All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 101 - Chapter 110

“ว่าอย่างไรนะ มีข่าวว่าพบตัวนังขี้ข้านั่นแล้วรึ เป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อ...”ฉินฮวาเฟยปาจอกชาทิ้งจนแตกละเอียด ไม่ว่าย่างไรนางก็จะปล่อยเสี่ยวหนิงไปไม่ได้! เพลิงแค้นของฉินฮวาเฟยยิ่งนานวันยิ่งระอุจนกลายเป็นลาวาร้อนที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง“นางหนีไปอยู่ที่ไหน รีบพูด!” ฮูหยินแม่ทัพเค้นพบข่าวจากพ่อบ้าน แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน คุณหนูฉินรู้จักนิสัยรักสงบของเสี่ยวหนิงดี นางจึงเดาออกว่าเสี่ยวหนิงหลบอยู่ที่ไหน นางจึงส่งคนไปฆ่าอดีตสาวใช้ปิดปากนางไม่ได้โง่เขลาเสียจนเดาทางหนีของสาวใช้คนสนิทไม่ออก แม้จะเสแสร้งร้องไห้ฟูมฟายหลอกสามีว่าเสี่ยวหนิงหนีตามชายชู้ไป แต่ในใจนางกลับรุ่มร้อนด้วยความกังวล"นังขี้ข้าชั้นต่ำอย่างนาง... รักความสงบและกตัญญูเป็นที่หนึ่ง ถ้ามันยังไม่ตาย มันย่อมซัดเซพเนจรกลับไปซุกหัวอยู่ที่บ้านเกิดนั่นแน่!" ฉินฮวาเฟยจิกเล็บลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง แววตามาดร้ายสะท้อนในกระจกทองเหลืองนางรู้ดีว่าหากเสี่ยวหนิงยังมีชีวิตอยู่ ย่อมเป็นเสี้ยนหนามตำอกนางไปตลอดกาล ยิ่งหากแม่ทัพเอี้ยนฟงตามหานางพบก่อน ความพินาศย่อมตกมาถึงตัวนางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ฉินฮวาเฟยจมอยู่กับความแค้นและหวาดระแวงในจวนแม่ทัพ

ทันใดนั้น ประตูไม้เก่าๆ หลังกระท่อมก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ ชายชราและหญิงชราคู่หนึ่งที่หลังโก่งงอและมีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยตีนกา โผล่หน้าออกมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทั้งคู่รีบพุ่งตัวลงหมอบกราบแทบเท้าของแม่ทัพผู้เกรียงไกร"ท่านใต้เท้า... ได้โปรดเมตตาด้วยเถิดเจ้าค่ะ!" หญิงชราผู้เป็นมารดาร่ำไห้จนตัวโยน "เสี่ยวหนิงลูกสาวข้าเพียงแต่กลับมาพักรักษาตัว นางกำลังตั้งครรภ์ลูกของท่าน... นางปกป้องสายเลือดของท่านด้วยชีวิต! ได้โปรดอย่าฆ่าอาหมิงเลยเจ้าค่ะ เขาคือที่พึ่งเดียวของพวกเรา!""ใช่ขอรับท่านแม่ทัพ..." ชายชราเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "นางบอกพวกเราเสมอว่าท่านคือชายที่นางรักและเทิดทูนที่สุด... นางยอมทนลำบากในป่าเขาก็เพื่อมิให้ใครมาทำร้ายบุตรของท่านในท้องนี้ได้!"เอี้ยนฟงนิ่งงันประดุจถูกสายฟ้าฟาด เขามองใบหน้าของอาหมิงที่มีเค้าโครงคล้ายเสี่ยวหนิงอย่างชัดเจน ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองใบหน้าของเสี่ยวหนิงที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความหวาดกลัว... ความจริงพุ่งเข้าชนอกเขาอย่างจัง"เสี่ยวหนิง... ข้า... ข้าขอโทษ..." แม่ทัพผู้เกรียงไกรถึงกับทรุดเข่าลงข้างแคร่ มือที่หยาบกร้านสั่นระริกยามที่เอื้อมไปสัมผัสหน้าท้องที่เพิ่งจะ

บทส่งท้ายแม่ทัพเอี้ยนฟงนำขบวนม้าอันยิ่งใหญ่พาเสี่ยวหนิงและครอบครัวของนางกลับสู่จวนแม่ทัพ พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ยิ่งใหญ่กว่าครั้งใดๆเสียงกลองศึกที่เคยดังก้องในสนามรบ บัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นเสียงกลองมงคลดังกึกก้องไปทั่วทั้งพระนคร ขบวนม้าอันเกรียงไกรของแม่ทัพเอี้ยนฟง เคลื่อนตัวผ่านถนนสายหลักอย่างช้าๆ ทว่าสง่างาม ท่านแม่ทัพในชุดเกราะเต็ยยศสีดำขลิบทอง ควบอาชาสีนิลเคียงคู่ไปกับรถม้าหรูหราที่ประดับประดาด้วยผ้าไหมแดงมงคลชั้นเลิศภายในรถม้านั้นคือเสี่ยวหนิง ใบหน้าที่เคยอมทุกข์บัดนี้ผุดผ่องด้วยความสุขและรัศมีแห่งมารดาที่กำลังอุ้มท้องทายาทสืบสกุล ข้างกายนางมีบิดามารดาผู้แก่ชราและอาหมิงน้องชายที่ได้รับชุดใหม่เอี่ยมอ่อง นั่งยิ้มร่าอย่างภาคภูมิใจบิดาและมารดาของเสี่ยวหนิงยังคงนั่งตัวเกร็งด้วยความอัศจรรย์ใจในวาสนาที่ผลิบานอย่างไม่คาดฝัน ทว่าในความยินดีนั้นกลับแฝงไปด้วยความฉงนที่ติดค้างอยู่ในอกมาตลอดทาง"หนิงเอ๋อร์... พ่อกับแม่ยังอดแปลกใจไม่ได้" บิดาของนางเอ่ยขึ้นพลางลูบแขนเสื้อผ้าไหมเนื้อดี "เหตุใดคุณหนูฉินฮวาเฟยผู้สูงศักดิ์ ถึงได้ดั้นด้นไปถึงหมู่บ้านหุบเขาเมฆาที่กันดารและห่างไกลเช่นนั้

ข้าเป็นเด็กจากดินแดนอันไกลโพ้น ด้วยเพราะมีดวงตามีประกายสีแดงแวววาว ทำให้ถูกรังเกียจว่าเป็นตัวอัปมงคล พ่อแม่ขายข้าให้แก่พ่อค้าทาส และผู้ที่ประมูลซื้อตัวข้าได้ก็คือฉินจื่อหยาง ประมุขสกุลฉิน ขุนนางใหญ่แห่งเมืองหลวงข้าตกเป็นสมบัติของฉินจื่อหยาง นายท่านผู้เป็นชายฉกรรจ์สูงสง่า รูปงามและน่าเกรงขาม บรรดาศักดิ์ใหญ่โตและได้รับยกย่องว่าเป็นผู้มีลายสือศิลป์หาผู้ใดเทียบ ซึ่งถือเป็นพรสวรรค์สำคัญของการเป็นขุนนางราชสำนักสกุลฉินเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่แห่งเมืองหลวง เป็นตระกูลที่แม้ไม่อาจเทียบชั้นราชวงศ์ แต่ก็ทรงอำนาจพอจะทำให้เหล่าขุนนางทั้งหลายต้องยำเกรงฉินจื่อหยาง ประมุขตระกูล ท่านยังหนุ่มแน่น อายุเพียงสามสิบต้นๆ แต่กลับมีวุฒิภาวะและอำนาจเหนือกว่าบุรุษในวัยเดียวกัน ท่านรับราชการตั้งแต่อายุยี่สิบและไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางชั้นสูงอย่างรวดเร็ว นอกจากปัญญาเฉียบแหลมแล้ว ท่านยังเป็นที่เลื่องลือในเรื่องลายสือศิลป์ ความสามารถที่ทำให้ท่านได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้ท่านมีภรรยาเพียงหนึ่งเดียว ฮูหยินหลิวนางเป็นสตรีที่บิดามารดาจัดหาให้ เป็นสตรีผู้เพียบพร้อมในทุกด้าน ทั้งกิริยามารยาท ความสามารถในงานเรื

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ภายในห้องตำราอันเป็นเงียบสงบ ชายที่ข้าเรียกขานด้วยความเคารพรักว่า ‘นายท่าน’ ก็กำลังนำแท่งลึงค์ลำอวบมาจ่อปาก มันมีแนวเส้นเลือดเต้นตุบ ดูแข็งเครียดไปหมด ส่วนหัวดูเหมือนดอกเห็ดสีชมพูกำลังหลั่งน้ำใสๆ ออกจากรูบาก“อ้าปากสิ”“ข้า... ไม่อยากทำแล้วเจ้าค่ะ”“เจ้าเป็นเด็กดีของข้ามิใช่หรือ ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่เคยทำเสียหน่อย อ้าปากสิ ข้าจะป้อนน้ำกามให้เจ้า”“อืออ...” ข้าเผยอริมฝีปาก ให้แท่งลึงค์ที่จ่อรออยู่สอดเข้าอุ้งปากน้อยๆ“เก่งมาก เด็กดี”“อึ่กก... อือ...”ข้าพยายามดูดอมเลียท่อนเอ็น ดูดอมหัวแล้วก็กวาดลิ้นเขี่ยรอบหัวจนร่างกำยำเสียวเด้งเอวตุบๆ ร่างกำยำครวญครางกระเส่า แท่งหยกแข็งเป็นลำกำลังถูกอมรูดขึ้นรูดลง ข้าอ้าปากอยากจะคายออก แต่หัวลึงค์สีชมพูบานๆ กลับสอดเข้ามาไม่หยุด ลึกจนเกือบสุดลำอ่อกก... อ่อกก... อ่อก...“อา...”อาวุธลำเขื่องในปากเริ่มกระตุก ข้าจึงขยับปากเร็วขึ้น แรงขึ้น อุ้งปากน้อยๆ ดูดท่อนเอ็นแน่น บางจังหวะท่านฉินจื่อหยางขยับให้อมเฉพาะหัว ข้าใช้ริมฝีปากเม้ม ดูดแล้วปล่อยดังบ๊วบๆ ดูดแล้วก็ปล่อย ร่างกำยำจึงสั่นเทิ้มรุนแรง“อา... อา...”ท่านฉินจื่อหยางจับศีรษะข้าไว้แล้วโยก