กระทั่งวันเวลาผ่านไปสามปีจะว่าเร็วก็เร็ว จะว่าช้าก็ช้า... ลลิตานั่งมองมือของตนเองที่เปื้อนกลิ่นสมุนไพรและน้ำมันหอม พลางหลับตาลงอย่างเงียบงัน มีจดหมายที่ท่านชายอวิ๋นหลงเขียนมาอวดว่าลูกชายคนที่สองจากเมียคนที่สามคลอดแล้ว จดหมายนั้นเต็มไปด้วยมิตรภาพถึงน้องสาวอย่างลลิตา ทำให้เธอหลุดยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้อ่านจดหมายของท่านชายส่วนเซียวอ๋อง...ตั้งแต่วันนั้น... ทั้งเธอและเซียวอ๋องต่างก็ไม่เคยพบหน้ากันอีก แต่ก็พอได้ยินข่าวคราวของพระองค์อยู่เนืองๆ ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปตามเส้นทางที่ไม่มีวันบรรจบ ลลิตาเข้าใจดี หลายวันต่อมาเซียวอ๋องนั่งบนชั้นสองของภัตตาคาร อยู่ห่างจากร้านชิงเหอฟางที่ลลิตาเปิดสาขาอยู่ในย่านพลุกพล่านของเมืองหลวง เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ นั่งมองร้านเครื่องสำอางของลลิตาอย่างเหม่อลอยลลิตาสวยโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนที่เดินไปมาผ่านหน้าร้านเสมอ เธอดูสุขสบายดี ทำงานคล่องแคล่ว ค้าขายจนกลายเป็นมหาเศรษฐีนีที่แม้แต่ขุนนางยังต้องเกรงใจ และเป็นแม่หญิงที่เผยแพร่ความรู้จนการทำเครื่องสำอางแพร่หลาย กลายเป็นสิน
続きを読む
