Todos os capítulos de ลิขิตรักหงส์มังกร: Capítulo 11 - Capítulo 20

ท้องฟ้าเหนืออุทยานหลวงในยามสารทฤดูนั้นดูใสกระจ่างราวกระจกสีฟ้าคราม ทว่าลมที่พัดผ่านกลับเจือไปด้วยความหนาวเย็นที่กรีดลึกถึงผิวหนัง ดอกเบญจมาศหลากสีสันถูกจัดวางอย่างประณีตไปตามทางเดินหินอ่อน มุ่งสู่ศาลากลางน้ำที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงน้ำชาตามราชเสาวนีย์ของไทเฮาเจิ้งเสิ่นเวยยืนตรวจตราความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย นางสวมชุดผ้าไหมสีนิลขลิบทอง ปักลายเมฆามงคลด้วยดิ้นไหมที่ละเอียดจนดูเหมือนเมฆนั้นกำลังเคลื่อนไหวอยู่บนวรกายจริง ๆ แม้สีดำจะเป็นสีที่ดูเคร่งขรึมและไม่เป็นมงคลนักสำหรับงานรื่นเริง แต่นางต้องการส่งสาส์นให้ทุกคนรู้ว่า นางคือ "เงา" ที่จะปกคลุมวังหลังแห่งนี้“พระสนมเพคะ เครื่องเสวยและน้ำชาทุกกาถูกตรวจสอบโดย ‘วิญญาณกระดานศิลา’ ของเราแล้วสามรอบเพคะ” อาถิงกระซิบบอกพลางจัดปกเสื้อให้เสิ่นเวย “ไม่มีใครสามารถสอดแทรกสิ่งแปลกปลอมเข้ามาได้แน่นอน แม้แต่มดตัวเดียวก็ผ่านสายตาพวกเราไปไม่ได้”เสิ่นเวยพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองขบวนเสด็จของไทเฮาที่เริ่มเคลื่อนใกล้เข้ามา “ดี... แต่อย่าประมาทไทเฮาเจิ้ง นางกุมอำนาจวังหลังมานานกว่าสามสิบปี นางไม่ได้ใช้เพียงยาพิษหรือมีดสั้น แต่สิ่งที

ชัยชนะเหนือแม่ทัพเว่ยฉือที่หน้าประตูวังหลวงควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับราชสำนัก ทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น สำหรับเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ยึดถือคัมภีร์ขงจื๊อเป็นสรณะ การที่สตรีคนหนึ่ง—โดยเฉพาะบุตรสาวของครอบครัวที่มีประวัติมัวหมอง—ก้าวออกไปเจรจาความเมืองและสั่งการทหารหาญถือเป็นเรื่อง "ขัดต่อจารีต" อย่างรุนแรงเช้าวันต่อมา บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น ควันธูปที่ม้วนตัวขึ้นสู่เพดานสูงดูเหมือนจะกลายเป็นเชือกรัดคอผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ จ้าวลวี่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรในชุดเต็มยศ แม้พระวรกายจะยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่แต่สายตาของพระองค์ยังคงทรงอำนาจ ทว่าเบื้องล่างนั้น ขุนนางเฒ่าหลายคนกำลังคุกเข่ารวมตัวกัน นำโดย 'เสนาบดีซู' หัวหน้าฝ่ายบุ๋นผู้มีใบหน้าขาวซีดและเคราขาวราวน้ำค้างแข็ง“ฝ่าบาท... แผ่นดินจะล่มสลายหากหงส์ขี่เหนือมังกร!” เสียงของเสนาบดีซูดังกังวานไปทั่วโถง “การที่เสิ่นเจาอี๋ออกไปปรากฏตัวกลางที่แจ้ง สั่งการกองทัพแทนพระองค์ และใช้กลอุบายล่อหลอกแม่ทัพใหญ่ ถือเป็นการละเมิดหลักการสตรีเพศอย่างที่สุด และที่สำคัญ... นางเป็นบุตรสาวของนักโทษกบฏ แม้จะได้รับนิรโทษกรรม แต่

กลิ่นธูปหอมหมื่นลี้ที่เคยให้ความรู้สึกสงบภายในตำหนักหยาดพิรุณ บัดนี้กลับดูเหมือนกลิ่นของพิธีกรรมที่น่าอึดอัด เสิ่นเวยประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายหงส์เหิน ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวส่องสว่าง ใบหน้าของนางนิ่งสงบดุจผิวน้ำในบ่อลึกที่ไร้ก้นบึ้ง มือเรียวยาวหยิบหมากสีดำขึ้นมาวางลงบนกระดานไม้กฤษณาเบาๆ เสียงหมากกระทบไม้ดัง กึก ก้องไปในความเงียบสงัด“พระสนมเพคะ...” อาถิงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาที่สุด “คนของ ‘วิญญาณกระดานศิลา’ รายงานว่า ไทเฮาทรงเริ่มเคลื่อนไหวแล้วเพคะ ทรงเรียกพบเสนาบดีกรมพิธีการและผู้นำตระกูลขุนนางเก่าหลายท่านที่อารามท้ายวัง ดูเหมือนว่าการเปิดรอยร้าวระหว่างท่านกับฝ่าบาทจะทำให้นางมั่นใจขึ้นมาก”เสิ่นเวยไม่ได้เงยหน้าขึ้น แววตาของนางจดจ้องอยู่ที่ตัวหมาก “นางคิดว่าเมื่อข้าและจ้าวลวี่แตกหักกัน ข้าจะอ่อนแอลง... แต่นางลืมไปว่า คนที่ไม่มีอะไรจะเสียนั้นน่ากลัวกว่าคนที่กุมอำนาจไว้เต็มมือเสมอ อาถิง... เจ้าไปบอก ‘เงามืด’ ให้เริ่มแผนการขั้นที่สองได้ เราจะไม่เพียงแค่ขุดคุ้ยความลับ แต่เราจะเริ่ม ‘ทำลาย’ ฐานรากของไทเฮาทีละคน”“แต่แผนการนี้... มันเสี่ยงเกินไปนะเพ

บรรยากาศหน้าท้องพระโรงในเช้านี้หนักอึ้งดุจมีขุนเขานับพันลูกทับอยู่เหนือหลังคาพระราชวัง ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโหมกระหน่ำจนธงทิวสะบัดเสียงดังพรึบพรับราวกับเสียงกลองศึก เสิ่นเวยยืนตระหง่านอยู่หน้าบันไดหินอ่อนสีขาวนวล นางไม่ได้สวมชุดสนมเอกที่ประดับประดาด้วยแพรพรรณหรูหรา หากแต่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ไร้ลวดลาย อันเป็นสัญลักษณ์ของการไว้ทุกข์และการเรียกร้องความยุติธรรมข้างกายของนางคือ 'กงกงถัง' ชายชราผู้กุมความลับที่สั่นคลอนบัลลังก์ เขาดูหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา แต่เมื่อสบตากับเสิ่นเวยที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น เขาก็สูดหายใจลึกและก้าวเดินตามนางเข้าสู่โถงกลางที่เหล่าขุนนางนับร้อยยืนรออยู่ด้วยอาการกระสับกระส่ายจ้าวลวี่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์นิ่งสงบดุจรูปปั้นหินแกะสลัก แต่ดวงเนตรของพระองค์กลับจดจ้องไปที่ประตูทางเข้าอย่างไม่วางตา และที่ประทับอยู่เคียงข้างหลังม่านมุกคือ ไทเฮาเจิ้ง ผู้ยังคงมีรอยยิ้มเยือกเย็นประดับอยู่บนริมฝีปากราวกับนางกำลังชมนิทานเรื่องหนึ่งมากกว่าการถูกพิพากษา“ฝ่าบาท... หม่อมฉันเสิ่นเวย บุตรสาวของอดีตแม่ทัพเสิ่นอี้ มาที่นี่เพื่อทูลขอความธรรมและเปิดเผยความจริงเรื่องกบฏตระกูลเสิ่

พรมสีแดงชาดผืนยาวที่ปูทอดจากประตูวังชั้นนอกสู่ท้องพระโรงดูสง่างามและเปี่ยมด้วยมนต์ขลัง แต่วันนี้สำหรับเสิ่นเวย มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกระแสเลือดที่ไหลนองอยู่ใต้ฝ่าเท้า นางเดินอย่างมั่นคงเคียงคู่ไปกับจ้าวลวี่ ท่ามกลางสายตาขุนนางนับร้อยที่คุกเข่าลงด้วยความยำเกรงผสมหวาดหวั่น ชัยชนะท่ามกลางเถ้าถ่านที่ค่ายทหารทิศใต้ทำให้ไม่มีใครกล้าครหาเรื่อง "จารีต" ของนางอีกต่อไป ทว่าในใจของเสิ่นเวยกลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อยเมื่อทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตหวงห้ามของตำหนักคุนหนิง ซึ่งบัดนี้กลายเป็นสถานที่กักบริเวณไทเฮาเจิ้ง กลิ่นกำยานที่เคยหอมหวานกลับกลายเป็นกลิ่นอับชื้นของความพ่ายแพ้ เสิ่นเวยมองเห็นไทเฮาประทับนั่งอยู่อย่างสงบนิ่งหน้าพระพุทธรูปศิลา แผ่นหลังของสตรีผู้เคยยิ่งใหญ่ที่สุดในวังหลังดูเล็กลงอย่างน่าใจหาย แต่รังสีแห่งความเจ้าเล่ห์ยังคงแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน“พวกเจ้ามาเพื่อดูจุดจบของข้า หรือมาเพื่อดูจุดจบของตัวเองกันแน่?” ไทเฮาตรัสโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความท้าทายจ้าวลวี่ก้าวออกไปเบื้องหน้า “เสด็จแม่... ความจริงถูกเปิดเผยแล้ว ความแค้นระหว่างตระกูลเสิ่นและราชวงศ์ควรจะสิ้นสุ