Todos os capítulos de ลิขิตรักหงส์มังกร: Capítulo 31 - Capítulo 40

เสียงระฆังศึกดังเหง่งหง่างกึกก้องไปทั่วกำแพงเมืองหลวง กระชากความเงียบงันยามเช้าให้มลายหายไป ข่าวรายงานจากม้าเร็วระบุว่ากองทัพใหญ่ของซีเหลียงนับแสนนายกำลังเคลื่อนพลประดุจคลื่นยักษ์มุ่งหน้ามายังที่นี่ เพื่อทวงแค้นให้แก่อ๋องเก้าและบดขยี้แคว้นที่พวกมันถือว่าเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะ ภายในห้องทรงอักษรที่เพิ่งถูกทำความสะอาด เสิ่นเวยยืนจ้องมองแผนที่ยุทธศาสตร์ด้วยดวงตาที่สงบนิ่งทว่าแฝงด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง“'ศึกประชิดกำแพงเมือง ไร้ทางถอยมีเพียงรุก'” เสิ่นเวยเอ่ยเสียงเรียบพลางวางหมากนิลลงบนจุดยุทธศาสตร์สำคัญ “จ้าวลวี่ ท่านเพิ่งทวงคืนบัลลังก์มาได้ รากฐานยังไม่มั่นคง หากท่านออกศึกในยามนี้แล้วเพลี่ยงพล้ำ แผ่นดินจะไร้ซึ่งขวัญกำลังใจ”จ้าวลวี่ในชุดฉลองพระองค์สีทองอร่ามก้าวเข้ามาประชิดนาง มือของเขาวางลงบนบ่าของนางอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น “แล้วเจ้าจะให้ข้านั่งมองเมียรักของข้าออกไปเผชิญคมดาบเพียงลำพังงั้นหรือ? เวยเอ๋อร์ แม้ความทรงจำเจ้าจะยังไม่ครบถ้วน แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องแบกรับโลกทั้งใบไว้อีกต่อไป”เสิ่นเวยหันกลับมามองสบตาเขา แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความทระนง “'มังกรครองนภา หงส์ครองปฐพี' ท่านจง

ขบวนทัพม้าสีทองคำเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองอย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งเสียงกลองฉลองชัยชนะตามพระบัญชาลับของจ้าวลวี่ เสิ่นเวยในชุดคลุมสีนิลทับเกราะเหล็กที่ยังมีรอยร้าวประทับนั่งเคียงข้างมังกรหนุ่มในรถม้าทรง สายตาของนางจ้องมองหยกเลือดสีแดงก่ำที่ยึดมาได้จากศพของจักรพรรดิซีเหลียง หยกชิ้นนี้ไม่ใช่เพียงอัญมณี แต่มันคือกุญแจที่บันทึกรายชื่อผู้ทรยศที่ยอมขายชาติเพื่ออำนาจวาสนา“'เนื้อร้ายต้องรีบตัด มิฉะนั้นจะลามไปทั่วกาย'” จ้าวลวี่เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ มือของเขากำกระบี่มังกรไว้แน่น “เสนาบดีกรมพิธีการ 'ฉินกง' ผู้นี้อยู่มาตั้งแต่สมัยเสด็จพ่อ เขาวางตัวนิ่งเฉยดุจเต่าจำศีล แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้กระดองนั้นคือใจที่เน่าเฟะยิ่งกว่าศพ”เสิ่นเวยยกหยกขึ้นส่องกับแสงแดดอ่อนๆ แววตาของนางเย็นเยียบ “'นิ่งสงบสยบเคลื่อนไหว' ท่านพี่... คนอย่างฉินกงไม่มีทางลงมือโดยไร้ทางถอย สาส์นลับที่ข้าพบระบุว่าเขามีกองกำลังส่วนตัวซ่อนอยู่ในอารามหลวงทางทิศใต้ หากเราขยับตัวบุ่มบ่าม เขาจะสั่งเผาหลักฐานและชิงฆ่าตัวตายเพื่อรักษาเกียรติจอมปลอม”“ถ้าเช่นนั้นเจ้าเห็นควรอย่างไร?” จ้าวลวี่ถามพลางมองสบตาสตรีผู้เป็นยอดเสนาธิการข้างกาย“'ตกหญ้าต้องใช

เสียงระฆังเงินดังกังวานไปทั่วหุบเขาหมอกนิรันดร์ มันไม่ใช่เสียงเรียกเพื่อสวดมนต์ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุดที่ไม่ได้ถูกใช้มานานกว่าสองทศวรรษ เสิ่นเวยในชุดรัดกุมสีขาวขลิบทองของตระกูลหลิงเยว่ ยืนตระหง่านอยู่บนยอดกำแพงหินธรรมชาติที่ถูกเสริมด้วยค่ายกลกลไกโบราณ ดาบปีกนกยูงนิลในมือของนางสั่นระริกราวกับสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรง“'เมฆาเคลื่อนคล้อย ศัตรูคืบคลาน'” เสิ่นเวยเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองลงไปในม่านหมอกเบื้องล่าง “พวกมันมาแล้ว... ลัทธิเงามืดที่กระหายเลือด”จ้าวลวี่ยืนอยู่เคียงข้างนาง ชุดเกราะมังกรของเขาถูกสวมทับด้วยเสื้อคลุมขนจามรีเพื่อพรางตัวในอากาศหนาวเย็น มือหนากระชับกระบี่มังกรทองคำไว้อย่างมั่นคง “'มังกรพิทักษ์หงส์ อุปสรรคมิอาจขวาง' เวยเอ๋อร์ ไม่ว่าพวกมันจะใช้เล่ห์เหลี่ยมใด ข้าจะอยู่เป็นโล่ให้เจ้าเอง”เบื้องล่างนั้น เงาร่างสีดำนับร้อยเคลื่อนที่สอดประสานกันประดุจฝูงมดงานที่ไร้เสียง พวกมันสวมหน้ากากไม้แกะสลักเป็นรูปใบหน้าบิดเบี้ยว และถืออาวุธที่ดูแปลกตา—ธนูสั้นที่ยิงลูกศรบรรจุแก๊สพิษ และดาบโค้งที่อาบไปด้วยน้ำมันดิบพร้อมจุดไฟ“'อัคคีเผาผลาญมืดมิด'!” ผู้นำลัทธิเงาม

ภายในรถม้าที่ปิดม่านมิดชิด บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เสิ่นเวยนั่งตัวตรง ดวงตาที่เคยเป็นประกายสีทองจางๆ บัดนี้ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเรียบเฉยตามสัญชาตญาณนักฆ่าเก่า นางลูบคลำดาบปีกนกยูงนิลที่ห่อด้วยผ้าแพรอย่างเบามือ ความร้อนจาก ‘หัวใจหงส์เพลิง’ ยังคงไหลเวียนอยู่ในกาย แต่มันถูกควบคุมไว้อย่างมิดชิดด้วยพลังสมาธิขั้นสูง“'บ้านคือรังที่อบอุ่น หรือคือกับดักที่รอคอย'” เสิ่นเวยเอ่ยขึ้นเบาๆ สายตาจ้องมองผ่านรอยแยกของม่านเห็นยอดปราสาทที่นางเคยพำนัก “ท่านพี่... ข้ารู้สึกถึงไอสังหารที่แฝงอยู่ในลมหนาวนี้ มันไม่ใช่ไอสังหารจากคมดาบ แต่เป็นไอสังหารจาก ‘คำพูด’ และ ‘รอยยิ้ม’”จ้าวลวี่ที่นั่งอยู่ข้างนางขยับเข้ามากุมมือไว้แน่น เขาอยู่ในชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่เพื่อพรางฐานะฮ่องเต้ที่หายตัวไปชั่วคราว “'มังกรคืนรัง ย่อมต้องกวาดล้างสิ่งสกปรก' เวยเอ๋อร์ ไม่ว่าวังหลวงจะเปลี่ยนไปเพียงใด ข้าจะไม่ยอมให้ ‘คนทรยศ’ นั่งเสวยสุขบนความทุกข์ของแผ่นดิน เหวินเทียนอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง แต่คนที่บงการเขาอยู่นั่นต่างหากคือเป้าหมายที่แท้จริง”เมื่อขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านประตูวังชั้นใน อาถิงที่ปลอมตัวเป็นพลขับกระซ

แสงอรุณวันใหม่สาดส่องผ่านม่านหมอกควันไฟที่ยังคงหลงเหลืออยู่เหนือหลังคาตำหนักไร้จันทร์ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองอบอุ่นทว่าบรรยากาศในวังหลวงกลับเต็มไปด้วยความวังเวงระคนโล่งใจ ทหารรักษาพระองค์นับพันนายเข้าประจำการตามจุดต่างๆ อย่างแน่นหนา เสียงร่ำไห้ของเหล่านางกำนัลและขุนนางบางส่วนที่เคยก้มหัวให้กบฏดังแว่วมาตามลม ยุคสมัยแห่งการผลัดใบภายใต้เงื้อมมือของคนโฉดได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ภาระหน้าที่ในการเยียวยาแผ่นดินเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเสิ่นเวยนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในตำหนักคุนหนิง (ตำหนักฮองเฮา) ร่างกายของนางสวมใส่ชุดลำลองสีขาวบริสุทธิ์ ขลิบชายผ้าด้วยแพรไหมสีแดงชาดอันเป็นสัญลักษณ์ของหงส์เพลิง บาดแผลจากเข็มพิษที่ไหล่ซ้ายได้รับการชำระล้างจนสิ้นซากด้วยพลังปาฏิหาริย์ของจี้หงส์คู่มังกร แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตใจยังคงแสดงออกผ่านนัยน์ตาคู่สวยที่บัดนี้ดูสุขุมและลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม“'ฟ้าเปิดหลังพายุร้าย ทว่าแผ่นดินยังคงบอบช้ำ'” เสิ่นเวยเอ่ยเสียงแผ่วพลางรับถ้วยยาโอสถโบราณจากมือของอาถิงอาถิงมองดูนายหญิงของตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสระคนห่วงใย “ฮองเฮา... เสนาบดีฝ่ายซ้ายเหวินเทียนและพรรคพวกขุนนางกังฉินอี