa kaibuturan ko. Ang mensaheng iyon—ang banta kay Mikayla—ay sapat para muling gisingin ang lahat ng takot na akala ko’y tuluyan ko nang iniwan sa nakaraan.Mabilis na ibinalik ni Giovanni ang cellphone sa ibabaw ng mesa, ngunit nanatiling madilim at puno ng poot ang kanyang mga mata. Ang lambot na ipinakita niya kanina ay naglaho na parang usok, at bumalik ang lalaking kilala ng lahat—malamig, mapanganib, at handang wasakin ang sinumang magtangkang manakit sa kanyang tinuturing na pag-aari.“Huwag kang matakot,” mariin niyang sabi, matibay ang bawat salita. “Habang nasa ilalim kayo ng pangalan ko, walang sinumang makakalapit sa inyo. Lalo na sa lalaking iyon.”Lumapit siya at hinawakan ang magkabila kong balikat. Mainit pa rin ang kanyang mga palad, at kahit halatang galit siya, may

Giovanni’s POVNaramdaman ko kung paano tumigil ang mundo sa loob ng kwarto sa sandaling binitawan ko ang mga salitang iyon. Ang init na bumabalot sa aming mga katawan ilang sandali pa lang ay biglang naglaho, napalitan ng lamig na tumagos hanggang sa kaibuturan ng aking mga buto. Sa loob ng mahabang panahon, wala pang nakapagpabago sa aking ekspresyon o nakapagpagalaw sa aking sistema—ngunit ngayon, ang pangalan ni Mikayla at ang balitang nawawala siya ay sapat na para mag-alab ang poot na matagal ko nang itinatago.Mabilis akong tumayo at nagsimulang magbihis, ngunit narinig ko ang bigat ng paggalaw ni Marielle sa likuran ko. Nang lumingon ako, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata—takot na handa kong gawing dahilan para wasakin ang sinumang nangahas na hawakan ang kanyang anak.“Giovanni… please, tell me it’s not true,” nanginginig ang kanyang boses, halos mawalan ng lakas. “Sabihin mo lang na maling balita ito. Mikayla… nasa ligtas na lugar lang siya, ‘di ba?”Lumapit ako sa kan

Marielle’s POVPagkauwi sa penthouse, tila dala pa rin ng hangin ang bakas ng takot at gulo mula sa bodega. Ngunit sa tuwing nakatabi ko si Giovanni, unti-unti itong napapalitan ng kakaibang kapayapaan. Matapos maipahinga si Mikayla sa kanyang kwarto at masiguro na mahimbing ang kanyang tulog, naiwan kaming dalawa sa malawak at tahimik na sala. Ang tanging liwanag mula sa mga lampara ay lumikha ng malalambot na anino sa paligid, na lalong nagpapatindi ng bigat ng damdaming namamagitan sa amin.Nakaupo siya sa dulo ng sofa, nakasandal ang ulo at nakapikit sandali, tila inaalis ang bigat ng mga pangyayari kanina. Nang imulat niya ang kanyang mga mata at tumingin sa akin, naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso—halo ng kaba, pasasalamat, at pagnanasang matagal ko nang pilit na pinipigilan.“Are you okay?” tanong niya, mababa at malambing ang boses, ibang-iba sa tigas na ipinakita niya sa harap ng mga kalaban.Lumapit ako nang dahan-dahan at umupo sa tabi niya. “I’m okay… more