All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 111 - Chapter 120

“ข้าเฝ้ามองเจ้ามาตลอด เสี่ยวหยุน ตั้งแต่เจ้าตัวเล็กๆ กระทั่งโตเป็นสาว อา... งามล้ำกว่าที่ข้าเฝ้าจินตนาการเสียอีก”ข้านอนนิ่งๆ ขณะถูกลูบคลึง สองเต้างามกำลังตั้งช่อ เรือนร่างอ่อนเยาว์เต่งตึง หวานฉ่ำ อุ้งมือของท่านประคองโนมเนื้อพลางเขย่าอย่างเอ็นดู เอ่ยชมว่านมอวบสวยมาก“เจ้ายังเยาว์วัยนัก แต่มีเสน่ห์จนข้าไม่อาจละสายตา มาเถิด ข้าจะนวดเต้านมให้เจ้า”“จ...เจ้าค่ะ”“โดนดึงหัวนมแบบนี้ ชอบมั้ย”“...” แสงเทียนวูบวาบแสนวาบหวิวขับเน้นผิวงามละมุนให้ยิ่งงามกระจ่าง นายท่านบีบคลึงหัวนมของข้าจนชูเด่น ฐานหัวนมสีชมพูเป็นกระเปาะ เรือนร่างแรกแย้มกำลังถูกลูบคลำ“เสี่ยวหยุน เจ้าสวยมาก ดูสิ แอ่นนมให้ข้าเองเลยนะ”“อ๊ะ อา...”ข้าสะดุ้งเสียวเมื่อถูกปลายนิ้วเขี่ยสะกิด ท่านฉินจื่อหยางใช้นิ้วชี้เขี่ยหัวนมของข้าถี่เร็วทั้งสองข้างพร้อมกัน ข้าครางระริก หัวนมดีดเด้งแข็งสู้นิ้ว ร่างกายของข้าเริ่มสั่นสะท้านด้วยแรงเสียว สองขาแยกออกกว้างโดยไม่รู้ตัว ท่านฉินจื่อหยางอ้าปาก ดูดงับหัวนมแสนหวานแล้วดูดจ๊วบจ๊าบ“อ๊ะ อ๊า...”“เด็กลามก แค่ดูดนมก็น้ำแตกซะแล้ว หัวนมของเจ้าน่ารักนัก อีกหน่อยหากมีทารกน้อยดูดน้ำนมของเจ้า ข้าคงอิจฉาเด็ก

ยิ่งข้าเติบโตเป็นสาว ข้ามักจะถูกสั่งให้ติดตามฮูหยินหลิวไปไหนมาไหนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงน้ำชาของเหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ หรือการเยี่ยมเยือนสหายสนิทในเมืองหลวงข้าวางตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อยเสมอ ไม่พูดจาเกินเลย ไม่เงียบขรึมจนดูเย็นชา แม้เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ท่านประมุขรับเลี้ยงมา แต่ข้ารู้ดีว่า...หากมิรู้จักที่ทางของตน ย่อมอยู่ได้ไม่นาน“นับวันแม่นางเสี่ยวหยุนก็ยิ่งงดงามเปล่งปลั่ง ผิวพรรณขาวสะอาด ช่างเป็นกุลสตรีที่งดงามพร้อมจริงๆ เจ้าค่ะ” เสียงหวานของแม่สื่อผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ขณะที่นางจิบชาอย่างแช่มช้อย “รูปโฉมก็ล้ำเลิศ กิริยาก็อ่อนหวาน มิหนำซ้ำ ฝีมือเย็บปักถักร้อยยังเลื่องลือไปทั่ว... เพราะได้ฮูหยินหลิวซึ่งได้ชื่อว่าเป็นยอดหญิงดูแลอบรมสั่งสอน เด็กสาวสกุลฉินมีคุณสมบัติถึงเพียงนี้ ข้าว่า...”“ข้าคงมิอาจรับปากแทนนางได้” ฮูหยินหลิวยิ้มบางๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเพื่อตัดบท แค่แม่สื่อเข้ามาเลียบๆ เคียงๆ คุยไม่กี่คำ ฮูหยินหลิวก็รู้จุดประสงค์แล้ว “คราวนี้เป็นคุณชายบ้านไหนอีกเล่า สู้ลูกชายข้าได้หรือไม่ เรื่องเช่นนี้ ต้องให้นางเป็นผู้เลือกเอง”แม่สื่อยิ้มกว้างขึ้น “ฮูหยินช่างใจกว้างนักเจ้าค่ะ นั่นย่อมถู

เขาขังข้าไว้ ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านไปกี่วันแล้ว หรือบางทีอาจจะแค่ไม่กี่ชั่วยามภายในห้องขังใต้ดินนั้นมืดมิดจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย ข้านั่งกอดเข่าซุกตัวอยู่มุมห้อง แผ่นหลังบอบบางแนบกับผนังหินเย็นเฉียบ ความชื้นจากผนังซึมผ่านอาภรณ์บางเบา ข้าตัวสั่น แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอากาศหนาวหรือเพราะความหวาดกลัวกันแน่อากาศภายในหนักอึ้ง มีกลิ่นอับและกลิ่นสนิมเหล็ก เพดานต่ำจนรู้สึกอึดอัด มีเพียงช่องระบายอากาศเล็กๆ อยู่สูงขึ้นไป มีแสงเลือนรางลอดผ่านมาเพียงน้อยนิดมืด... หนาว... และเงียบสงัดเงียบจนข้าได้ยินเสียงลมหายใจของตนเองชัดเจน แต่บางครั้ง… ข้ากลับได้ยินเสียงบางอย่างเสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าแผ่วเบาคล้ายมีบางสิ่งซ่อนอยู่ในมุมอับของห้อง บางครั้งข้ารู้สึกเหมือนมีสายตาจับจ้องอยู่แม้จะรู้ว่ามันอาจเป็นเพียงจินตนาการที่เกิดจากความหวาดกลัว… แต่ข้าก็ไม่อาจหยุดตัวเองจากการเหลียวมองไปรอบๆ ได้ข้าเคยใช้เล็บขูดไปตามผนัง รอยขรุขระจากก้อนหินแข็งกร้าวสร้างบาดแผลบนปลายนิ้วของข้าแต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังทำ เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยืนยันว่าข้า… ยังมีตัวตนอยู่ข้าหลับตาลง… แต

การหายตัวไปของเสี่ยวหยุนสร้างความปั่นป่วนไปทั้งเรือนใหญ่ ไม่มีผู้ใดรู้เห็นหรือระแคะระคายใดๆ มาก่อนเลยว่านางจะหายไปกะทันหันเช่นนี้ ฮูหยินหลิวทราบเรื่องก็ร้อนใจพยายามตามหานางให้พบ“นางหายไปตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว อาจเป็นไปได้ว่า...” สาวใช้คนหนึ่งแสดงความคิดเห็น ก่อนจะชะงักเงียบเมื่อถูกฮูหยินตบหน้า“เสี่ยวหยุนมิใช่เด็กเหลวไหล นางไม่มีทางไปไหนโดยไม่บอกข้าก่อน มีข่าวจากสกุลซือหม่าหรือไม่?!”“เอ่อ... ทางสกุลซือหม่ายืนกรานว่ามิได้พาตัวนางไปขอรับ”"หาให้ทั่ว! บางทีนางอาจจะบาดเจ็บ หรือไม่ก็พลัดหลงที่ใดที่หนึ่ง!" ฮูหยินหลิวสั่งเสียงสั่น นางยืนอยู่กลางลาน สวมเพียงเสื้อคลุมบางๆ อย่างลืมตัวบ่าวไพร่ต่างเร่งออกค้นหา ทุกซอกทุกมุมถูกพลิกดูหมดสิ้น คนของสกุลฉินกระจายกันออกไปถามไถ่ตามตรอกซอกซอย ทุกผู้คนล้วนกังวลและไม่อยากเชื่อว่านางจะหายไปเช่นนี้วันเวลาผ่านไป ฮูหยินหลิวยิ่งนั่งไม่ติด นางกระสับกระส่ายอยู่ในห้องโถง เฝ้ารอข่าวด้วยใจที่หนักอึ้งเสี่ยวหยุนเป็นเด็กดี นางจะหนีไปโดยไม่บอกกล่าวได้อย่างไร?“ท่านพี่ ท่านตามหาเสี่ยวหยุนพบแล้วหรือยัง” นางมักจะถามสามีทุกวัน“ท่านพี่ มีเบาะแสนางบ้างหรือ นี่ก็ผ่านมาหนึ

“อ๊า อ๊า... อ๊าาา อึ่กก อย่าเจ้าค่ะ”ข้ากระตุกเร่าๆ แหวกกลีบเนื้อให้ท่านดูดเม็ดเสียวสลับกับใช้ริมฝีปากเม้ม นายท่านใช้แค่นิ้วเดียวทั้งแยงทั้งควาน น้ำเสียวไหลพรั่งพรูไม่หยุด เกร็งจนตัวแอ่นลอยพรวดด พรวดด พรวดด...“อา... อา... อ๊าาา”ข้ากระตุกเสียว หอบหายใจแรงไม่เป็นส่ำ ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะร้องเสียวเพราะแท่งลึงค์กำลังถูไถกลีบรัวแรง ส่วนหัวมุดกลีบแล้วเขี่ยไปเขี่ยมาให้กลีบปลิ้น บวมตุ่ย จากนั้นเขาก็กระแทกเอวไม่หยุด แม้ว่าจะมิได้ล่วงล้ำเข้าไป ทว่าหัวเอ็นเสียดสีโดนเม็ดเสียวซ้ำๆ“อ๊ะ อ๊า อูยย”“ถ้าเจ้าไม่ยอมอยู่กับข้า ข้าจะไม่ให้เลี้ยงดูลูกๆ ของเราข้างนอกนะ”“ย...อย่านะเจ้าคะ ข้ายอม ข้ายอมแล้ว พวกเขาไม่มีความผิด”“เด็กดี”ร่างกำยำทั้งจูบทั้งเลียและเริ่มเอาหัวบากบานเหมือนดอกเห็ดไถงัดกลีบเนื้อฉ่ำๆ ไปมา เร่งขยับเอวเสยแท่งหยกเขี่ยเม็ดเสียว จนน้ำหวานไหลพรู“ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลย”“มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะงอแงอีกหรือเสี่ยวหยุน”ข้าถูกจับพลิกกายคลานเข่าแล้วโก่งสะโพกขึ้นมา ร่างกำยำก็ไม่รอช้ารีบขึ้นขี่ จับลำหอกจดจ่อจะสอดใส่เข้าทางด้านหลัง ข้าโก่งสะโพกขึ้น ขยับขาออกจากกัน ใช้นิ้วถ่างกลีบเปิดทางให้ท่านดุน