All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 1 - Chapter 10

เกิดอะไรขึ้น? ที่นี่ที่ไหน? แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรความทรงจำสุดท้ายก็คือตอนที่เธอกำลังวิ่งหนีลงมาจากตึกที่กำลังสั่นไหวรุนแรง แผ่นดินไหว? หัวใจลลิตาคล้ายจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ มองไปที่ใบหน้าทุกใบที่หันมามอง พวกนางยิ้ม ทุกอย่างรอบตัวคืออะไรกัน? เธออยู่ที่ไหน?ห้องพักนี้… เสื้อผ้า... ท่าทางของพวกนาง… ทุกอย่างดูโบราณ โบราณแต่ไม่เก่าโทรม เป็นโลกโบราณที่มีชีวิตจริงๆ ทุกสิ่งมันต่างไปจากชีวิตที่เธอรู้จักทั้งนั้น...“ทะ... ที่นี่... ที่ไหนกัน?” ลลิตาถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง พวกนางทำหน้าประหลาดใจ และบางคนก็หัวเราะเบาๆ ลลิตาพยายามตั้งสติ แล้วรู้สึกถึงน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น เธอไม่ได้อยู่ในโลกของตัวเองอีกต่อไปแล้ว ความกลัวเข้ามาแทนที่ ความสับสนและความกลัวท่วมท้นจนทำให้ลลิตารู้สึกเหมือนจะสูญเสียทุกสิ่งในชีวิต...นางคนหนึ่งยิ้มให้ ยื่นมือออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วพูดอะไรบางอย่างที่ลลิตาไม่เข้าใจ…“ไม่ต้องกลัว เจ้าปลอดภัยแล้ว”ลลิตาค่อยๆ ยิ้มตอบเป็นการขอบคุณ… พวกนางดูเหมือนจะไม่ทำร้ายอะไร... แต่ดูเหมือนจะแย่งกันพูดกันจนลลิตาตื่นตกใจ“เจ้าชื่ออะไร มาจากที่ไหน”“นั่นสิๆ

“มอมแมมเหลือเกิน หาเสื้อผ้าให้นางใหม่ดีกว่า ในตู้ของข้ายังพอมีชุดอยู่ มันคับแล้ว เอาให้นางไปก็แล้วกัน”หลังจากตั้งชื่อเรียบร้อย พี่สาวทั้งหลายก็พากันช่วยหาชุดใหม่ให้ลลิตา... เอ่อ ไม่สิ ต้องเรียกว่าหลันลี่ฮวาแล้ว หญิงสาวร่างสูงโปร่งหยิบเสื้อแพรบางๆ สีตุ่นๆ ออกมาแล้วเลิกคิ้ว “ตัวนี้ดีไหม?”“ไม่ได้! ดูผิวขาว ๆ ของนางสิ ใส่แล้วซีดไปหมด”“ถ้างั้นตัวนี้ล่ะ?” อีกคนยื่นเสื้อสีฟ้าอ่อนปักลายดอกบัวให้“พอได้นะ แต่ข้าคิดว่าเสื้อสีเขียวมรกตจะขับผิวมากกว่า!”หลันลี่ฮวาถูกดึงไปดึงมา ปล่อยให้พวกพี่ๆ ช่วยกันเลือกเสื้อผ้าให้ เธอพยายามจะปฏิเสธ แต่พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเข้าใจอยู่ดีชีวิตที่ไม่มีภาษานี่มันลำบากจริง ๆ!ไม่นานนัก เสื้อผ้ามากมายถูกนำมากองอยู่ตรงหน้า แต่ละชุดดูหรูหรากว่าที่ลลิตาเคยแตะต้อง เสื้อผ้าในยุคนี้มีชั้นซ้อนซับกว่าเสื้อกับกางเกงของเธอมาก"เจ้าสวมชุดพวกนี้เองได้หรือไม่?" เหม่ยเหม่ยลองถาม ผายมือคะยั้นคะยอลลิตากะพริบตาปริบๆ มองดูแขนเสื้อกว้างแล้วหันไปมองเสื้อคลุมยาว พยายามทำความเข้าใจว่าต้องเริ่มจากตรงไหนก่อน แต่มันซับซ้อนจนสุดท้าย ลลิตาพยายามลองสวม ดึงสายตรงนั้นผูกตรงนี้ สุดท้ายได้แต่ยิ้มแ

“ต่อไปก็น้ำอุ่น”ลลิตาปาดเหงื่อ กว่าจะเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จ ก็ปาไปเกือบเที่ยง บ่าวจะนำอ่างน้ำอุ่นมาให้พวกคณิกาที่เพิ่งตื่นนอนล้างหน้าล้างตา จากนั้นพวกนางต้องจัดแต่งทรงผมและแต่งกายให้เรียบร้อย เพราะแม้จะอยู่ภายในหอ ก็ไม่อาจปล่อยตัวให้ดูโทรมได้ ลลิตาจะช่วยพวกบ่าวยกสำรับอาหาร เก็บล้าง กว่าจะเสร็จงานก็เหนื่อยแทบสลบ แต่อย่างน้อยการอยู่ที่นี่ก็มีเรื่องน่าสนุก ยามบ่ายก็จะเป็นเวลาพักผ่อนและฝึกฝนฝีมือของคณิกา เธอกับบ่าวเด็กๆ จะชอบไปดูคณิกาฝึกซ้อมบทกวี การดีดพิณ หรือร่ายรำเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการรับแขกยามค่ำคืนหญิงสาวบางคนจะออกไปซื้อของที่ตลาด โดยต้องสวมผ้าคลุมหน้าเพื่อปกปิดตัวตน บางคนใช้เวลาว่างไปกับการปักผ้า หรือเขียนพู่กันเพื่อคลายเหงา ส่วนนางคณิกาชั้นสูงของหอจะเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่บ่าย เพราะพวกนางต้องใช้เวลาหลายชั่วยามในการอาบน้ำ แช่น้ำสมุนไพร แต่งหน้า และเลือกชุดที่เหมาะสมพอมาถึงช่วงยามเย็นถึงค่ำ นี่คือช่วงเวลาสำคัญของหอนางโลม ประตูของหอจะถูกเปิดออก ไฟโคมแดงถูกจุดขึ้น ส่องแสงระยิบระยับไปทั่วบริเวณ แขกขาประจำที่เป็นขุนนาง พ่อค้า หรือเศรษฐีจะทยอยเข้ามา โดยมีนางคณิกาคอยต้อนรับด้วยรอยยิ้

หลังจากเลิกงาน แม่เล้ากำลังลงบัญชีส่วนแบ่งค่าตัวให้แต่ละคน แม่เล้าเอ่ยชมเหม่ยเหม่ยว่าทำงานได้ดี ลูกค้าฝากชมเชยมาให้ เหม่ยเหม่ยยิ้มดีใจ ส่วนซิงซิงเดินตรงไปหาเหม่ยเหม่ย พลางกระซิบเสียงเย็นชา“แต่งหน้าแบบนี้ไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก คืนหน้าก็คงกลับไปนั่งแห้งเหี่ยวเหมือนเดิม!”เหม่ยเหม่ยชะงักไปเล็กน้อย ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ทุกคนต่างรู้ดีว่าซิงซิงนิสัยเป็นเช่นใด นางไม่ชอบเห็นใครเด่นเกินหน้าเกินตา โดยเฉพาะเหม่ยเหม่ยที่ด้อยกว่านางมาตลอด ซิงซิงตามค่อนขอดเหม่ยเหม่ยอยู่หลายวัน ลลิตาจึงตัดปัญหาระหว่างทั้งสองคน“พี่ซิงซิง ข้าอยากลองแต่งหน้าให้บ้าง พี่ซิงซิงสวยกว่าใคร ข้าอยากรู้ว่าหากลองแต่งหน้าแบบข้าดู พี่ซิงซิงจะต้องสวยสะท้านหอหยกเขียวเป็นแน่”“เหอะ เจ้าไปแต่งให้เหม่ยเหม่ยเถอะ ข้าไม่สนใจหรอก”“น่านะ...” ลลิตาป้องปากกระซิบ “ข้าแต่งให้พี่เหม่ยเหม่ยเพื่อลองฝึกมือให้ชิน ตอนนี้ข้าแต่งหน้าคล่องแล้ว อยากลองแต่งหน้าให้พี่ซิงซิงดูบ้าง รับรองว่าพี่ซิงซิงสวยจนลูกค้าตีกันแน่นอน”ซิงซิงแอบปลื้มใจแต่วางมาดอยู่ “ก็ได้ๆ แค่ลองเท่านั้นนะ”“เช่นนั้น... พอข้าแต่งหน้าให้พี่ซิงซิงแล้ว ข้าก็แต่งให้ทุกคนเลยเป็นไงเจ้าคะ?”เ

ลลิตาเริ่มทำงานตั้งแต่หัวค่ำ บรรยากาศเริ่มคึกคักเมื่อมีวงดนตรีเล่นบรรเลงและผู้คนสนุกสนานจากฤทธิ์สุราและเธอก็โดนแขกลามกลวนลามไม่หยุด“นังหนูชื่ออะไรจ๊ะ มาใหม่เหรอ” พวกลูกค้าลูบไล้แขนเปลือยเปล่าของเด็กใหม่ ไม่ก็หาเรื่องจับก้นจับนม ยิ่งเด็กใหม่เอ๊าะๆ นมเพิ่งตั้งเต้าสวยแถมเสื้อเอี๊ยมบางจนเห็นหัวนมดุนดันเป็นจะงอยน่ารัก พวกหื่นกระหายก็เลยรั้งเธอไว้ไม่ยอมปล่อยให้ไปโต๊ะอื่น“ร...รับอะไรดีเจ้าคะ”“ขอจับนมหน่อยสิจ๊ะ เดี๋ยวให้ค่าขนม”“ไม่ได้เจ้าค่ะ อย่าซนนะเจ้าคะ” ลลิตาอดทนรินสุราให้แขก แต่มือของคนเมาก็เลื้อยมาขยำขยี้พวงเต้า เผลอปุบเป็นจับ บางคนแค่จับ บางคนก็ช้อนพวงเต้าแล้วเขย่าไปมา แค่นั้นพวกลูกค้าก็ครางฮือ แต่ก็มีหลายคนเหมือนกันที่เอานิ้วมาดีดหัวนม ส่วนอีกคนก็ล้วงเข้าไปบีบคลึงจนหัวนมแข็งชัน“อ๊ะ.. อา...”“หัวนมสีอะไรจ๊ะ ไหนขอดูหน่อย”“ไม่ได้นะเจ้าคะ ทะลึ่ง!” ลลิตาต้องท่องนะโมประคองสติ ปัดมือปลาหมึกออกจากตัวแทบแย่ กว่าจะหนีกลับไปหลบกับรุ่นพี่ได้ก็โดนจับก้นอีกต่างหาก พวกรุ่นพี่เห็นสภาพน้องเล็กยับเยินก็หัวเราะคิกคัก หยอกเย้าว่าจะรอดคืนนี้มั้ยเนี่ย“ฮืออ... ไม่ไหวเจ้าค่ะ ข้าขอลาตาย”“ใจเย็นๆ เดี๋