FAZER LOGINAella's POV Pagkauwi namin sa Unit B mula sa school, dumeretso agad si Luna sa sala para ayusin ang kaniyang mga laruan. Habang pinapanood ko siyang bitbit ang kulay berdeng notebook kung saan nakadikit ang kaniyang wish note, hindi ko mapigilang makaramdam ng matinding kaba. Ang inosenteng mukha ng anak ko habang masayang naglalaro ay nagdulot ng panibagong bigat sa dibdib ko. Naupo ako sa may dining chair, nakatitig lang sa kaniya habang hawak ang isang baso ng malamig na tubig. I am so terrified right now. Natatakot ako na baka sinusunog lang ni Luna ang sarili niya sa isang napakalaking heartbreak sa hinaharap. Bata pa siya, at sa edad niyang limang taon, napakabilis niyang magtiwala sa mga taong nagpapakita sa kaniya ng kabutihan. Para sa kaniya, si Boss Daddy ang perpektong kalaro, ang tagasagip na nagpapakita ng malasakit sa kaniyang school activities at nagdadala ng emergency medicine niya. "Mommy, look o! I made another drawing for Boss Daddy," tawag sa akin ni Luna h
Aella's POV Pagkatapos ng matinding pag-aaway namin ni Zion kanina, halos hindi ako dinalaw ng antok. Mag-isa kong tinapos ang iilang layout papers para lang ma-distract ang isip ko, pero tuwing tumitingin ako sa labas ng bintana ng Unit B at nakikita ang sariling bahay ni Zion sa kabilang side ng compound, nakakaramdam ako ng matinding bigat. Kinaumagahan, sinamahan ko si Elsa na sunduin si Luna sa kaniyang school para sa kanilang open classroom activity, kung saan ipinapakita ang mga gawa ng mga bata. Pumasok kami sa medyo malaking kinder classroom na puno ng makukulay na decorations. Agad na tumakbo si Luna papunta sa amin habang hawak ang isang pirasong art paper na may hugis-puso na sticker. "Mommy! Look o, we made a wish wall today," masayang binalita ni Luna habang ipinapakita ang kaniyang gawa. "Sabi ng teacher namin, we should write our biggest wish daw po." Naupo ako sa maliit na upuang pambata para mapantayan siya, pilit kong ibinabalik ang masiglang ngiti ko para
Aella's POV Pagkatapos ihatid ni Elsa si Luna sa school, tuluyan nang binalot ng mabigat na katahimikan ang buong Unit B. Nakatayo ako sa gitna ng sala habang si Zion naman ay tahimik na nag-aayos ng kaniyang laptop sa dining table, tila walang kamalay-malay sa bagyong namumuo sa dibdib ko. Hindi ko na kayang magpigil. I need answers right now. "Zion, mag-usap nga tayo," panimula ko, sapat na ang lamig sa boses ko para mapatigil siya sa kaniyang ginagawa. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin, bahagyang nagtataka ang kaniyang ekspresyon. "Sure, Aella. Is this about the ongoing layout papers or something else?" "Huwag mo na akong idaan sa trabaho, Zion," hakbang ko papalapit sa kaniya, ramdam ko ang unt-unting pagbilis ng tibok ng puso ko. "Narinig ko ang tawag mo kanina sa garden. Narinig ko 'yung tungkol sa DNA test at sa confirmation na hinihintay mo." Bahagyang natigilan si Zion. Mabilis na nagbago ang kaniyang mga mata, ibinalik niya ang kaniyang cold and formal demea
Aella's POV Kinabukasan, hindi ko na kayang umasta na parang walang nangyari kagabi. Habang naghahanda ako ng almusal sa kusina ng Unit B, panay ang sulyap ko sa pinto ng sala kung saan iniwan ni Zion ang kaniyang briefcase bago lumabas saglit sa may garden para sumagot ng isang tawag. Mas lalo akong nababalisa dahil sa mga narinig kong bulong niya sa kwarto ni Luna. Para pakalmain ang sarili ko, binuhat ko ang baso ng juice para dalhin sana sa kaniya sa labas. Pero nung papalapit na ako sa glass door patungo sa garden ng compound, narinig ko ang seryoso at mababa niyang boses na nakikipag-usap sa kaniyang phone. Agad akong napatigil sa gilid ng kurtina. I accidentally overhear part of his phone call. Medyo malakas ang hangin sa subdivision kaya naman hindi ko marinig ang buong detalye. Only fragments ang umaabot sa pwesto ko, pero sapat na ang mga salitang 'yon para manigas ako sa kinatatayuan ko. "Did the lab release it already?" seryosong tanong ni Zion, halatang pinapa
Aella's POV Maghahatinggabi na nung marinig kong bumukas ang gate ng compound. Sumunod ang pamilyar na tunog ng makina ng kotse ni Zion na ipinarada sa tapat ng Unit B. Akala ko ay dumeretso na siya sa kaniyang sariling bahay sa kabilang side ng subdivision, pero nagulat ako nang makitang dahan-dahan niyang pinihit ang pinto ng main house namin gamit ang kaniyang spare key. Nagkunwari akong natutulog, pero nung marinig kong pumasok siya sa silid ni Luna, dahan-dahan akong tumayo para sumunod. Nakahilig ako sa may madilim na bahagi ng hallway, nakatitig sa bahagyang nakabukas na pinto ng kwarto ng anak ko. Sa ilalim ng mahinang liwanag mula sa nightlight, nakita ko si Zion na seryosong nakaupo sa tabi ng natutulog na si Luna. He thinks nobody is watching. Inilapag niya ang kaniyang coat sa gilid ng upuan at maingat na inayos ang kumot na medyo natanggal sa paanan ng bata. Pagkatapos, nanatili lang siyang nakatitig sa mukha ni Luna hab
Aella's POV Umalis na si Zion bago magmadaling-araw para asikasuhin ang ilang emergency operations sa kaniyang opisina, pero ako, nandito pa rin sa kama, nakatitig sa kisame. Hatinggabi na pero hindi pa rin ako makatulog. Kahit anong pilit kong ipikit ang aking mga mata, ang utak ko ay patuloy na bumabalik sa mga buradong police records at sa mga huling banta ni Clarisse. Bumangon ako at naupo sa gilid ng kama, sinapo ko ang aking mukha ng aking mga palad. Sa gitna ng katahimikan ng Unit B, biglang nagsidatingan ang mga alaalang matagal ko nang pinipigilang magising. Naalala ko ang ngiti ng estranghero noon sa rural clinic. Iyon 'yung ngiti na palagi niyang ibinibigay sa akin tuwing gabi pagkatapos kong linisin ang kaniyang mga sugat. Isang banayad, medyo pagod, pero napakatapat na ngiti na nagpapakita ng maliliit na linya sa gilid ng kaniyang mga mata. Ang ngiting 'yon ang nagbigay sa akin ng lakas nung mga panahong pa
Aella's POV Eksaktong alas-otso ng umaga, habang abala ako sa pagpapasok ng mga basang labada sa washing machine, narinig ko ang sunod-sunod na katok sa aming pinto. Tok! Tok! Tok! “Mommy! May bisita tayo! Ang cookies ko andyan na!” malakas na tili ni Luna mula sa sala. Patakbo siyang lumapit sa
Aella's POV Kinabukasan, maagang nabulabog ang umaga ko dahil sa sikat ng araw na pumasok sa bintana at sa walang tigil na pangungulit ng aking anak. “Mommy, gising na po! May mission tayo ngayon!” yugyog ni Luna sa balikat ko habang nakaluhod sa gilid ng kama ko. Alas-siyete pa lang ng umaga. K
Aella's POV “Luna, ubusin mo ang gulay mo. Kung hindi, walang cartoon mamaya,” paalala ko habang nilalagyan ng sabaw ng sinigang ang kaniyang kanin. Napasimangot ang anak ko. Tinitigan niya ang hiwa ng labanos at kangkong sa kaniyang plato na parang nakaharap siya sa kaniyang pinakamalaking kaa
Aella's POV Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Walang sumasagot. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat na paghinga ng malaking aso. Dahan-dahan, itinaas ko ang aking tingin. At doon, literal na napatitig ako. Ang description ng ahente, at ng mga kapitbahay at pakiwari ko'y kulang p







