All Chapters of ลิขิตรักหงส์มังกร: Chapter 51 - Chapter 60

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดพาเอาความอบอุ่นเข้ามาแทนที่ความหนาวเหน็บ ขบวนทัพหลวงแห่งแคว้นจ้าวยกพลผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีบริเวณชานเมืองหลวงอย่างมั่นคง ทว่าความอบอุ่นภายนอกมิอาจชะล้างกลิ่นอายแห่งความขัดแย้งที่ก่อตัวขึ้นภายในกำแพงวังหลวงสีชาดได้ ยิ่งใกล้ถึงกำแพงเมืองหลวงมากเท่าใด บรรยากาศแห่งยุทธจักรทางการเมืองก็ยิ่งทวีความเข้มข้นระคนอึดอัดมากขึ้นเท่านั้นณ ศาลาแก้วกลางสระบัวหลวงภายในวังหลัง ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งในชุดฉลองพระองค์สีชมพูกลีบสัตตบงกชปักลวดลายโบตั๋นเงินนั่งพินิจมองเงาสะท้อนของตนเองในผืนน้ำ นางคือ ‘หลิวหรูเยี่ยน’ บุตรีเพียงคนเดียวของอัครเสนาบดีฝั่งขวาหลิวเต๋อหมิง ใบหน้าของนางงดงามผุดผาดประดุจภาพวาด ดวงตากลมโตฉายประกายแวววับ แฝงไปด้วยความทะเยอทะยานอันแรงกล้า มือเรียวบางลูบไล้ปิ่นหยกขาวที่บิดาเพิ่งมอบให้เพื่อเตรียมรับตำแหน่ง ‘สนมเอกขั้นเฟย’ ที่กำลังจะมาถึง“'สตรีในเงามืดริอ่านก้าวสู่แสงสว่าง พิษการเมืองวังหลวงจักหล่อหลอมให้ข้าเหนือกว่าหงส์ตัวใด'” หิวหรูเยี่ยนเอ่ยพึมพำเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนมุมปาก “ท่านพ่อกล่าวไว้มิผิด... หลิงเยว่เสิ่นเวยเป็นเพียงสตรีป่าเถื่อนจากตระกูลเงา มีดี

บรรยากาศยามเช้าตรู่ในวังหลวงตลบอบอวลไปด้วยหมอกจางๆ ที่ลอยต่ำเหนือน้ำในสระบัว ทว่าความเย็นสบายของสภาพอากาศมิอาจบรรเทาความเดือดดาลและกระวนกระวายใจภายในใจของขุนนางเฒ่าหลิวเต๋อหมิงได้เลย ความพ่ายแพ้ของบุตรีในงานเลี้ยงเมื่อคืนก่อนประดุจตบหน้าตระกูลหลิวฉาดใหญ่กลางท้องพระโรง ทำให้รากฐานอำนาจที่พวกมันอุตส่าห์ซ่องสุมมานานเริ่มสั่นคลอน ขุนนางหลายฝ่ายที่เคยเอนเอียงเข้าหาบัดนี้เริ่มตีตัวออกห่าง ย้ายฝั่งกลับไปภักดีต่อพญามังกรจ้าวลวี่และแม่ทัพใหญ่เสิ่นเวยอย่างเห็นได้ชัดภายในห้องลับของจวนอัครเสนาบดีฝั่งขวา เสียงทุบโต๊ะดังกังวานด้วยความโทสะ หลิวเต๋อหมิงจ้องมองบุตรีหลิวหรูเยี่ยนที่นั่งก้มหน้านิ่งด้วยสายตาติติง “'ไร้ประโยชน์ยิ่งนัก! มายาของเจ้ามิอาจระคายผิวสตรีผู้นั้น ซ้ำยังทำให้ฝ่าบาททรงระแวดระวังเรามากขึ้น!'”หลิวหรูเยี่ยนเงยหน้าที่งดงามทว่าบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความริษยาขึ้นสบตาบิดา “ท่านพ่อ... หลิงเยว่เสิ่นเวยมิใช่สตรีธรรมดา นางมีทั้งกองกำลังนักรบเงาและคำยกย่องจากราษฎร หากเราไม่ใช้ ‘กลอุบายขั้นเด็ดขาด’ เพื่อกำจัดนางให้พ้นทาง มีหรือที่ตำแหน่งฮองเฮาจักตกเป็นของตระกูลหลิว? ในเมื่อวาจามิอาจทำร้าย เช่นนั้

เสียงกลองรบดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งสี่ทิศของเมืองหลวงแคว้นจ้าว เปลวเพลิงจากคบเพลิงนับหมื่นดวงสว่างไสวราวกระแสน้ำสีชาดที่ไหลบ่าเข้าท่วมประตูเมืองทิศใต้ กองทัพกบฏสามหมื่นนายภายใต้การนำของหลิวคังบุกทะลวงผ่านประตูเมืองที่คนของตระกูลหลิวลอบเปิดอ้ารับ ทว่ายามที่พวกมันก้าวเท้าเข้าสู่ลานกว้างหน้ากำแพงเมืองหลวงชั้นใน เสียงประตูกลไกเหล็กกล้าขนาดมหึมาพลันเลื่อนปิดตายลงตามหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเกือกม้าเหล็กกล้าที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเงามืดรอบทิศทางบนเชิงเทินสูง ร่างสูงใหญ่ของจักรพรรดิจ้าวลวี่ในชุดเกราะมังกรทองทมิฬปรากฏกายขึ้นท่ามกลางแสงไฟ แววตาคู่คมกริบดุดันสะท้อนประกายเพลิงพิพาตอย่างน่าเกรงขาม“หลิวคัง! เจ้าและตระกูลหลิวริอ่านก่อขบถ คิดสั่นคลอนราชบัลลังก์จ้าวในยามที่ข้าเพิ่งเสร็จศึก แผ่นดินนี้มิใช่สิ่งที่คุณชั่วอย่างพวกเจ้าจะใช้กลอุบายต่ำช้าเข้าครอบครองได้!” จ้าวลวี่คำรามลั่น น้ำเสียงทรงพลังดุจเสียงฟ้าผ่าสะกดทหารกบฏจนขวัญหนีดีฝ่อ“แย่แล้ว! นี่มันกับดัก! ฝ่าบาทมิได้ติดพันเฝ้าไข้... พวกเราถอยทัพเร็ว!” หลิวคังเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว จ้าวลวี่

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดพาความอบอุ่นมาสู่ท่าเรือหลวงฝั่งตะวันออกของแคว้นจ้าว ทว่าผืนน้ำที่เคยสงบนิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยระลอกคลื่นที่ปั่นป่วนจากการหลั่งไหลเข้ามาของขบวนเรือสินค้าขนาดมหึมา ธงรบรูปมังกรและหงส์อันเกรียงไกรของจักรวรรดิจ้าวโบกสะบัดอยู่เหนือหอสังเกตการณ์ ทว่าที่เส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น ท่ามกลางหมอกสีเงินยามเช้า เงาร่างของเรือสำเภาขนาดยักษ์ที่มีสถาปัตยกรรมแปลกตา แตกต่างจากเรือในทวีปภาคกลาง กำลังทอดสมออยู่อย่างเงียบเชียบ เรือเหล่านั้นติดธงสัญลักษณ์ ‘เสือสมุทรคาบแก้ว’ บ่งบอกถึงผู้มาเยือนจากอาณาจักรลึกลับอันห่างไกล... จักรพรรดิแห่งทะเลตะวันออก ‘จักรวรรดิไห่ตง’ภายในตำหนักกลางน้ำซึ่งตั้งอยู่ริมท่าเรือหลวง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศตะวันออกและใบชาชั้นเลิศ เสิ่นเวยในชุดพิธีการสีแดงชาดทับด้วยเสื้อคลุมไหมทองคำ ยืนอยู่หน้าแบบจำลองเส้นทางการค้าทางทะเล นัยน์ตารูปเม็ดอัลมอนด์ทอดมองแผ่นศิลาจารึกอักษรโบราณที่สายสืบ ‘หน่วยนักรบเงาหลิงเยว่’ ลอบนำมาจากเรือสินค้าตะวันออก ใบหน้าเนียนละเอียดฉายแววเคร่งเครียดลุ่มลึก“'ศึกเหนือสิ้นสุด ศึกใต้สงบ ทว่าเงาลึกลับจากตะวันออกกลับคืบคลาน แผนการค้าข้

กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านเข้าปกคลุมใจกลางเมืองหลวงแคว้นจ้าวอีกครา ทว่าครานี้มิใช่เสียงกลองรบหรือเขม่าไฟที่ประจักษ์แก่สายตาราษฎร หากแต่เป็นกระแสคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากอยู่ภายในกำแพงวังหลวงอันสูงชัน ข่าวการปะทะและทลายค่ายกลลวงตาของจารชนตะวันออกที่เมืองท่าไห่เฉินถูกจำกัดไว้เป็นความลับขั้นสูงสุด มีเพียงผู้ครองบัลลังก์และผู้กุมบังเหียนทหารเท่านั้นที่รับรู้ ทว่าความเคลื่อนไหวเงียบเชียบของ ‘หน่วยนักรบเงาหลิงเยว่’ ที่กระจายกำลังแฝงตัวตามจวนเสนาบดีใหญ่ ย่อมเป็นสัญญาณเตือนว่าพายุลูกใหม่กำลังจะพัดถล่มราชสำนักภายในห้องลับใต้ดินของตำหนักพระอักษร แสงตะเกียงน้ำมันสลัวสะท้อนให้เห็นม้วนกระดาษหนังแกะแผ่นหนึ่งที่วางอยู่กึ่งกลางโต๊ะหินอ่อน บนผืนหนังแกะมีรอยหมึกสีดำจารึกอักษรโบราณขีดเขียนเป็นสัญลักษณ์ดวงดาวและเส้นข่ายมนตราที่สลับซับซ้อน มันคือ ‘รหัสลับจารชน’ ที่เสิ่นเวยยึดได้จากร่างกายที่ไร้วิญญาณของนักพรตค่ายกลแห่งไห่ตงเสิ่นเวยในชุดไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายหงส์เงินเรียบหรู นั่งพินิจรหัสลับนั้นด้วยดวงตารูปเม็ดอัลมอนด์ที่ทอประกายฉลาดเฉลียว นิ้วเรียวงามลากผ่านอักขระแต่ละตัวอย่างเชื่องช้า ใบหน้าเนียนละเอี