All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 121 - Chapter 130

ในห้องขังอับทึบใต้ดิน ข้าไม่รู้ว่าวันคืนล่วงผ่านไปนานเท่าใด รู้เพียงว่าทุกวันฉินจื่อหยางจะเป็นผู้เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับอาหารและเสื้อผ้าดีๆ ที่เขาเชื่อว่าข้าจะดีใจข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับไว้ด้วยรอยยิ้มเสื้อผ้าที่เขานำมาให้ล้วนเป็นแพรพรรณล้ำค่า ประดับด้วยด้ายทองสลักลวดลายวิจิตร แม้แต่หญิงจากตระกูลมั่งคั่งยังไม่อาจครอบครองได้ง่ายๆ แต่ข้ามิได้เหลียวแล ข้าเพียงรับมันมาเงียบๆ ก่อนพับเก็บไว้ที่มุมห้อง“อีกไม่กี่เดือน ลูกๆ ก็จะคลอดแล้ว ข้าไม่ต้องการเสื้อผ้าของตัวเองเพิ่มเติมแล้วเจ้าค่ะ ข้าอยากได้เข็ม ด้ายและโคมไฟเพิ่ม ข้าจะได้เริ่มต้นเย็บชุดของลูกๆ เสียที”“เอาไว้ข้าจะคิดดู”ท่านฉินจื่อหยางเฝ้ามองการกระทำของข้าอยู่เสมอ ดวงตาคมกริบของเขาแฝงประกายครุ่นคิด ทว่ามิได้กล่าวสิ่งใด แต่ข้ารู้ดีว่าเขายังไม่คิดวางใจ“หากท่านเกรงว่าข้าจะแอบซ่อนสิ่งของ เช่นนั้นท่านก็ช่วยนำผ้าและด้ายสีมาให้ข้าเลือก แล้วว่าจ้างหญิงชาวบ้านให้ช่วยเย็บแทนดีหรือไม่”“เป็นความคิดที่ดี”ข้ายิ้มให้เขา และเป็นฝ่ายเอ่ยถามอย่างอ่อนหวาน “วันนี้ไม่ต้องการให้ข้าปรนนิบัติท่านหรือเจ้าคะ”“เจ้าท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว ข้าไม่อาจเสี่ยง”“

บทส่งท้ายข้าวิ่งสุดชีวิตเท้าเปล่าของข้าสัมผัสกับพื้นดินเย็นเฉียบ รากไม้แหลมคมบาดผิวจนเลือดซึม แต่ไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดยั้งข้าได้ ข้าเพียงต้องหนีไปให้ไกล หลุดพ้นจากพันธนาการที่โหดร้ายเมื่อข้าก้าวพ้นกรงขัง... ลมหายใจของข้าขาดห้วงเมื่อคลานลอดผ่านประตูหินแคบๆ ออกมาบนพื้นเบื้องบนแสงสว่าง...แสงกระทบเข้ากับดวงตาของข้า ทำให้ต้องหยีตาลงโดยสัญชาตญาณ เปลือกตาบางสั่นระริกก่อนที่ข้าจะยกมือขึ้นปิดบังแสงรำไร ความรู้สึกแปลบปวดแล่นไปทั่วดวงตาข้าอยู่ในที่มืดมานานเกินไป... นานเสียจนลืมไปว่าความสว่างเป็นเช่นไรร่างกายของข้าสั่นสะท้านทั้งจากความเหนื่อยล้าและความตื่นกลัว เมื่อสายตาปรับเข้ากับความสว่างรอบตัวได้ ก็พบว่าตนเองยืนอยู่กลาง ห้องหนังสือของฉินจื่อหยางห้องนี้...ข้าจำมันได้ดี ชั้นหนังสือสูงตระหง่านเรียงรายตามผนัง โต๊ะไม้ใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะยังคงมีพู่กัน กระดาษพับเก็บอย่างเป็นระเบียบ และตะเกียงน้ำมันที่ยังคงวางอยู่ตรงตำแหน่งเดิมที่แท้... ทางเข้าห้องขังใต้ดินถูกซ่อนไว้ที่นี่ตลอดมาที่แห่งนี้... สถานที่ที่เขาชอบใช้เวลาอยู่ทั้งวันข้ายืนนิ่ง ความรู้สึกปวดร้าวตีตื้นขึ้นมาในอก ความทรงจำครั้

ข้าขยะแขยงเขายิ่งนัก ปีศาจจากนรกตนใดหนอหลุดรอดมาอยู่เบื้องหน้าข้า“ท่านต้องการให้ข้าเป็นมนุษย์... หรือแค่ต้องการกักขังข้าไว้ให้อยู่กับท่าน?”ข้าเอ่ยถึงชื่อเหยื่อที่ตายและหายสาบสูญไปทั้งหมด ฉินจื่อหยางอึ้งไป ดวงตาของฉินจื่อหยางเปลี่ยนไป วูบหนึ่งดูเหมือนจะเจ็บปวด แต่แล้วกลับถูกแทนที่ด้วยความดุดัน“เสี่ยวหยุน เจ้าพิเศษกว่าคนอื่นๆ เชื่อสิ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร... ปีศาจหรือมนุษย์ เจ้าก็ต้องเป็นของข้า!”เขาไม่ปล่อยข้าให้หนีไปได้แน่!ฉินจื่อหยางมีโซ่ยาวในมือ เขาขว้างมันใส่ข้าอย่างรวดเร็ว สายลมราตรีพัดกระหน่ำ ใบไม้ปลิวว่อนตามแรงสะบัดของโชคชะตา เสียงโลหะกระทบพื้นดังก้อง แต่ข้าเห็นคนผู้หนึ่งพุ่งเข้าหาฉินจื่อหยางแล้ว ข้าจึงไม่มีความจำเป็นต้องขยับกายทำสิ่งใดฉึก!!โซ่ที่ฉินจื่อหยางหมายจะใช้พันธนาการข้าร่วงหล่นลงสู่ผืนดิน ร่างสูงสง่าของเขาทรุดลงกับพื้นโลหิตสีแดงฉานทะลักออกมาจากบาดแผลที่อก เปื้อนฝ่ามือของผู้ที่เป็นภรรยาแท้จริงของเขาเอง ฮูหยินหลิวมือเรียวขาวยังคงกอบกุมด้ามมีดแน่น ดวงตาของนางแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก นางไม่อาจเชื่อว่าวันหนึ่งตนจะกลายเป็นผู้สังหารแก่สามีที่รักสุดหัวใจได้ แต่เมื่อความจริงปรา

ธิดาผู้สูงศักดิ์... กับขอทานผู้ต่ำต้อย ความปรารถนาที่ไม่อาจหักห้ามใจ... เมื่อ 'คุณหนูสี่' ผู้บริสุทธิ์มอบน้ำรักให้แก่ 'ขอทาน' ผู้ต่ำต้อยความเมตตาแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง การร่วมสวาทกันอย่างลับๆ ริมแม่น้ำกลายเป็นพันธนาการทางอารมณ์ที่เร่าร้อนและอันตราย ไฟปรารถนาลุกโชนระหว่างสองชนชั้นจะเผาผลาญเกียรติยศของตระกูลจางจนมอดไหม้ หรือจะกลายเป็นตำนานรักที่มิอาจลืม------------บทนำในยามบ่ายที่แสงแดดอ่อนโยนสาดส่องลงมายังเมืองหลวง เหล่าคุณหนูทั้งสี่แห่งตระกูลจางผู้สูงศักดิ์ พร้อมด้วยสาวใช้คนสนิท ออกท่องเที่ยวยังตลาดการค้าที่คึกคักธิดาทั้งสี่แห่งตระกูลจางได้รับการยกย่องว่างดงามและเพียบพร้อม เป็นดั่งไข่มุกของเมืองหลวง ที่บุรุษทุกคนต่างปรารถนาเยว่ซิน ธิดาคนโต งามสง่าดุจดอกโบตั๋นยามแรกแย้ม ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตาหงส์คู่คม สวมอาภรณ์ผ้าไหมชั้นดีลี่ฮวา ธิดาคนรอง งามคมดุจดอกกุหลาบยามต้องน้ำค้าง รูปร่างอรชร ท่าทางเจ้าอารมณ์ แต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาดเหมยลี่ ธิดาคนที่สาม งามเย็นดุจดอกเหมยยามหิมะโปรย ใบหน้าอ่อนหวานแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาถิงถิงในวัยแรกแย้ม อีกไม่นานก็จะเข้าพิธีปักปิ่น นางมีใบหน้าอ่อนเยาว์

ขอทานพาคุณหนูจางถิงถิงและเสี่ยวฮวาเดินลัดเลาะเข้าไปในตรอกเปลี่ยวเงียบสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวายของตลาด เสี่ยวฮวาตัวสั่นด้วยความกลัวและกังวล แต่ถิงถิงกลับรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาดใจ นางเชื่อมั่นในความตั้งใจอันบริสุทธิ์ของตนเองในความมืดสลัวของตรอก อาเหยาโน้มตัวลงมาใกล้คุณหนูสี่แห่งตระกูลจาง เขาไม่ได้ต้องการน้ำดื่ม แต่ต้องการคลายกระหายกำหนัด“คุณหนู ตอนนี้ใกล้จะมืดแล้ว พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ ข้าขอร้อง” เสี่ยวฮวาพยายามดึงแขนคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ขอทานร่างใหญ่จึงเอ่ยปากให้เสี่ยวฮวารอด้านนอก“ไม่! ข้าจะไม่ยอมปล่อยให่คุณหนูอยู่กับเจ้าตามลำพัง”“แต่ถ้าหากมีผู้อื่นผ่านมาเห็นตอนที่ข้ากำลังรับน้ำรักจากคุณหนู จะดีหรือ”“ฮึ่ม!! หากเจ้าทำร้ายคุณหนูแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่” เสี่ยวฮวาสุดแสนจะอึดอัดใจ จำยอมเป็นคนดูต้นทางให้ เจ้าขอทานจึงจูงมือคุณหนูไร้เดียงสาเข้าไปที่มุมกำแพงใกล้ๆ เมื่อเขาโน้มตัวลงมาใกล้ ร่างกายสูงใหญ่และบึกบึนของเขาไม่ได้สร้างความหวาดกลัว แต่กลับเป็นเหมือนกำแพงที่โอบอุ้มและปกป้องนางจากโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และข้อจำกัด มือที่โอบเอวบางเลื่อนขึ้นมาใต้ฐานเต้า คลำหาหัวนม