All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 91 - Chapter 100

กาลเวลาในจวนแม่ทัพผันผ่านไปประดุจสายน้ำ ทว่าความอึดอัดใจของเอี้ยนฟงกลับยิ่งทับถมขยายวงกว้าง ทุกค่ำคืนที่เขาพยายามจะร่วมอภิรมย์กับฉินฮวาเฟย เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าที่ฉาบไว้ด้วยจริตจะก้าน นางงดงามราวกับตุ๊กตาหยก ทว่าวาจาที่เอ่ยออกมากลับตื้นเขิน ไร้ซึ่งประกายปัญญาที่เคยทำให้เขาคลั่งไคล้หลังม่านมุก"ท่านพี่เจ้าคะ ดูกำไลหยกวงนี้สิเจ้าคะ เข้ากับผิวข้าหรือไม่" ฮวาเฟยเอ่ยเจื้อยแจ้วขณะปรนนิบัติสามี ทว่าเอี้ยนฟงกลับมองข้ามผ่านร่างอรชรนั้นไป สายตาของเขาจับจ้องไปยังมุมมืดของห้อง เสี่ยวหนิงกำลังจัดแจงจุดกำยานเงียบๆ ทำเสมือนว่าไร้ตัวตนได้อย่างไร้ที่ติแต่เอี้ยนฟงกลับคอยมองนางสาวใช้ผู้นี้... แม้จะสวมชุดเนื้อหยาบและก้มหน้าต่ำตลอดเวลา ทว่าทุกครั้งที่นางขยับกาย หรือยามที่นางเผลอสบตาเขาเพียงครู่เดียว เอี้ยนฟงกลับเห็นแสงสว่างบางอย่างที่โชติช่วงยิ่งกว่าอัญมณีบนตัวภรรยาของเขาเสียอีกความสงสัยที่คุกรุ่นอยู่ในอกของแม่ทัพหนุ่มมานาน บัดนี้ได้เวลาที่ความจริงจะปรากฏ เอี้ยนฟงกลับมาที่ห้องอักษรในยามที่ทั้งจวนเงียบสงัด เขาตรงไปยังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ค่อยๆ รื้อค้นใต้กองตำราภูมิศาสตร์จนพบเข้ากับแผ่นกระดาษที่เส

สวบบ..."อ๊า! ท่านแม่ทัพ! อื้อออ!" เสี่ยวหนิงครางระงมพลางจิกไหล่แกร่งเมื่อแท่งมังกรใหญ่ยาว สอดชำเราพรวดเดียวเข้าไปจนสุดลำหอกตับ! ตับ! ตับ!"โอ้ววว... เสี่ยวหนิง... รู ห ของเจ้า... มันตอดรัดข้าเหลือเกิน... ซี้ดดด! อา..." เอี้ยนฟงคำรามพลางบีบเค้นสะโพกขาวผ่องจนขึ้นรอยนิ้วมือ เขาโถมกายเข้าใส่เน้นๆ จนตัวของเสี่ยวหนิงโยกคลอนไปตามแรงอัด"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ! ท่านแม่ทัพ... แรงอีกเจ้าค่ะ... อื้อออ! บ่าวจะขาดใจแล้ว... อ๊า! อ๊าาา!!" เสียงครางหวานล้ำของนางดังระงมไม่ขาดสาย ผสมกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เอี้ยนฟงโหมกระเด้าอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งพายุโหมกระหน่ำ เขาใช้มือหนาบีบเค้นหัวนมพลางก้มลงกระซิบข้างหู"ครางออกมา! บอกข้าว่าเจ้าเป็นใครกันแน่! เจ้าใช่ไหมที่เป็นคนเขียนจดหมายพวกนั้น! เจ้าใช่ไหมที่เป็นคนตอบบทกวีหลังม่าน!""อ๊า... อ๊าาา!! อ๊าาา!! ท่านแม่ทัพ... บ่าว... บ่าวเสียวเหลือเกินเจ้าค่ะ! อื้อออ... อ๊ะ!" เสี่ยวหนิงส่ายหน้าไปมา ร่างกายสั่นสะท้านไปตามแรงขย่มโยก“อ๊าาา!! อ๊าาา!!”"เรียกชื่อข้า... เสี่ยวหนิง... ครางชื่อข้าออกมา!" เอี้ยนฟงสั่งเสียงพร่า พลางรัวท่อนลึงค์เข้าใส่จุดกระสันถี่รัวประดุจกลองศึก"อ๊าส์...

"นังขี้ข้าชั้นต่ำ... กล้าดีอย่างไรถึงแย่งชิงท่านแม่ทัพของข้าไป!" ฮวาเฟยจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนเลือดไหล ดวงตาอาฆาตมาดร้ายจ้องมองผ่านร่องประตูร่างกำยำหาได้หยุดเพียงแค่นั้น ความกระหายในตัวเสี่ยวหนิงพุ่งพล่านจนเกินจะระงับ เอี้ยนฟงประคองร่างที่อ่อนระทวยของนางให้ลุกขึ้นคุกเข่าบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง จัดท่าทางให้นางคว่ำหน้าลงแล้วโก่งสะโพกมนขึ้นสูงใน "ท่าสุนัข" พลางถ่างกลีบแบะกว้าง เน้นสัดส่วนความเป็นสตรีให้เด่นชัดต่อสายตา"ท่านแม่ทัพ... อ๊ะ! ท่านี้มัน... บ่าวเขินอายเหลือเกินเจ้าค่ะ" เสี่ยวหนิงครางฮือ ใบหน้าแดงซ่านซุกลงกับท้องแขน พลางแอ่นรับสัมผัสจากมือหนาที่บีบเค้นสะโพกนางจนขึ้นรอยแดง"เจ้าไม่ต้องอาย... ท่านี้แหละที่จะทำให้ข้ากระเด้า ค เข้าสู่ ห เจ้าได้ลึกที่สุด!"“เจ้าค่ะ”เอี้ยนฟงคำรามพร่าพลางจ่อแท่งมังกรเข้าหา รูเสียวขยิบตอดน้ำหวานจนเยิ้มชุ่ม เขาไม่รอช้า กระแทก พรวดเดียวมิดลำหอกจนหน้าท้องของเสี่ยวหนิงนูนขึ้นตามแรงอัดปึก! ปึก! ปึก!"อ๊าส์! ท่านแม่ทัพ... อื้อออ! ลึก... ลึกเกินไปแล้วเจ้าค่ะ! อ๊าาา! อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!"เสี่ยวหนิงหวีดร้องครางระงมเมื่อหัวหยักบาน กระทุ้งเข้าหาจุดกระสันซ้ำๆ อย่างแม่นยำ เ

ท่ามกลางความเงียบงันของโถงจวนแม่ทัพ เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของฉินฮวาเฟยดังระงมไปทั่วบริเวณ นางทิ้งตัวลงบนพื้นเย็นเฉียบ อาภรณ์ไหมเนื้อดีหลุดลุ่ย ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยฝุ่นหยาบ ดูราวกับสตรีที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายจนขวัญหนีดีฝ่อ"ไม่จริง... ไม่จริงใช่ไหม! เสี่ยวหนิง... เจ้าอยู่ที่ไหน!" ฉินฮวาเฟยหวีดร้องพลางทุบอกตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นร่างสูงกำยำของเอี้ยนฟงก้าวเข้ามาในจวน นางก็รีบคลานเข้าไปกอดขาเขาไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาประดุจใบไม้ต้องลม"เกิดอะไรขึ้น ฮวาเอ๋อร์! เสี่ยวหนิงอยู่ที่ไหน!" เอี้ยนฟงตวาดเสียงเข้ม หัวใจของพยัคฆ์ร้ายกระตุกวูบด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง"ท่านพี่... อึก... ข้าผิดไปแล้ว ข้าดูแลนางไม่ดีเอง!" ฉินฮวาเฟยพรรณนาด้วยน้ำเสียงสับสนสั่นพร่า "ตอนที่อยู่ที่วัด... นางบอกว่าอยากไปเดินชมสวนลำพัง ข้าเห็นนางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่... แล้ว... แล้วจู่ๆ ก็มีบุรุษลึกลับผู้หนึ่งโผล่มา ข้าพยายามจะห้าม... แต่นางกลับตามเขาไป! นาง... นางทิ้งข้าไปแล้วเจ้าค่ะท่านพี่!"นางเริ่มพูดจาสับสนไม่เป็นภาษาสลับกับเสียงสะอื้น "ดอกไม้... ใช่! นางเก็บดอกไม้ให้เขา... แล้วนางก็ห

ม่านหมอกที่ปกคลุมหนาทึบเริ่มเบาบางลงเมื่อเสี่ยวหนิงเดินระหกระเหินเข้าสู่เขตหมู่บ้านหุบเขาเมฆา กลิ่นดินหลังฝนและเสียงลำธารสายเล็กๆ ที่ไหลเอื่อยๆ ทำให้หัวใจที่แห้งผากของนางกลับมาชุ่มชื่นอีกครั้งนางเดินกะเผลกผ่านทุ่งนาขั้นบันได จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้ากระท่อมไม้ไผ่หลังเก่าที่ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ที่ลานหน้าบ้านมีชายหนุ่มร่างโปร่งคนหนึ่งกำลังขะมักเขม้นกับการผ่าฟืน แผ่นหลังของเขาดูคุ้นตาจนเสี่ยวหนิงแทบหยุดหายใจ"อาหมิง..." นางเรียกชื่อน้องชายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและแหบพร่าชายหนุ่มชะงักขวานในมือทันที เขารีบหันกลับมามองตามเสียงเรียก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสตรีในชุดผ้าป่านขาดวิ่น ใบหน้ามอมแมมทว่าแววตาเปี่ยมด้วยความฉลาดเฉลียวที่เขาจดจำได้ติดตา"พี่สาว! นั่นพี่เสี่ยวหนิงจริงๆ หรือ!"อาหมิงโยนขวานทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วโผเข้ามาประคองร่างที่โอนเอนของพี่สาวไว้ในอ้อมกอด "พี่ถูกพ่อขายไปหลายปี! ข้านึกว่าพี่... นึกว่าพี่จะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว!"เสี่ยวหนิงซบหน้าลงกับบ่าของน้องชาย น้ำตาที่กั้นไว้พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกลั้น "เกิดเรื่องราวมากมายเหลือเกิน ข้ากลับมาแล้วอาหมิง..