Todos os capítulos de ลิขิตรักหงส์มังกร: Capítulo 21 - Capítulo 30

ดวงจันทร์เสี้ยวแขวนเด่นอยู่เหนือยอดเขาที่สลับซับซ้อน แสงของมันนวลตาทว่าให้ความรู้สึกเยือกเย็น เสิ่นเวยควบม้าฝ่าความมืดโดยมีจ้าวลวี่ตามมาติดๆ ทั้งสองมุ่งหน้าสู่เส้นทางสายเก่าที่มุ่งสู่ชายแดนทิศเหนือ เส้นทางที่ชาวบ้านล่ำลือว่าเป็นทางที่ไร้รอยเท้าผู้คน เพราะเต็มไปด้วยหุบเขาและหมอกพิษที่ยากจะหยั่งถึง แต่นี่คือทางเดียวที่พวกเขาจะหลบหนีจากการตามล่าของกองกำลังที่อาจยังภักดีต่อไทเฮา หรือขุนนางที่ต้องการหัวของ "ฮ่องเต้ผู้สละบัลลังก์"“หยุดก่อน!” เสิ่นเวยดึงบังเหียนม้าให้ช้าลงเมื่อถึงลำธารเล็กๆ นางหอบหายใจรุนแรง แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงในท้องพระโรงบัดนี้สั่นสะท้านเล็กน้อยจ้าวลวี่ลงจากหลังม้าและเดินเข้ามาหานาง เขาพยายามจะยื่นมือไปประคอง แต่นางกลับถอยห่างออกไปก้าวหนึ่ง แววตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความสับสนและร่องรอยของความโศกเศร้าที่ยังไม่จางหาย“ท่านไม่ควรทำแบบนี้จ้าวลวี่...” เสิ่นเวยเอ่ย น้ำเสียงแห้งผาก “ท่านสละบัลลังก์ สละแผ่นดิน และทิ้งราษฎรมาเพียงเพื่อผู้หญิงที่อาจจะเป็น... พี่สาวของท่านเองงั้นหรือ? ความรักของท่านมันช่างเห็นแก่ตัวนัก”จ้าวลวี่มองดูนางด้วยสายตาที่มั่นคงอย่างที่นางไม่เคยเห็นมา

เส้นทางมุ่งสู่หุบเขาพันอักษรนั้นไม่ได้เป็นเพียงการเดินทางผ่านระยะทาง แต่เป็นการเดินทางย้อนกลับไปสู่รากเหง้าที่เต็มไปด้วยขวากหนาม เสิ่นเวยควบม้าฝ่าลมหนาวที่กรีดผิวประดุจใบมีด สายตาของนางจดจ้องไปยังยอดเขาแหลมคมที่ดูเหมือนปลายนิ้วของยักษ์ที่พยายามจะคว้าท้องฟ้า ในมือนางกุมม้วนผ้าไหมสีขาวจากกล่องไม้มุกไว้แน่น มันคือแผนที่และเข็มทิศเพียงหนึ่งเดียวที่จะนำนางไปสู่กองกำลังลึกลับที่มารดาของนางทิ้งไว้“เวยเอ๋อร์... เจ้าแน่ใจหรือว่าเราไม่ได้กำลังเดินเข้ากับดักของอดีต?” จ้าวลวี่เอ่ยขึ้นขณะที่ม้าของเขาเดินเคียงคู่ไปกับนาง แววตาของเขายังคงมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า “หุบเขาพันอักษรถูกเล่าขานว่าเป็นสถานที่ต้องสาป ผู้ที่เข้าไปแล้วมักจะไม่ได้กลับออกมาพร้อมกับสติที่สมบูรณ์”เสิ่นเวยหันมามองเขา รอยยิ้มบางๆ ที่ดูขมขื่นปรากฏขึ้น “สำหรับหม่อมฉัน วังหลวงที่ผ่านมาต่างหากที่เป็นสถานที่ต้องสาปเพคะจ้าวลวี่ ที่นั่นเราเสียสติไปกับอำนาจและความแค้นจนเกือบจำตัวเองไม่ได้ แต่ที่นี่... คือที่เดียวที่ความจริงจะไม่มีใครมาบิดเบือนได้อีก”เมื่อทั้งสองก้าวเข้าสู่ปากทางเข้าหุบเขา บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปอย่า

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในเช้าวันนี้เป็นสีครามเข้มดูอึมครึม ประหนึ่งม่านการแสดงขนาดใหญ่ที่รอเวลาเปิดออก เสียงระฆังจากอารามหลวงดังกังวานเป็นจังหวะหนักแน่น ประกาศถึงวันสถาปนา "จักรพรรดินีผู้สำเร็จราชการ" อย่างเป็นทางการ พรมแดงผืนใหม่เอี่ยมถูกปูทับรอยเลือดและเขม่าควันจากเหตุการณ์จลาจลครั้งก่อน ประหนึ่งต้องการกลบฝังความผิดพลาดทั้งหมดไว้ใต้ฝ่าเท้าของสตรีผู้กุมอำนาจสูงสุดภายในห้องลับของจวนร้างท้ายเมือง เสิ่นเวยประทับยืนอยู่หน้าคันฉ่องสำริดที่ขุ่นมัว นางไม่ได้สวมชุดขาวไว้ทุกข์อีกต่อไป แต่สวมชุดคลุมยาวสีแดงเพลิงที่ปักลวดลายนกยูงด้วยดิ้นเงินนิล—โลหะที่ถูกตีให้บางเฉียบจนเหมือนเส้นไหม แต่แข็งแกร่งพอจะกันคมมีดได้ทุกชนิด นี่คืออาภรณ์ที่ถูกสร้างขึ้นในหุบเขาพันอักษร เพื่อใช้เป็นทั้งเครื่องแบบนักรบและฉลองพระองค์ของนางพญา“เวยเอ๋อร์... เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ต้องการกำลังเสริมจากกองทัพทิศเหนือให้บุกเข้าไปก่อน?” จ้าวลวี่เอ่ยขณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังนาง เขาอยู่ในชุดองครักษ์สีดำสนิท ใบหน้าที่เคยดูอ่อนโยนบัดนี้แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของบุรุษที่ผ่านความตายมาแล้วเสิ่นเวยยกมือขึ้นแตะปิ่นปักผมนกยูงนิลที่เสียบอยู่

ม้าสีขาวที่เสิ่นเวยควบมาพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอฝ้าสีขาวโพลน ฝีเท้าของมันเริ่มช้าลงเมื่อระนาบของพื้นดินเปลี่ยนเป็นความลาดชันที่อันตราย เบื้องหน้าของนางคือยอดเขา 'เทียนซาน' ที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวสะอาดตาราวกับวิมานบนดิน แต่สำหรับผู้ที่รู้ซึ้งถึงอาถรรพ์ของมัน ที่นี่คือสุสานสีขาวที่ฝังร่างนักเดินทางมานับไม่ถ้วน เสิ่นเวยกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์สีแดงเพลิงของนางให้แน่นขึ้น สีแดงของอาภรณ์ตัดกับสีขาวของหิมะดูราวกับหยาดเลือดที่หยดลงบนผืนผ้าดิบ“พระนางเพคะ... พายุเริ่มตั้งเค้าแล้ว เราควรหาที่หลบพักก่อน” อาถิงที่ควบม้าตามมาติดๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้อนจากความหนาวเสิ่นเวยไม่ได้หยุดม้า สายตาของนางจดจ้องไปที่ยอดเขาที่เลือนลางอยู่ในม่านหมอก “เราไม่มีเวลาพักอาถิง... ยาพิษเหมันต์นิรันดร์ในตัวจ้าวลวี่จะแข็งตัวในเจ็ดวัน หากข้าไปไม่ถึงดอกบัวเพลิงมังกรภายในสามวันต่อจากนี้ บัลลังก์ที่เขาสละชีพปกป้องไว้ก็จะกลายเป็นเพียงอนุสาวรีย์แห่งความโศกเศร้า”ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวของลมพายุก็เปลี่ยนไป มันไม่ได้ดังมาจากธรรมชาติ แต่เป็นเสียงของลูกธนูที่ทำจากน้ำแข็งแกะสลักพุ่งแหวกอากาศตรงมายังพวกนาง!ฟึ่บ! ฟึ่บ!เสิ่นเวยชัก

แสงอาทิตย์อ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของน้ำแข็งลงมายังร่างของสตรีในชุดสีแดงเพลิงที่บัดนี้ดูซีดจางและขาดวิ่น เสิ่นเวยค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้น แสงนั้นทำให้พฤติกรรมแรกของนางคือการยกมือขึ้นบังแดด นางรู้สึกถึงความอบอุ่นประหลาดที่แล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด แต่มันกลับมาพร้อมกับความว่างเปล่าในหัวใจที่กว้างขวางดุจมหาสมุทรที่ไร้จุดจบเบื้องหน้านาง ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งกุมมือนางไว้แน่น ใบหน้าของเขาซีดเซียวแต่แฝงไปด้วยความโล่งใจอย่างที่สุด ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความรักที่ลึกซึ้งเสียจนเสิ่นเวยรู้สึกหวาดกลัว“เวยเอ๋อร์... เจ้าฟื้นแล้ว” เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื้นตันเสิ่นเวยดึงมือออกช้าๆ สัญชาตญาณการระวังภัยที่ฝังลึกในกมลสันดานทำให้นางคว้าด้ามดาบปีกนกยูงนิลที่วางอยู่ข้างกายทันที “ท่าน... ท่านเป็นใคร? แล้วทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่?”คำถามนั้นประดุจสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของจ้าวลวี่ รอยยิ้มของเขาแข็งค้าง มือที่ยังค้างอยู่ในอากาศเริ่มสั่นเทา เขาเพิ่งจะรอดพ้นจากความตายด้วยพลังของดอกบัวเพลิงมังกร แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะเก็บค่าธรรมเนียมการรักษาด้วยสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของเขาไปเสียแล้ว“เจ้าจำข้าไม่ไ