All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 ฝึกงานในสมัยจีนโบราณ คณิกาไม่ใช่เพียงหญิงงามที่ทำหน้าที่ให้ความบันเทิงแก่แขกผู้มาเยือน แต่พวกนางเปรียบเสมือนศิลปินที่ต้องเชี่ยวชาญทั้งบทกวี ดนตรี ร่ายรำ และบางครั้งก็เป็นเพียงคู่สนทนาให้แก่ลูกค้า นางคณิกาในหอนางโลมชั้นสูงมักได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่วัยเยาว์ ทั้งทักษะกวี ลายสือศิลป์ มารยาท และศิลปะแขนงต่างๆ เพื่อให้สามารถรับรองแขกระดับสูงได้อย่างสมบูรณ์แบบหอนางโลมที่ลลิตาอาศัยอยู่นั้นเป็นหอคณิกาชั้นสูง รวมหญิงสาวหลากหลายชะตาชีวิต บ้างถูกขายมาเพราะครอบครัวเป็นหนี้ บ้างถูกทอดทิ้ง บางคนเคยเป็นบุตรสาวตระกูลดีแต่ถูกย่ำยีแล้วไม่มีที่ไป พวกนางต้องดิ้นรนเอาตัวรอดภายใต้กรอบที่สังคมตีตราให้เป็นเพียงเครื่องบันเทิงของบุรุษ ทุกค่ำคืนพวกนางต้องแต่งตัวงดงาม เดินเฉิดฉายในห้องโถงใหญ่ ท่วงท่าทรงเสน่ห์และรอยยิ้มที่พวกนางเผยออกมาช่างดูอ่อนหวาน ทว่าแท้จริงแล้วทุกคนต่างปิดซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ใต้เครื่องหอมและชุดแพรไหม “เอาล่ะ ทำงานๆ” หลังจากหลงมิติมาได้สองสามวัน ลลิตาก็เริ่มต้นหาอะไรทำ ซึ่งสถานที่ที่มีผู้คนมารวมตัวกันมากมายย่อมมีงานจุกจิกมากมายที่ต้องจัดการ อันดับแรกที่เธอทำได้แม

บทที่ 2 รับแขกอาชีพนางโลมที่ใครต่อใครคิดว่าต้อยต่ำ แท้จริงแล้วน่ายกย่องมากต่างหาก พวกนางต้องแสร้งยิ้ม สร้างความสุขและรองรับความใคร่ แม้ในวันที่เหนื่อยล้าและเจ็บปวด หลายคนถูกขายเข้าหอมาโดยไม่มีทางเลือก และไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ เว้นแต่มีผู้มาไถ่ตัว และหนึ่งในคนที่ระทมอมทุกข์ที่สุดก็คือลลิตาทำงานในซ่องนึกว่าจะรอด สุดท้ายก็โดนสั่งให้รับแขก ฮือออ...คณิกามิใช่ว่าใครอยากจะเป็นแล้วก็เป็นได้ง่ายๆ พวกนางต้องใช้เวลาฝึกฝนศิลปะแห่งความเย้ายวน ไม่ว่าจะเป็นการร่ายรำ เล่นพิณ ขับร้อง แต่งโคลงกลอน หรือแม้แต่การจิบชาอย่างสง่างาม ทุกสิ่งล้วนเป็นทักษะที่ต้องมีเพื่อเอาชนะใจแขกที่มาเยือน“หากเจ้าอยากรอด ก็ต้องรู้จักใช้จุดเด่นของตัวเอง” แม่เล้าผู้มากประสบการณ์กล่าวกับลลิตา “เจ้าหน้าตาดี แต่ไม่รู้วิธีดึงดูดคน มีลูกค้าหลายคนสนใจเจ้า หากไม่ทำงานหาเงินเป็นชิ้นเป็นอัน เจ้าจะเอาตัวรอดได้อย่างไร?”ลลิตาได้แต่เม้มริมฝีปาก เธอไม่อยากเป็นคณิกา และไม่คิดจะใช้เรือนร่างล่อใจใคร แต่ในสถานการณ์นี้ เธอไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก อย่างน้อย เธอต้องอยู่รอดให้ได้ก่อน“ท่านแม่ ข้ากำลังวางแผนทำเครื่องสำอางขาย”“เด็กโง่” แม่เล้

“เห็นหรือไม่? ถ้ายังเล่นผิดอีก ก็เตรียมใจถูกลงโทษได้เลย”“ชาติก่อนท่านเป็นมารใจยักษ์แน่ๆ ส่วนชาตินี้เป็นยักษ์ใจมาร!” ลลิตาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะเขาทำร้ายจิตใจนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนให้คณิกาคนอื่น แต่กับนางกลับดุจังว้อย! ตีเอาตีเอาเซียวอ๋องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นราวกับกำลังสนุก “มือพองหมดแล้ว หน้าตาบูดเบี้ยวไปหมด”“เช่นนั้นข้าขอตัวนะเจ้าคะ”“เดี๋ยว ลืมไปแล้วหรือ ข้าจ่ายเงินเพื่อเหมาเจ้าทั้งคืนแล้ว”ลลิตามองซ้ายมองขวา ไหนล่ะเงิน... พอมองไปทางแม่เล้า แม่เล้าก็ฉีกยิ้มพลางตบถุงเงินให้ดู ส่วนรุ่นพี่อย่างเซียงฮวากับเหม่ยเหม่ยขยิบตาให้ แง...“ท...ท่านอ๋องเมื่อยมั้ยเพคะ ข้านวดแขนนวดขาเก่งนะ เวลาที่เหลือนวดคลายเส้นกันดีกว่าเนอะ”“ได้สิ ข้ากำลังเมื่อยอยู่พอดี”เยส! ลลิตามัวแต่ดีใจ พระองค์เชยคางเธอขึ้นพลางเท้าคาง กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ“นวดลึงค์ของข้าสิ” เซียวอ๋องเกลี่ยริมฝีปากของเธอเบาๆ “ใช้ปากของเจ้านวดนะ เอาให้สุดฝีมือเลย อยากรู้นักว่าจะปากดีสักแค่ไหน”หา? คนพรรค์ไหนพูดว่านวดลึงค์ใส่หน้าผู้หญิงได้หน้าตาเฉยวะ อ่อ ที่นี่ซ่องค่ะ ลลิตาตาเหลือกโปน ต่อมน้ำตาแตกดังโผละ แง หนูข

ด้วยความหวังดี ลลิตาจึงยกอ่างน้ำนั้นไปให้ซิงซิงใช้ก่อน“พี่ซิงซิง ท่านจะล้างหน้าหรือไม่? ข้าเอาน้ำมาให้” ซิงซิงหันขวับมามองทันที และเมื่อเห็นอ่างน้ำในมือของลลิตา ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง นางจำได้แม่นว่านี่คือน้ำที่ตนแอบใส่หญ้าคันลงไป! ซิงซิงชะงักไปวูบหนึ่ง แต่เพียงเสี้ยวอึดใจ ใบหน้างามก็เปลี่ยนเป็นเหยียดหยาม สีหน้าของซิงซิงโกรธจัด ในใจคิดว่าลลิตากำลังแกล้งย้อนเกล็ดนาง“เจ้า!” ซิงซิงลุกพรวดขึ้น เสียงแหวดังลั่น ลลิตากะพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเดือดอะไรขึ้นมา "หึ เจ้าคิดว่าเจ้าเฉลียวฉลาดมากหรือไร?" นางแค่นเสียง ขณะยืนกอดอกจ้องลลิตาด้วยแววตาดูแคลน ลลิตากระพริบตาปริบๆ แล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย“พี่ซิงซิง ท่านไม่พอใจอะไรข้าหรือ บอกข้าเถอะ ข้าจะได้ปรับปรุงตัว”ซิงซิงยิ่งหงุดหงิดที่เห็นท่าทางใสซื่อนั่น นางสูดหายใจลึกก่อนกระแทกเสียงใส่ "ข้าอุตส่าห์หวังดี แต่เจ้านี่ร้ายกว่าที่คิด! เล่นงานข้าคืนด้วยวิธีนี้ ช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง!" "หา? ข้าเล่นงานอะไรกัน?" ลลิตาทำหน้างง มองอีกฝ่ายสลับกับอ่างน้ำในมือ ซิงซิงสะบัดแขนเสื้ออย่างโมโห ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัว“เจ้าทำเป็นใสซื่อไปเถอะ! แต่ข้ารู้นะว