Semua Bab ลิขิตรักหงส์มังกร: Bab 41 - Bab 50

ผืนแผ่นดินทางตอนเหนือของแคว้นจ้าวแปรเปลี่ยนสภาพจากที่ราบลุ่มแม่น้ำกลายเป็นทุ่งหญ้าแห้งกรังและเทือกเขาสูงชัน ซากปรักหักพังของป้อมปราการเก่าโบราณตั้งตระหง่านท้าทายสายลมเหน็บหนาวที่พัดกรรโชกมาจากจักรวรรดิซ่งทมิฬอย่างไม่ขาดสาย ขบวนเสด็จประพาสด่านชายแดนของฮ่องเต้จ้าวลวี่และฮองเฮาเสิ่นเวยเดินทางมาถึง ‘ด่านกลืนอุดร’ ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดในการป้องกันการรุกรานจากแดนเหนือ การมาเยือนครั้งนี้ไม่ได้ประกาศให้ราษฎรรู้ล่วงหน้า เพื่อความปลอดภัยสูงสุดและเพื่อตลบหลังสายลับที่อาจแฝงตัวอยู่ภายในกระโจมบัญชาการหลักที่ทำจากหนังสัตว์หนาทึบเพื่อกันลมหนาว แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันวาบไหวไปตามแรงลมที่พัดรอดเข้ามาตามรอยต่อ เสิ่นเวยในชุดเกราะเบาสีเงินยวบขลิบดำยืนก้มมองแผนที่ยุทธศาสตร์ผืนใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ก ใบหน้าเนียนละเอียดของนางดูเคร่งขรึม เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นเป็นมวยสูงเผยให้เห็นลำคอระหง ข้อมูลจากหน่วยล่าวิญญาณที่ตายในวังหลวงทำให้นางไม่อาจนิ่งนอนใจได้“'ชัยภูมิบีบคั้น ทหารน้อยสู้ศึกใหญ่ต้องใช้ปัญญา'” เสิ่นเวยเอ่ยขึ้นพลางใช้ดัชนีเรียวจิ้มลงบนจุดยุทธศาสตร์ที่เป็นช่องเขาขาด “ท่านพี่... ด่านกลื

พายุหิมะเริ่มสงบลงทว่าทิ้งความหนาวเหน็บดุจเข็มน้ำแข็งทิ่มแทงผิวเนื้อ บรรยากาศภายในค่ายทหารด่านกลืนอุดรเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องฉลองชัยชนะสลับกับเสียงครวญครางของทหารบาดเจ็บ คราบเลือดสีชาดบนพื้นหิมะเริ่มจับตัวเป็นก้อนแข็งสีคล้ำ เชลยศึกชาวซ่งทมิฬเกือบเจ็ดพันนายถูกมัดตราสังข์ด้วยโซ่เหล็กกล้า คุกเข่าเรียงรายอยู่กลางลานกว้างท่ามกลางการคุ้มกันอย่างหนาแน่นของทหารม้าเหล็กแคว้นจ้าวภายในคุกใต้ดินศิลาที่เย็นยะเยือก แสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบใบหน้าเคร่งขรึมของเสิ่นเวยและจ้าวลวี่ เบื้องหน้าของทั้งสองคือ ‘รองแม่ทัพมู่หรงเซวียน’ บุรุษผู้มีสายเลือดราชวงศ์เก่าของแดนเหนือที่กลายมาเป็นเชลยศึกคนสำคัญ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลทว่านัยน์ตาสีเขียวมรกตกลับยังคงฉายแววพยศและหยิ่งทะนง“'ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นกบฏ ทว่าพวกเจ้ามิอาจต้านทานพระอาญาแห่งจักรพรรดิทมิฬได้'” มู่หรงเซวียนแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยัน แม้จะมีกระบี่หลวงของจ้าวลวี่จ่ออยู่ที่ลำคอก็ตามเสิ่นเวยก้าวออกมาข้างหน้า ดาบปีกนกยูงนิลในมือเปล่งประกายสีทองแดงจางๆ นางใช้ปลายดาบเชยคางของเชลยหนุ่มขึ้นอย่างเย็นชา “'วาจาโอหังมิอาจช่วยชีวิต ทว่าความจริงจักผ่อนหนัก

เกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาหนาทึบเริ่มทับถมจนทุ่งราบหน้าด่านกลืนอุดรแปรสภาพเป็นผืนศิลาสีขาวโพลนอันเยือกเย็น ความพ่ายแพ้ในยกแรกทำให้กองทัพหลวงของซ่งทมิฬถอยร่นไปตั้งหลักอยู่ภายในแนวป่าดงดิบหลังช่องเขาขาด ทว่ารังสีฆ่าฟันและกลิ่นอายปราณมืดอันเข้มข้นของจักรพรรดิซ่งอวี้ยังคงแผ่ซ่านข้ามกำแพงศิลาเข้ามาบีบคั้นจิตใจของทหารกล้าแคว้นจ้าวมิให้อาจนิ่งนอนใจได้แม้เพียงเคลื่อนคล้อยวินาทีเดียวภายในกระโจมบัญชาการหลักที่บัดนี้ปิดม่านหนังสัตว์อย่างหนาแน่น ไอความร้อนจากเตาผิงไฟถ่านศิลาส่งเสียงปะทุเบาๆ ขับไล่ความเยือกเย็นรอบกาย เสิ่นเวยในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ขลิบขนจิ้งจอกหิมะยืนก้มหน้าพิจารณาป้อมจำลองยุทธศาสตร์ที่ทำจากดินเหนียวและศิลาบนโต๊ะยาว ใบหน้าเนียนละเอียดที่เพิ่งฟื้นคืนกำลังจากการกรำศึกหนักดูเคร่งขรึม นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนประกายไฟจากเตาผิงดูวาวโรจน์“'ศึกเหมันต์หนาวเหน็บ รอยหิมะเป็นเล่ห์ เลื่อนพลมิระวังจักตกตาย'” เสิ่นเวยเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบพลางใช้นิ้วเรียวจิ้มลงบนรอยแยกของแนวป่า “ท่านพี่... ซ่งอวี้ถอยทัพแต่อย่าได้คิดว่ามันยอมจำนน ข้าคาดว่ามันกำลังรอคอยความมืดมิดของคืนเดือนดับเพื่อขับเคลื่อน ‘นักรบอสูรเ

ควันไฟจากเศษซากรถศึกและเถ้าถ่านของทัพอสูรเดนตายค่อยๆ มอดดับลง เหลือเพียงสายลมหนาวที่พัดพาเอาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมรอยเลือดชโลมดินดั่งผืนผ้าสีขาวบริสุทธิ์ ชัยชนะเหนือทัพหลวงสองแสนนายของจักรวรรดิซ่งทมิฬนำความสงบสุขกลับคืนมาสู่ด่านกลืนอุดรอีกครั้ง ทหารกล้าแคว้นจ้าวต่างล้อมวงดื่มด่ำกับเหล้าน้ำข้าวอุ่นๆ เพื่อฉลองรอดชีวิต ทว่าภายในกระโจมที่ประทับส่วนพระองค์อันมิดชิด บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความเงียบสงบและความห่วงใยอันลึกซึ้งดุจสายน้ำฤดูใบไม้ผลิบนเตียงนอนหนานุ่มที่ปูลาดด้วยขนสัตว์เนื้อดี เสิ่นเวยนอนทอดกายระหงอยู่ภายใต้ผ้าห่มไหมผืนหนา ใบหน้าเนียนละเอียดที่เคยซีดเซียวจากการระเบิดพลังหงส์เพลิงขั้นสูงสุด ‘หงส์เพลิงพิฆาตฟ้า’ บัดนี้เริ่มมีสีเลือดฝาดจางๆ แต่งแต้มขึ้นมาบ้างแล้ว ลมหายใจของนางเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงการเข้าสู่ห้วงนิทราเพื่อฟื้นฟูปราณยุทธ์ที่สูญเสียไปจ้าวลวี่ในชุดลำลองไหมสีครามตัวยาวนั่งอยู่บนขอบเตียง สายตาคมกริบที่เคยดุดันยามเผชิญหน้าข้าศึก บัดนี้ทอดมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความสิเน่หาและห่วงใยอันลึกล้ำจนแทบจะหลอมละลาย มือหนาเอื้อมไปกุมมือบางของนางขึ้นมาแนบปรางค์แก้มของตน สัมผ

พายุหิมะบนยอดเขาคุนหลุนพัดกระหน่ำรุนแรงราวกับคลื่นบ้าคลั่งในมหาสมุทร ท้องฟ้าเบื้องบนแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงดำสนิทด้วยอำนาจปราณมืดอันเยือกเย็น เกล็ดน้ำแข็งแหลมคมดุจใบมีดโกนพุ่งเข้ากรีดแทะชุดเกราะของเหล่าทหารหาญ ทว่าเบื้องหน้าแท่นศิลาศักดิ์สิทธิ์โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางยอดเขา ร่างของจักรพรรดิซ่งอวี้ในสภาพเกราะแหลกสลายและมีบาดแผลฉกรรจ์จากเพลิงพิฆาตยังคงยืนหยัดอยู่อย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต รอบกายล้อมรอบด้วยไอหมอกวิญญาณแค้นนับแสนดวงที่มันปลุกขึ้นมาจากสุสานใต้ภูเขา“พวกเจ้าบุกมาถึงที่นี่ก็มีแต่ความตาย! หากข้าไม่ได้ครอบครองสมบัติสวรรค์ ข้าก็จะฝังทวีปนี้ไปพร้อมกับข้า!” ซ่งอวี้คำรามลั่นพลางสะบัดฝ่ามือปล่อย ‘ปราณมืดกลืนทิวา’ พุ่งเข้าใส่กองทัพแคว้นจ้าวเสิ่นเวยในชุดเกราะไหมทองคำที่โบกสะบัดท่ามกลางลมหนาวก้าวออกมายืนข้างสวามี ดาบปีกนกยูงนิลในมือเปล่งประกายสีทองแดงเจิดจ้าดุจดวงตะวันดวงใหม่ที่กำลังจะขับไล่ความมืด ใบหน้าเนียนสวยที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวไร้ซึ่งความหวาดกลัว นางหันไปสบสายตาคมกริบของจ้าวลวี่ที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ แววตาของทั้งสองประสานกัน ส่งผ