All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 131 - Chapter 140

“กางขาอีกนิดสิขอรับ ขอดู ห หน่อย”“อ๊ะ... อืมม...” เด็กสาวแรกแย้มยืนพิงกำแพงให้ขอทานตวัดลิ้นเลียหัวนมสีชมพูหวานเบาๆ คุณหนูผู้สูงศักดิ์แก้มแดงซ่านไปหมด“อ้าขาขอรับ แบะอ้ากว้างๆ ไว้เลย”“ท...ทำไม”“ท่านรับปากจะมอบน้ำรักให้ข้ามิใช่หรือ ข้าจะสอดนิ้วเพื่อกระตุ้นให้น้ำรักไหลออกมา ข้าจะได้ดูดเลียคลายกระหาย”“น้ำรักที่ท่านขอ ก็คือน้ำ ห หรือเจ้าคะ”“ถูกต้อง เอาล่ะคุณหนู ถ่างขาให้ข้า”“เจ้าค่ะ” ถิงถิงไม่กล้าขัดขืน ยอมทำตามที่เจ้าขอทานเอ่ยสั่ง กระโปรงตัวสวยถลกร่นไปกองที่เอว เรียวขางามสล้างค่อยๆ อ้าขาออก อวดโหนกนูนสาวเป็นร่องอูมเหมือนดอกไม้คลี่บาน มีรอยเปียกเป็นคราบ“ห สวย โดนบีบหัวนมแค่นี้ก็แฉะแล้วเหรอ”มือหยาบกร้านสกปรกจับเรียวขางามอ้าออก จากนั้นก็ใช้นิ้วโป้งกดๆ แยงรูและกระตุ้นเม็ดเสียวไปพร้อมกัน ถิงถิงสะดุ้งสุดตัว พยายามดิ้นแต่แรงกดกระตุ้นทำให้หมดแรงลงไปเรื่อยๆ ทำได้แค่ยืนแอ่นสะโพกให้ขอทานบดๆ แหย่ๆ“อ๊ะ อ๊า อ๊าาา... อร๊าง”ถิงถิงหายใจแรงขึ้นและรู้สึกว่าตัวเองกำลังแฉะฉ่ำ ส่วนขอทานหายใจหอบแฮ่กขณะยื่นนิ้วไปเขี่ยร่องสาว เอานิ้วถูไถไปมาแล้วจิ้มหลุบเข้าไปในร่องหลืบ“น้ำออกง่ายดี แหย่นิดเดียวก็แฉะพร้

“จะต้องทำอย่างไรเจ้าคะ มันถึงจะหาย”“ต้องให้ข้าปี้ ห สอด ค กระแทกรูแรงๆ จนกว่าน้ำกามจะแตกขอรับ”หัวบากบานเหมือนดอกเห็ดเขี่ยขึ้นเขี่ยลง จุ่มแหย่แล้วดึงออก คุณหนูก็สั่นเสียวจนสะอื้น เอวส่ายไปมาอย่างอ้อนวอน คิดอะไรไม่ออกเลย หัวสมองมันปั่นป่วนไปหมด รู้แค่ว่ารู้จักคำว่ากระหายอย่างถ่องแท้แล้ว มันทรมาน มันกระวนกระวาย อยากจะเสพสังวาสโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร“ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดท่านจึงร้องขอน้ำรักจากข้า” ถิงถิงยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าที่มีหนวดเคราของอาเหยา การสัมผัสนี้ไม่ใช่การให้ทาน แต่เป็นการเชื่อมโยงระหว่างสองดวงวิญญาณที่ต่างกันสุดขั้ว การสัมผัสที่อ่อนโยนของนางเป็นการยอมรับในตัวตนของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข“เช่นนั้นท่านก็เร่งคลายกระหายตามที่ท่านว่าเถิด”“คุณหนู? อย่านะเจ้าคะ” เสี่ยวฮวาได้ยินบทสนทนา นางจะหันมาห้ามปรามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วสวบบ...ท่อนเอ็นอวบใหญ่สอดใส่เข้ามาได้แค่ส่วนหัว มันก็ตึงแน่นไปหมดแล้ว รูสวาทคับแน่นมาก กลีบสาวปลิ้นตอดรัดจนเขาครางกระเส่า ร่างกำยำตรึงสะโพกคุณหนูวัยขบเผาะไว้แล้วออกแรงเย่อ ดันเข้าไปจนมิดด้าม“อูวว ทั้งแน่นทั้งตอด สุดยอดเลย”“อึ่ก...ข... ขยับเบาๆ นะเจ้าคะ

ถิงถิงกลับออกมาจากตรอกเปลี่ยวด้วยใบหน้าแดงระเรื่อและรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข นางรู้สึก อิ่มเอมใจที่ได้ช่วยเหลือขอทานผู้น่าสงสารผู้นี้ ถือเป็นกุศลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต และแม้ว่ามันจะเกิดขึ้นในชั่วพริบตาแต่ก็น่าจดจำขณะเดินกลับบ้าน เสี่ยวฮวายังคงมีสีหน้าหวาดกลัว นางจับมือคุณหนูไว้แน่น แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปสักพักแล้ว พวกนางใช้เวลาที่ตลาดนานเกินกว่าที่ควรจะเป็น และใบหน้าของถิงถิงยังคงมีร่องรอยของความตื่นเต้นและรอยแดงจางๆ ที่แก้ม เสี่ยวฮวาจึงพยายามปกปิดด้วยการดึงผ้าคลุมหน้าให้ต่ำลง"คุณหนูเจ้าคะ... เรื่องที่เกิดขึ้น... หากนายท่านกับฮูหยินทราบเข้า พวกเราต้องถูกลงโทษอย่างหนักเป็นแน่" เสี่ยวฮวากล่าวเสียงสั่นเครือ "ได้โปรด... ได้โปรดเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเถิดนะเจ้าคะ""เจ้าไม่ต้องกลัว เสี่ยวฮวา ข้าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จะไม่มีใครรู้เรื่อง 'น้ำรัก' ที่ข้ามอบให้ขอทานในวันนี้"คุณหนูสี่แห่งตระกูลจางกลับจวนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง นางยังคงเป็นจางถิงถิงผู้ไร้เดียงสา แต่ในใจของนางได้มีภาพของขอทานร่างบึกบึนผู้หนึ่งที่ชื่ออาเหยา เข้ามาประทับอยู่แล้ว และความลับที่ถูกเก็บซ่

เช้าวันรุ่งขึ้น ฮูหยินจางและแม่สื่อก็มีเรื่องสำคัญมอบหมายให้บุตรสาวแต่ละคน โดยธิดาคนโตให้ไปไหว้พระที่วัดต้าหวัง ธิดาคนที่สองให้ไปรับสมุนไพรที่คฤหาสน์แม่ทัพ ธิดาคนที่สามให้ไปรับเอกสารที่กรมคลังแทนบิดา แม่สื่อจัดแจงให้พวกนางแยกย้ายไปบังเอิญพบปะบุรุษที่หมายตา เพื่อทดลองให้หนุ่มสาวดูนิสัยใจคอกันและกันตามลำพัง หากเข้ากันได้ดีและถูกอกถูกใจกัน จะได้ดำเนินการจับคู่ตบแต่งให้ถูกต้องตามธรรมเนียม"ถิงถิง ลูกสาวแม่" ฮูหยินจางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณชายหลี่ผู้นี้ทั้งรูปงาม องอาจ และมีอนาคตรุ่งโรจน์ เจ้าเองก็อ่อนหวานงดงาม สมกันราวกิ่งทองใบหยก บิดาเจ้าได้ตกลงกับแม่สื่อแล้ว เช้านี้เจ้าจงไปไหว้พระที่วัดกวนอิม และแม่สื่อจะจัดแจงให้เจ้าได้พบกับเขาเป็นการส่วนตัว"ถิงถิงรู้สึกใจหายวาบ นางยังคงคิดถึงใบหน้าเปื้อนฝุ่นและดวงตาที่ลึกล้ำของขอทานอาเหยา แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของบิดามารดาถิงถิงในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนถูกนำตัวมายังวัดกวนอิมอันเงียบสงบ นางจุดธูปไหว้พระด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น ขอพรให้ตนเองได้พบกับทางออกที่ดีที่สุดในชีวิต ขณะที่นางกำลังก้มกราบอยู่นั้น เสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นข้างกาย"คุณหนูสี่แห่งตระกูลจาง

ร่างกำยำเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยว่างเปล่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความขมขื่น"คุณหนูผู้สูงส่ง" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและห่างเหิน "ท่านไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายให้ขอทานเช่นข้าฟังเลยสักนิด คุณชายท่านนั้นรูปงาม ฐานะเหมาะสมกับคุณหนูแล้ว ข้าน้อยขอแสดงความยินดีด้วย""ท่านพูดอะไร!" ถิงถิงรู้สึกเจ็บแปลบในใจ "ท่านกำลังดูถูกข้าหรือดูถูกตัวท่านเองกันแน่! ท่านคิดว่าข้าเป็นคนที่เห็นแก่รูปกายและฐานะเช่นนั้นหรือ""ข้าน้อยไม่กล้า" อาเหยาตอบอย่างนอบน้อม "แต่ความเป็นจริงก็เป็นเช่นนี้ คุณหนูมีชีวิตที่สูงส่ง มีอนาคตที่สดใส ข้าน้อยเป็นเพียงขอทานข้างถนน"เขากำลังจะหมุนตัวเดินจากไปอีกครั้ง ถิงถิงใจหายวาบ นางรีบยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อที่ขาดวิ่นของเขาไว้"อาเหยา... ท่านไม่ต้องการน้ำของข้าแล้วใช่หรือไม่" นางถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ท่านคลายกระหายได้แล้วจริงหรือ"คำถามนี้ทำให้ขอทานชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองถิงถิงอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาสื่อถึงความสับสนและความปรารถนาที่ถูกกดไว้"น้ำ... น้ำที่ท่านหมายถึง..." อาเหยาเอ่ยเสียงแหบพร่า"ใช่" ถิงถิงตอบอย่างหนักแน่น "น้ำที่ข้าเคยให้ท่านดื่มในตรอกเปลี่ยว น้ำที่ท่านบอกว่