ทะลุมิติมาขายตัว のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

“หายหัวไปไหนมานังโง่!”ในห้องอันหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมฟุ้ง ฉินฮวาเฟยนั่งมองกระจกบานใหญ่พลางจ้องหน้าสาวใช้คนสนิทอย่างไม่พอใจ“บ่าว... บ่าวออกไปรับจดหมายจากท่านแม่ทัพที่ฝากส่งให้คุณหนูเจ้าค่ะ”“อะไรนะ! รีบเอามาให้ข้าสินังคนไร้สมอง!”“เจ้าค่ะ” เสี่ยวหนิงเข้ามารายงานด้วยร่างกายที่ยังสั่นระริกและโคนขาที่ยังมีคราบน้ำกาม นางประคองส่งจดหมายให้คุณหนูอย่างนอบน้อม คุณหนูฉินฉวาเฟยคว้าไปอ่าน ก่อนจะขมวดคิ้ว“มีแต่บทกลอน? ตกลงเขาต้องการจะคุยเรื่องอะไรกับข้า”"คุณหนูเจ้าคะ... ท่านแม่ทัพเอี้ยนฟงฝากบ่าวมาเรียนว่า... ท่านปรารถนาจะตบแต่งคุณหนูเข้าจวนแม่ทัพอย่างถูกต้องตามประเพณีโดยเร็วที่สุดเจ้าค่ะ" เสี่ยวหนิงก้มหน้าต่ำ น้ำเสียงสั่นพร่าขณะที่ภาพแท่งมังกรที่เพิ่งจะกระเด้ารูเสียวของนางจนบานปลิ้นยังติดตาไม่หาย"จริงหรือ!" ฮวาเฟยผุดลุกขึ้นยิ้มแก้มแทบปริ "ข้าคิดไว้ไม่มีผิด! ชายชาตินักรบอย่างเขา ย่อมต้องพ่ายแพ้ต่อความงามและชื่อเสียงของข้า... ท่านแม่ทัพเอี้ยนฟง ทั้งบึกบึน ทั้งองอาจ ข้าเองก็ปรารถนาจะแต่งงานกับเขาใจจะขาด!"นางหัวเราะร่าอย่างมีชัยพลางจินตนาการถึงร่างกำยำ"เสี่ยวหนิง! มัวยืนบื้ออยู่ทำไม ร

คุณหนูฉินฮวาเฟยปรารถนาท่านแม่ทัพเอี้ยนฟงอย่างยิ่ง เมื่อเขาติดต่อสู่ขอ นางจึงตอบตกลงด้วยความยินดี เมื่อถึงวันที่ตระกูลฉินรอคอย ขบวนเจ้าสาวแห่แหนด้วยเกี้ยวสีแดงมงคลและเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเมื่อหลวง ฉินฮวาเฟยนั่งอยู่บนเกี้ยวหรูหราด้วยหัวใจที่เต้นระรัว นางกระชับพัดพรางหน้าพลางแย้มยิ้มอย่างลำพองใจ ความปรารถนาที่มีต่อแม่ทัพหนุ่มผู้บึกบึนกำลังเป็นจริงแล้วนางไม่ลืมที่จะพาเสี่ยวหนิงติดสอยห้อยตามเข้าจวนแม่ทัพไปด้วย ในฐานะ "มันสมอง" ส่วนตัวที่นางขาดไม่ได้ เพราะหากไม่มีสาวใช้คนนี้คอยกำกับบทพูดหรือคัดอักษรลวงโลกให้ นางย่อมไร้ค่าในสายตาของสามีผู้ทรงภูมิ“ถือว่าข้าก็ต้องขอบใจเจ้าล่ะนะ เสี่ยวหนิง”ภายในห้องหอที่ประดับประดาด้วยเทียนมงคลคู่สีแดงเพลิง ฉินฮวาเฟยในชุดเจ้าสาวสีแดงปักลวดลายหงส์ทองงดงามตระการตา ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเสี่ยวหนิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของฮวาเฟยที่เคยหมดจดงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความหยิ่งผยอง"นังขี้ข้าชั้นต่ำ!! ตอนทำพิธีคำนับฟ้าดิน ข้าเห็นนะว่าเจ้าแอบมองสามีของข้า" ฮวาเฟยแผดเสียงต่ำพลางเอื้อมมือไปกระชากผมของเสี่ยวหนิงอย่างแรงจนหน้าหงาย "จำใส่หัวสมองโง่ๆ

แสงทองของรุ่งอรุณเริ่มรำไรลอดผ่านร่องหน้าต่าง แม่ทัพเอี้ยนฟงลืมตาขึ้นในความสลัว เขามองร่างของฉินฮวาเฟยที่นอนหลับอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก คืนวิวาห์ที่ควรจะตราตรึงใจกลับกลายเป็นเพียงการระบายอารมณ์ที่จืดชืด นางช่างว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความคิดที่เคยทำให้เขาคลั่งไคล้ในตัวนางผ่านตัวอักษรร่างสูงกำยำขยับกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ พลันสายตาพยัคฆ์ก็ตวัดไปเห็นเงามืดหลังตู้ตำราที่มุมห้อง... เงาร่างเล็กๆ ที่ขดตัวอยู่ตรงนั้นตลอดทั้งคืนเอี้ยนฟงก้าวลงจากเตียงโดยไม่สวมอาภรณ์ท่อนบน เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีรอยข่วนจากเล็บของฮวาเฟยประปราย เขาตรงดิ่งไปที่มุมมืดนั้นแล้วกระชากร่างของเสี่ยวหนิงขึ้นมาทันที!"อื้อ! ท่านแม่ทัพ..." เสี่ยวหนิงอุทานเสียงแผ่วด้วยความตกใจ ใบหน้าที่บวมช้ำจากรอยเท้าเมื่อคืนทำให้เอี้ยนฟงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าความหิวโหยใน 'รสสัมผัส' ที่แท้จริงกลับมีอำนาจเหนือกว่าความสงสาร"เจ้าแอบดูข้ากับฮูหยินเอกทั้งคืนเลยรึ เสี่ยวหนิง?" เขาคำรามพร่าพลางดันร่างนางติดผนังห้องหอ "ในเมื่อเจ้าเห็นแล้วว่าข้ามอบความสุขให้นางอย่างไร... ตอนนี้ถึงตาเจ้าที่จะต้องชดเชยอารมณ์ค้างของข้า!"เอี้ยนฟงไ

เช้าวันรุ่งขึ้นเอี้ยนฟงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่เต็มอิ่ม เขาเดินออกไปที่ห้องทำงาน แสงแดดรำไรยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของแม่ทัพหนุ่ม เอี้ยนฟงก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบและต้องชะงักเมื่อเห็นร่างบางของเสี่ยวหนิงกำลังขะมักเขม้นตวัดพู่กันลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง ท่าทางของนางดูสำรวมทว่าเปี่ยมไปด้วยสมาธิประดุจบัณฑิตผู้มีความรู้ลุ่มลึก"เจ้ากำลังเขียนอะไรอยู่ เสี่ยวหนิง?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นข้างหลัง ทำเอาสาวใช้ตัวน้อยสะดุ้งสุดตัว นางรีบคว้าตำราเล่มหนามาทับกระดาษแผ่นนั้นไว้ทันควัน"บ่าว... บ่าวเพียงแค่วางจดหมายตามคำสั่งคุณหนูเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ" เสี่ยวหนิงก้มหน้าต่ำ ยอบกายลงนอบน้อมทว่าหัวใจเต้นระรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก เหตุเพราะยามที่แม่ทัพปรึกษาความใดๆ ฉินฮวาเฟยก็จะบ่ายเบี่ยงแล้วให้เสี่ยวหนิงแอบเขียนตอบใส่กระดาษวางไว้ที่โต๊ะทำงานของเขาแทนทุกวันเอี้ยนฟงยกยิ้มที่มุมปาก แววตาหรี่มองอย่างจับผิดเขาพบว่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งวางไว้จริง เป็นข้อเสนอเรื่องการจัดสรรที่ดินชายแดนที่เขาเคยเปรยไว้วันก่อน ลายมือและถ้อยคำนั้นช่างละมุนละไมและแหลมคมยิ่งนักเขาหันไปเห็นเสี่ยวหนิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเง

แม่ทัพเอี้ยนฟงได้คุณหนูฉินเป็นคู่เคียงก็ค้นพบว่าแม้นางจะงดงามแต่ก็เปล่ากลวง แต่สาวใช้ธรรมดาๆ อย่างเสี่ยวหนิงซึ่งใช้ชีวิตเงียบๆ ในเงาของคุณหนูต่างหากที่เปล่งประกายในใจเขาขึ้นทุกคราวเสียงฝีเท้าม้ากึกก้องหยุดลงที่หน้าประตูจวนแม่ทัพเอี้ยนฟงกระโดดลงจากหลังอาชาสีนิลด้วยใบหน้าเคร่งขรึมและอ่อนล้า ฝุ่นละอองยังติดอยู่ตามชุดเกราะสีดำทมิฬ เขาเพิ่งตรากตรำกรำศึกและราชการด่วนมาหลายราตรี สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาในยามนี้คือการได้เห็นหน้าและกลิ่นกายหอมละมุนของเมียรักเพื่อชุบชูใจ"พ่อบ้าน! ฮูหยินอยู่ไหน? ไปบอกนางว่าข้ากลับมาแล้ว" เอี้ยนฟงเอ่ยเสียงทุ้มขณะส่งบังเหียนให้ทหารรับใช้พ่อบ้านประจำจวนมีสีหน้าปั้นยาก เขาประสานมือตัวสั่นงันงก "เรียนท่านแม่ทัพ... ฮูหยิน... ฮูหยินไม่อยู่ขอรับ นางเพิ่งนั่งรถม้าออกไปเมื่อครู่นี้เอง คือ... ฮูหยินมีธุระทุกวัน"เอี้ยนฟงขมวดคิ้วเข้ม "ออกไปอีกแล้วรึ? ข้าไม่อยู่เพียงไม่กี่วัน นางออกจากจวนทุกวันเลยหรืออย่างไร? แล้วนางไปที่ไหน ไปกับใคร!""เอ่อ... คือ..." พ่อบ้านอึกอัก เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม "ปกติฮูหยินจะแจ้งว่าออกไปเลือกซื้อแพรพรรณใหม่ๆ เครื่องประทินโฉมชั้นเลิศจากต่างเมือง แล