All Chapters of ลิขิตรักหงส์มังกร: Chapter 1 - Chapter 10

กลิ่นหอมของกำยาน ‘มังกรสงบ’ อบอวลอยู่ในตำหนักทรงอักษร แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ผู้ที่ประทับอยู่รู้สึกสงบตามชื่อแม้แต่น้อย จ้าวลวี่ ทอดพระเนตรฎีกาที่กองสูงท่วมหัวด้วยสายพระเนตรที่เหนื่อยหน่าย ขุนนางในราชสำนักส่วนใหญ่ดีแต่ประจบประแจง ส่วนพวกที่มีฝีมือกลับซ่อนเล็บเก็บงำผลประโยชน์ โดยเฉพาะเรื่อง 'อุทกภัยประจำปี' ที่กำลังจะมาถึง ซึ่งทุกคนต่างโยนความรับผิดชอบกันไปมาราวกับลูกชิ้นร้อนๆ“ฝ่าบาท... นางกำนัลจากโรงซักล้างมาถึงแล้วพะยะค่ะ” กงกงฟาน ขันทีคนสนิทเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจ้าวลวี่ละสายตาจากฎีกา “ให้นางเข้ามา”ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรเปิดออกช้าๆ เสิ่นเวย ก้าวเข้ามาในตำหนักด้วยชุดนางกำนัลอาลักษณ์สีน้ำเงินเข้มที่แม้จะเรียบง่ายแต่กลับส่งเสริมให้บุคลิกที่นิ่งสงบของนางดูโดดเด่นขึ้น นางไม่ได้สวมเครื่องประดับใดๆ ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ท่าทางการเดินของนางมั่นคง ไม่มีความประหม่าแม้ต้องเผชิญหน้ากับโอรสสวรรค์ในที่รโหฐาน“หม่อมฉันเสิ่นเวย ถวายพระพรฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี” นางคุกเข่าลงด้วยท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบจนกงกงฟานยังต้องลอบชื่นชม“ลุกขึ้นเถิด เสิ่นอาลักษณ์”

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเหนือท้องฟ้าเมืองหลวงมานานกว่าสามวันสามคืนแล้ว เมฆสีเทาทมิฬแผ่ปกคลุมราวกับผืนม่านยักษ์ที่บดบังแสงสุริยา สายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาทำให้น้ำในคลองรอบพระราชวังเริ่มเอ่อล้น แข่งกับความตึงเครียดภายในท้องพระโรงที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุดบรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในชุดพิธีการสีแดงและม่วง ต่างยืนรุมล้อมอยู่หน้าพระราชอาสน์ เสียงถกเถียงดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงฝน โดยเฉพาะ เสนาบดีเว่ย ผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์ที่กำลังแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนกจนเกินงาม มือของเขาประคองฎีกาฉบับหนึ่งไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า“ฝ่าบาท! หากพระองค์ยังไม่ทรงลงพระปรมาภิไธยในงบประมาณฉุกเฉินก้อนนี้ ประตูน้ำทางทิศเหนือที่เริ่มมีรอยร้าวจะพังทลายลงภายในไม่เกินหกชั่วกามะลิพะยะค่ะ! หากน้ำทะลักเข้าสู่ย่านตลาดหลวง ราษฎรนับหมื่นจะไร้ที่อยู่อาศัย และเสบียงหลวงในคลังจะเสียหายทั้งหมด!” เสนาบดีเว่ยทูลด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีจ้าวลวี่ประทับนิ่งดุจรูปสลักหิน สายพระเนตรของพระองค์ไม่ได้จับจ้องที่ฎีกา แต่กลับทอดมองลอดผ่านม่านฝนออกไปภายนอก “งบประมาณที่ท่านขอมานั้น... มากพอที่จะสร้างเมืองใหม่ได้ทั้งเมืองทีเดียวนะท่

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านม่านมุกและม่านโปร่งบางในตำหนักหยาดพิรุณ ประกายระยิบระยับที่กระทบกับเครื่องเรือนไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรควรจะสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นทว่ากลับรู้สึกหนาวชืดอย่างประหลาด กลิ่นกำยานที่เคยหอมหวานบัดนี้กลับเจือไปด้วยความขมปร่าในความรู้สึกของผู้อยู่อาศัยเสิ่นเวย นั่งนิ่งสนิทอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ นางมองเงาสะท้อนของสตรีที่ปรากฏในนั้นด้วยสายตาที่คล้ายมองคนแปลกหน้า สตรีในกระจกสวมชุดผ้าไหมสีแดงชาดเข้มปักลายหงส์ร่ายรำด้วยดิ้นเงินทิ้งชายยาวสลวย ใบหน้าที่เคยซูบซีดจากการตรากตรำงานหนักในโรงซักล้าง บัดนี้ถูกแต่งแต้มอย่างประณีต แป้งผัดหน้าขาวนวลเนียนขับให้ริมฝีปากที่แต้มสีชาดดูเย้ายวนทว่าเย็นชาดุจกลีบบุปผาที่ถูกแช่แข็ง ดวงตาคู่คมที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับแฝงไปด้วยประกายแห่งอำนาจที่ยากจะคาดเดาหลังจากการล่มสลายของตระกูลเว่ยในคดีอุทกภัย จ้าวลวี่ได้กระทำการที่ท้าทายขนบราชสำนักอย่างยิ่ง พระองค์ทรงแต่งตั้งนางขึ้นเป็น 'เสิ่นเจาอี๋' พระสนมเอกขั้นสูงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ท่ามกลางกระแสคลื่นแห่งเสียงคัดค้านจากเหล่าขุนนางเก่าแก่ที่มองว่านางเป็นเพียงบุตรสาวของนักโทษและเคยเป็นนางกำนัลชั

ท่ามกลางกำแพงวังสีแดงชาดที่ดูเหมือนจะสูงเสียดฟ้าขึ้นทุกวัน บรรยากาศภายในวังหลังเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบเชียบแต่ทรงพลัง ทรงอำนาจของ เสิ่นเจาอี๋ ไม่ได้แผ่ขยายออกไปในลักษณะของการใช้อาญาเถื่อนหรือความเกรี้ยวกราด ทว่ามันกลับแทรกซึมไปตามรอยแยกของอิฐทุกก้อนและม่านมุกทุกเส้นประดุจเถาวัลย์ที่มองไม่เห็นนางเริ่มก่อตั้งหน่วยงานลับภายในที่เรียกขานกันในหมู่ผู้รู้เห็นว่า 'วิญญาณกระดานศิลา' องค์กรนี้ไม่ใช่กลุ่มมือสังหารที่สวมชุดดำ แต่คือกลุ่มคนที่ถูกลืมทิ้งไว้ในซอกหลืบของประวัติศาสตร์วังหลวง ไม่ว่าจะเป็นนางกำนัลชราที่ไร้ญาติขาดมิตร ขันทีหนุ่มที่ถูกกลั่นแกล้งจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หรือทาสรับใช้ในครัวที่ถูกเจ้านายเฆี่ยนตีจนหลังเหวอะหวะเสิ่นเวยไม่ได้มอบเพียงเบี้ยหวัดที่สูงกว่าเดิมให้แก่พวกเขา แต่นางมอบสิ่งที่วังหลวงแห่งนี้ไม่เคยมีให้ใคร... นั่นคือ 'ศักดิ์ศรีและความหมายของการมีชีวิต' นางยื่นมือลงไปในหลุมนรกเพื่อฉุดดึงพวกเขาขึ้นมา พร้อมกับกระซิบบอกว่าพวกเขามีค่าเพียงใดในการเป็นหูเป็นตาให้นาง ความกตัญญูที่แลกมาด้วยชีวิตเช่นนี้ จึงแข็งแกร่งกว่าทองคำแท่งใดๆผลลัพธ์ที่ตามมาคือ ข้อมูลทุกหยดที่หยดลงในรา

ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมชายป่าชานเมืองหลวง กลิ่นอายของดินชื้นและใบไม้เน่าเหม็นโชยมาตามลมพายุที่เริ่มสงบลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าขนลุก อารามร้างที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาดูดุจปีศาจตนใหญ่ที่อ้าปากรอรับเหยื่อ เสิ่นเวยและจ้าวลวี่ในชุดพรางกายสีเข้มก้าวเดินผ่านซุ้มประตูที่ผุพังเข้าไปอย่างระแวดระวัง ทุกย่างก้าวของพวกเขาเหยียบลงบนเศษอิฐและกิ่งไม้แห้งที่ส่งเสียงหักดังเปรี้ยะเบาๆ ท่ามกลางความมืดมิด“พวกมันรออยู่ข้างใน” เสิ่นเวยกระซิบ แววตาของนางเฉียบคมและนิ่งสงบผิดกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวทันทีที่พวกเขาเหยียบเข้าสู่ลานกว้างหน้าพระอุโบสถเก่า เสียงหวีดหวิวของลูกธนูนับสิบก็พุ่งแหวกอากาศออกมาจากเงามืดของระเบียงคด!“ระวัง!” จ้าวลวี่คำรามด้วยเสียงอันทรงพลัง พระองค์ไม่ได้ถอยหนี แต่กลับพุ่งตัวเข้าหาเสิ่นเวย วงแขนแกร่งตวัดโอบกอดร่างบางไว้แน่นจนแผ่นหลังของนางแนบสนิทกับแผ่นอกของเขา จ้าวลวี่ชักกระบี่คู่กายที่ตีจากเหล็กกล้าชั้นดีออกมาสะบัดวนเป็นวงกลม ประกายไฟจากการปะทะระหว่างคมกระบี่และหัวธนูเหล็กกระเด็นวูบวาบในความมืด เสียง เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ดังต่อเนื่องไม่ขาดสายลูกธนูสองลูกถากเข้าที่ท่อน