“ไม่ต้องถึงขั้นเลือดยางออกหรอกท่านอ๋อง… แค่เราแข่งกันว่า…ผู้ใดจะ ‘เอาใจ’ นางได้มากกว่ากันก็พอ”“เจ้าคิดว่าจะซื้อใจนางได้ด้วยของกำนัลหรือ?”“ไม่ใช่ของกำนัล…” ท่านชายอวิ๋นหลงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาของเซียวอ๋องสะท้อนประกายบางอย่าง ทั้งสองสบตากัน แววตาร้อนแรงไม่มีใครยอมใคร“หากเจ้ายืนยันจะดึงนางเข้าวัง ข้าก็จะดึงนางกลับซานหยวน”ท่านชายอวิ๋นหลงพูดทิ้งท้าย ยิ้มบางก่อนหมุนตัวออกจากเรือนอย่างสง่างาม เซียวอ๋องยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เนิ่นนาน… ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นในดวงตาไม่มีเพลิงโทสะ แต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ดุดันยิ่งกว่าเดิม“ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้…”--------แม้ใครๆ จะเอ่ยปากอิจฉา แต่ลลิตากลับรู้สึกราวกับต้องจมอยู่ในหมอกควันหนาทึบของความอึดอัด ก็ในเมื่อมันเหมือนเธอกำลังยืนอยู่กลางสมรภูมิที่ไม่ได้สมัครใจจะเข้าสู้“แล้วจะมาโกรธข้าทำไมกันเล่า! ไอ้ยักษ์ใจมาร!!" ลลิตากระดกเหล้ารวดเดียวจนหมดจอก พร้อมกับต
Read more