LOGINMarielle’s POVNang isara ni Giovanni ang pinto at tuluyan na siyang umalis, parang may mabigat na bato ang dumagan sa aking dibdib. Nakatayo lang ako sa gitna ng kwarto, nanlalamig ang mga kamay, habang ang mga salitang binitawan niya ay paulit-ulit na umuugong sa aking isipan.Para sa kaligtasan ninyo… Huwag mo akong hanapin.Ano ba talaga ang mundo ng lalaking mahal ko? Ang nakita ko kanina ay sapat na para ipakita sa akin na hindi siya ang karaniwang tao. Pero ang pag-alis niya nang biglaan—parang may tinatago siyang higit pa sa kanyang pagiging makapangyarihan.Lumapit ako sa bintana at sumilip. Nakita ko ang kanyang itim na sasakyan na mabilis na humiwalay sa kalsada hanggang sa mawala sa paningin ko. Sa bawat segundong lumilipas, lalong lumalakas ang kaba sa aking puso.“Ma?”Napalingon ako nang marinig ang mahinang boses ni Mikayla. Nakatayo siya sa may pinto, nakakamot pa sa mata, halatang kagigising lang. Agad kong pinunasan ang mga luhang tumutulo sa aking pisngi at pilit n
Giovanni’s POVSa loob ng ilang oras matapos ang pangyayari sa kalsada, iisa lang ang tanong na paulit-ulit na umiikot sa isip ko: Paano kung tuluyan na siyang matakot sa akin?Nakatayo ako sa may bintana ng aming kwarto, nakatanaw sa madilim na langit, habang ang imahe ng takot sa mga mata ni Marielle ay tila nakaukit na sa aking alaala. Ilang taon ko itong itinago — ang katotohanang hindi lang ako basta bilyonaryo, kundi ang pinuno ng isang makapangyarihang organisasyon na kayang gumawa ng mga bagay na labag sa batas at sa kalooban ng karaniwang tao. Ayaw kong makita niya ang bahaging ito ng pagkatao ko, dahil alam kong kapag nalaman niya ang buong katotohanan, baka isipin niyang halimaw ang kanyang minamahal.At ang tanging paraan para maprotektahan siya — hindi lang mula sa mga kaaway ko, kundi pati na rin sa sarili kong madilim na mundo — ay ang lumayo. Kahit na parang pinipunit ang puso ko sa bawat hakbang na gagawin ko.Nang marinig ko ang pagbukas ng pinto, dahan-dahan akong l
Marielle’s POVAkala ko kilala ko na nang lubusan si Giovanni. Kilala ko siya bilang lalaking maunawain, mapag-aruga, at handang ibigay ang lahat para sa aming kapakanan. Ngunit sa gabing iyon, nakita ko ang ibang mukha niya—isang madilim, mapanganib, at walang takot na panig na hindi ko inakalang umiiral pa.Naglalakad lang kami pauwi galing sa pagbisita sa kaibigan ko nang biglang humarang ang isang lalaking nakatalukbong ang mukha. Madilim ang paligid, at tanging liwanag lang ng poste ang nagsisilbing gabay sa amin. Bago pa man ako makasigaw, mabilis niyang hinawakan ang braso ko at itinutok ang isang matalim na bagay sa aking tagiliran.“Huwag kang gagalaw,” banta ng lalaki, magaspang ang kanyang boses. “Ibigay mo ang lahat ng dala mo, o may mangyayaring masama sa’yo.”Nanlamig ang buong katawan ko. Ang tibok ng puso ko ay tila sasabog sa sobrang takot, at halos hindi ako makahinga. Ngunit bago pa man ako makapagsalita, naramdaman ko ang biglaang pagbabago sa kilos ni Giovanni sa
Giovanni’s POVIsang araw matapos ang tawag ng aking abogado, dumating siya—si Miranda Bellini. Nakatayo siya sa tapat ng pinto ng aking opisina, suot ang mamahaling damit na tila nagpapaalala sa kanyang dating katayuan, ngunit ang tingin sa kanyang mga mata ay puno ng galit at matinding pagnanais na makontrol ang lahat.Pumasok siya nang walang paalam, isinara ang pinto nang malakas, at hinarap ako na parang wala pang pitong taon na lumipas mula noong huli kaming nagkita.“Giovanni,” panimula niya, ang boses ay malamig ngunit puno ng diin. “Do you really think everything ends with just a piece of paper from Italy? Hindi ako papayag na itapon mo lang ako nang ganoon kadali.”Nakatayo ako sa likod ng aking mesa, nananatiling kalmado sa kabila ng bigat ng kanyang presensya. “Wala ka nang karapatan dito, Miranda. The divorce is legally approved. Matagal na tayong tapos. You have no place left in my life.”Ngumisi siya nang mapakla, lumapit nang kaunti habang nakatitig nang masama. “Ganya
Giovanni’s POVNakatayo pa rin ako sa harap ni Marielle, halos magkadikit ang aming mga katawan, nang biglang tumunog ang telepono sa ibabaw ng mesa. Ang tunog nito ay tila biglang pumutol sa tahimik at mainit na sandali sa pagitan namin. Agad akong humakbang nang kaunti palayo, kahit na labag sa loob kong matapos ang ganitong lapit sa kanya.“Sandali lang, mahal,” paalam ko habang inaabot ang telepono. “Malamang ay tungkol lang ito sa trabaho.”Ngunit sa sandaling marinig ko ang boses sa kabilang linya, nanigas ang aking buong katawan. Hindi ito galing sa laboratoryo gaya ng inaasahan ko, kundi mula sa aking abogado. Ang mga salitang binitawan niya ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa aking pagkatao.“Sir Giovanni, kailangan ninyong malaman agad. Dumating na si Miranda Bellini kaninang madaling araw sa bansa. Ipinapahayag niya sa publiko at sa korte na hindi niya kinikilala ang desisyon ng diborsyo na inaprubahan sa Italy noong nakaraang buwan. Sinasabi niyang hindi ito wasto, a
Giovanni’s POV Ilang araw na ang nakalipas mula noong kumuha ako ng mga sample para sa DNA test, ngunit hanggang ngayon, nangingibabaw pa rin ang takot sa aking dibdib. Kahit anong pilit kong sabihin ang katotohanan kay Marielle, laging napapahinto ako sa tuwing naiisip ko ang posibleng mangyari. Paano kung magalit siya? Paano kung maramdaman niyang niloko ko ang kanyang tiwala nang gawin ko ito nang palihim? At higit sa lahat—paano kung dahil dito ay tuluyan na niya akong layuan? Ang isiping mawala sila sa akin ay sapat na para mataranta ang matatag kong kalooban. Nakaupo ako sa likod ng malaking mesa sa opisina ng Armani Corporation, tila abala sa mga papeles ngunit ang isip ko ay nasa ibang lugar. Inaasahan kong darating ang resulta ng pagsusuri sa loob lang ng ilang araw, at habang papalapit ang panahong iyon, lalong bumibigat ang pakiramdam ko. Biglang kumatok ang sekretarya ko bago dahan-dahang bumukas ang pinto. “Sir Armani, nandito po si Ms. Marielle,” paalam niya nang mag
Marielle’s POVPagkauwi sa penthouse, tila dala pa rin ng hangin ang bakas ng takot at gulo mula sa bodega. Ngunit sa tuwing nakatabi ko si Giovanni, unti-unti itong napapalitan ng kakaibang kapayapaan. Matapos maipahinga si Mikayla sa kanyang kwarto at masiguro na mahimbing ang kanyang tulog, naiw
Giovanni’s POVNaramdaman ko kung paano tumigil ang mundo sa loob ng kwarto sa sandaling binitawan ko ang mga salitang iyon. Ang init na bumabalot sa aming mga katawan ilang sandali pa lang ay biglang naglaho, napalitan ng lamig na tumagos hanggang sa kaibuturan ng aking mga buto. Sa loob ng mahaba
Marielle’s POVHindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko habang nakatanaw sa labas ng malawak na bintana ng penthouse ni Giovanni. Sa likuran ko, narinig ko ang marahang pagbukas ng bote ng alak kasabay ng mabibigat ngunit banayad na yabag ni Giovanni palapit sa akin.“You're overthinking again,
Marielle's POV Nasa loob kami ngayon ng itim na SUV ni Giovanni habang binabaybay ang daan pabalik sa siyudad. Kailangan naming dumaan sa dati kong apartment para kunin ang ilang gamit namin ni Mikayla. Hindi ako mapakali—may kakaibang kutob ako na parang may masamang mangyayari. “Masyado kang







