บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาขายตัว: บทที่ 71 - บทที่ 80

“ข้าทำให้ท่านอ๋องผิดหวังแล้ว... ตั้งแต่วันนั้น ข้าก็ไม่ได้พบท่านอ๋องอีกเลยเจ้าค่ะ”“เอาเถอะ ข้าเชื่อว่าเขาเองก็คิดถึงเจ้าไม่แพ้ข้าแน่นอน หากมีโอกาสข้าจะแวะมาเยี่ยมเจ้า ขอให้เจ้าโชคดี ลี่ฮวา หากฟ้าลิขิตให้เราพบกันอีกครั้ง ข้าหวังว่าจะได้เห็นเจ้าที่ยิ้มจากหัวใจให้ข้า ไม่ใช่เพราะต้องฝืน”“ฮิๆ นั่นเขาเรียกว่ายิ้มการค้าเจ้าค่ะ ริจะเป็นแม่ค้าแล้วจะไม่ยิ้มได้อย่างไร”“เถียงเก่งนัก หากต้องการให้ข้าช่วยเหลือก็จงติดต่อไป อย่าได้ลังเล”“ข้าจะพยายามไม่ให้มีวันนั้นเจ้าค่ะ”“เขียนจดหมายหาข้าบ้าง อย่าได้เงียบหายไป อย่างน้อยข้าได้สบายใจว่าเจ้าสุขสบายดี” เขาดีดนิ้วใส่หน้าผาก ก่อนจะหันหลังจากไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของชา และคำพูดสุดท้ายที่ยังอ้อยอิ่งในอากาศ ลลิตาออกไปโบกมือส่ง หลังจากไถ่ตัวเองออกจากหอหยกเขียว ลลิตารู้ดีว่าผู้หญิงอย่างเธอในยุคนี้ไม่มีทางรอด หากไม่ยืนด้วยลำแข้งของตัวเองเมื่อเริ่มจากร้านเสริมสวยเล็กๆ ข้างตลาดในย่านกลางเมือง

กระทั่งวันเวลาผ่านไปสามปีจะว่าเร็วก็เร็ว จะว่าช้าก็ช้า... ลลิตานั่งมองมือของตนเองที่เปื้อนกลิ่นสมุนไพรและน้ำมันหอม พลางหลับตาลงอย่างเงียบงัน มีจดหมายที่ท่านชายอวิ๋นหลงเขียนมาอวดว่าลูกชายคนที่สองจากเมียคนที่สามคลอดแล้ว จดหมายนั้นเต็มไปด้วยมิตรภาพถึงน้องสาวอย่างลลิตา ทำให้เธอหลุดยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้อ่านจดหมายของท่านชายส่วนเซียวอ๋อง...ตั้งแต่วันนั้น... ทั้งเธอและเซียวอ๋องต่างก็ไม่เคยพบหน้ากันอีก แต่ก็พอได้ยินข่าวคราวของพระองค์อยู่เนืองๆ ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปตามเส้นทางที่ไม่มีวันบรรจบ ลลิตาเข้าใจดีหลายวันต่อมาเซียวอ๋องนั่งบนชั้นสองของภัตตาคาร อยู่ห่างจากร้านชิงเหอฟางที่ลลิตาเปิดสาขาอยู่ในย่านพลุกพล่านของเมืองหลวง เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ นั่งมองร้านเครื่องสำอางของลลิตาอย่างเหม่อลอยลลิตาสวยโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนที่เดินไปมาผ่านหน้าร้านเสมอ เธอดูสุขสบายดี ทำงานคล่องแคล่ว ค้าขายจนกลายเป็นมหาเศรษฐีนีที่แม้แต่ขุนนางยังต้องเกรงใจ และเป็นแม่หญิงที่เผยแพร่ความรู้จนการทำเครื่องสำอางแพร่หลาย กลายเป็นสินค้าที่มีชื่อเสียงของแคว้นเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยจากภายในร้านชิงเหอฟางเล็ดลอดออกมา ข้าวขอ

แม่ทัพเอี้ยนฟงนั่งจิบชาด้วยท่าทีสุขุม สายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องมองไปยังม่านนั้นอย่างพินิจ เขาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง"เขาว่ากันว่า... คุณหนูฉินมิเพียงงดงามทว่ายังมีสติปัญญาเลิศล้ำ วันนี้ข้ามาเพื่อขอสดับฟังบทกวีที่ว่ากันว่าสะเทือนถึงสรวงสวรรค์อีกสักคราจะได้หรือไม่?"เสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหลังม่านลอบผ่อนลมหายใจเบาๆ นางปรายตามองคุณหนู ฮวาเฟย ที่กำลังนั่งแคะเล็บอย่างไม่สนใจโลก ก่อนที่มือเรียวของสาวใช้จะเริ่มบรรเลงดีดสายพิณเบาๆ เป็นท่วงทำนองเนิบนาบชวนฝัน แล้วร่ายบทกวีที่กลั่นกรองจากมันสมองของนางออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานจับใจบุรุษทุกคนในที่นั้น“ม่านมุกบดบังโฉม ประโลมเพียงสุรเสียงดุจจันทร์เร้นเมฆา นิทราในราตรีกวีร้อยเรียงถ้อย สลักรอยในดวงแดมิใช่เพียงรูปกาย... ทว่าคือจิตวิญญาณที่ส่องประกายกลางใจคน”"โอ้! ช่างล้ำลึกนัก!" บัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งถึงกับวางจอกชาลงพลางอุทานด้วยความทึ่ง "เปรียบเปรยการเร้นกายหลังม่านดุจจันทร์ในเมฆา ทว่าแสงสว่างแห่งปัญญากลับทะลุผ่านออกมาได้... สมคำเล่ำลือจริงๆ!"เอี้ยนฟงยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาไหววูบด้วยความพึงพอใจ "จิตว

“ท่านแม่ทัพ?”“ทำตามที่ข้าสั่งก็พอ” เอี้ยนฟงปลดกางเกงออกเผยให้เห็นแท่งมังกรยักษ์ที่ผงาดง้ำสู้สายตา หัวหยักบานสีเข้มเต้นตุบๆ ด้วยแรงกำหนัด"จากนี้ไป ข้าต้องการให้เจ้านำความซาบซ่านที่ข้ามอบให้ไปบอกต่อคุณหนู ทำให้นางใคร่พบปะข้า!"เอี้ยนฟงเอ่ยเสียงพร่าพลางปลดสายคาดเอวออก ทันใดนั้นแท่งลึงค์ขนาดมหึมาที่อัดอั้นไปด้วยแรงกำหนัดก็ดีดผงาดง้ำสู้สายตาของสาวใช้ตัวน้อย ท่อนหอกของเขามีเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านดุจมังกรพันหลัก หัวหยักบานสีเข้มวาววับไปด้วยน้ำกามใสที่ปริ่มเยิ้มออกมา"เปิดตาดูแท่งหยกของข้าให้ชัดๆ เสี่ยวหนิง... ดูความยาวใหญ่และความแข็งขึงของมัน แล้วจำกลับไปบรรยายให้คุณหนูของเจ้าฟังให้ครบถ้วนทุกรายละเอียด บอกนางว่าถ้าข้าได้ขย่มนางด้วยท่อนเอ็นนี้ นางจะมีความสุขจนลืมหายใจ"“จ...เจ้าค่ะ” เสี่ยวหนิงตัวสั่นเทา ดวงตาจ้องมองลำหอกตรงหน้าด้วยความพรั่นพรึง มือหนาของเอี้ยนฟงกดศีรษะนางให้เข้าใกล้จุดยุทธศาสตร์มากขึ้น"ไม่เพียงแค่ดู... ข้าสั่งให้เจ้าลิ้มรส ค ของข้าด้วย ชิมรสชาติของมันให้ดี เพื่อที่เจ้าจะได้พรรณนาถึงรสสวาทของข้าได้อย่างถูกถ้วน!"“ร...เรื่องนี้”“หากเจ้าทำได้ดี ข้ารับรองว่าคุณหนูฉินจะต้องขอบค

ทั้งเสี่ยวหนิงและฉินฮวาเฟยโตมาด้วยกัน อะไรที่คุณหนูสูงศักดิ์ได้ร่ำเรียน เสียวหนิงก็ได้เรียนด้วย แต่คุณหนูฉินเกียจคร้านไม่ชอบเรียนหนังสือ ยามมีกิจจำเป็นใดๆ ก็จะโยนให้เสี่ยวหนิงทำทั้งหมด ยามศึกษาเล่าเรียน คุณหนูฉินฮวาเฟยจะนั่งตัวตรงเรียบร้อยหลังโต๊ะเขียนหนังสือ ทว่าใต้โต๊ะนั้นกลับเป็นเสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่า ขะมักเขม้นฝนหมึกและคัดอักษรแทนด้วยความว่องไว"เสี่ยวหนิง... ข้าปวดหัวเหลือเกิน ตัวอักษรพวกนี้เหมือนมดไต่ยั้วเยี้ยน่ารำคาญ" ฮวาเฟยกระซิบเสียงแผ่วพลางโยนพู่กันทิ้งอย่างไม่ใยดี นางขยับกายบิดขี้เกียจจนชุดไหมเนื้อดีรั้งตึงเน้นทรวงอกอวบอัด "เจ้าเรียนแทนข้าเสีย สิบทิศภูมิศาสตร์หรือกลยุทธ์การเมืองโง่ๆ อะไรนี่ ข้าไม่อยากจำให้รกสมอง ไม่รู้จะเรียนไปทำไม เจ้าอ่านตำราอะไรนั่นครั้งเดียวก็จำได้นี่ ข้าก็แค่ให้เจ้าคอยบอกข้าก็พอแล้ว""แต่คุณหนูเจ้าคะ ท่านอาจารย์กำชับว่า..." เสี่ยวหนิงเอ่ยทัดทานอย่างนอบน้อม มือยังคงตวัดพู่กันเขียนตามคำสอนของอาจารย์อย่างแม่นยำ ทุกถ้อยคำที่อาจารย์เอ่ยผ่านหู เสี่ยวหนิงจดจำได้ลึกถึงแก่นสมอง ในขณะที่ฮวาเฟยเลือกที่จะหยิบกระจกขึ้นมาส่องสำรวจใบหน้าและทาชาดที่ริมฝีปา