All Chapters of Kalampag Sa Gabi (SPG): Chapter 121 - Chapter 130

SOFIANapataas ako ng isang kilay habang diretso siyang tinitigan. Kung inaakala niyang matatakot ako sa mga sinabi niya dahil lang sa mamahalin ang suot niya at lumaki siya sa marangyang buhay, nagkakamali siya. Hindi ako lumaking mayaman, pero hindi rin ako lumaking nagpapayapak sa kahit sino.Ngumiti siya ng mapanukso bago muling nagsalita."Akala ko matalino ka. Mukhang hindi rin pala. Hindi mo ba naiintindihan ang sinabi ko? Layuan mo si Andrew. Hindi kayo bagay. Magkaiba kayo ng mundo. Kahit anong gawin mo, hindi ka matatanggap ng mga taong kapareho namin ang estado sa buhay. Anak ka lang ng isang kasambahay.”Natawa ako ng mahina."Alam mo, Miss Lily, kanina pa kita pinakikinggan. Akala ko may sasabihin kang matino. Pero mukhang ang lakas lang pala ng loob mo dahil mayaman ka."Biglang nawala ang ngiti sa labi niya."Ano'ng ibig mong sabihin?""Ang ibig kong sabihin, kung ang tanging maipagmamalaki mo ay ang pera at apelyido ninyo, medyo nakakaawa ka pala."Nakita kong bahagya

ANDREWILANG ARAW ANG MABILIS NA LUMIPAS. At sa bawat araw na dumadaan, pakiramdam ko lalo kaming napapalapit sa isa't isa ni Sofia.Pagkalabas ni Sofia sa opisina ko ay hindi ko namalayang nakangiti na pala akong mag-isa. Hanggang sa tuluyan nang magsara ang pinto ay hindi ko pa rin maalis ang tingin ko roon. Napailing na lang ako bago isinandal ang likod sa upuan. Ewan ko ba kung ano na ang nangyayari sa akin nitong mga nakaraang linggo. Dati, sapat na sa akin ang makita siyang dumadaan sa hallway o marinig ang boses niya habang nagbibigay ng report. Ngayon, kahit halos araw-araw ko na siyang nakikita, pakiramdam ko ay kulang pa rin ang oras na magkasama kami.“Hays…Sofia… talagang ginulo mo na ang mundo ko,” mahina kong bulong.Kanina ay sabay kaming nag-lunch sa loob ng opisina ko. Noong una ay tumanggi pa siya dahil baka raw may makakita at kung anu-anong tsismis na naman ang lumabas sa kumpanya. Kinailangan ko pa siyang kulitin nang halos limang minuto bago ko siya napapayag. Si

SOFIA Kinabukasan, maaga akong bumangon dahil sinabi ni Mama na sasabay na lang daw siyang umalis sa akin. Gusto ko kasi siyang ihatid sa mansion ng pamilya Bowles para kahit papaano ay makasiguro akong maayos siyang makakarating. Habang kumakain kami ng almusal ay hindi ko pa rin maiwasang paalalahanan siya. "Ma, tandaan mo ang sinabi mo sa akin kagabi. Kapag napagod ka, magpapahinga ka agad. Huwag kang mahihiyang sabihin kina Ma'am Eve kapag masama ang pakiramdam mo." Napangiti siya habang umiinom ng kape. "Naku, anak. Pang-ilang beses mo na bang sinabi iyan simula kagabi?" "Kahit isang daang beses ko pang sabihin iyan, uulitin ko pa rin." "Ang kulit mo talaga." "Natural. Ikaw na lang ang pamilya ko. Siyempre mag-aalala ako." "Hindi mo na kailangang mag-alala. Sinabi ko na sa oyo, hindi naman mabigat ang trabaho ko roon." "Oo na po. Pero gusto ko pa ring marinig na inuulit mo." Napailing siya bago ngumiti. "Sige na nga. Kapag napagod ako, magpapahinga ako. Kapag masama ang

SOFIAKINABUKASAN, HINATID ko ulit si mama patungo sa mansyon ng Bowles. Ayos lang kasi sa kanila kahit hindi stay in si mama. Sobrang bait talaga ng mag-asawa at wala akong masabi sa kanilang dalawa. Pagkapasok ko pa lang ng gate, natanaw ko na kaagad si Lily doon. Hindi na rin naman ako magtataka kung bakit siya nandito dahil kaibigan ang mga magulang nilang dalawa at magkababata sila. “Mama…maiwan ko na po kayo dito. Kapag maaga akong nakauwi ulit, susunduin kita. Basta maghintay lang po kayo sa akin dito. Kapag lumagpas na ng ala syete, umuwi na po kayo.”“Okay sige, anak. Ingat ka sa byahe.”Tipid akong ngumiti bago lumakad na. Ngunit paglabas ko ng gate, laking pagtataka ko nang makitang nakapamaywang si Lily. Mukhang hinintay niya pa talaga akong makalabas.“Ang galing mo rin talaga, ano? Hinahatid-sundo mo ang mama mo para makita mo si Andrew dito. Ang galing din ng naisip mo,” halata sa boses niya ang inis.Napakamot ako sa aking ulo at pagkatapos ay matamis siyang nginitia

ANDREWHindi ko agad nasagot ang tanong ni Sofia. Nakatingin lang siya sa akin habang hinihintay ang sagot ko. At sa ekspresyon ng mukha niya ay halatang gusto niyang marinig mismo sa akin kung ano talaga ang dahilan kung bakit parang naging kakaiba ang pakikitungo ko sa kanya nitong mga nakaraang linggo. Hindi ko siya masisisi dahil kung ako rin ang nasa posisyon niya at narinig ko ang sinabi ni Jinu tungkol sa pagiging anak niya ng isang kasambahay, malamang ganoon din ang maiisip ko.Huminga ako ng malalim bago ko siya hinarap nang maayos."Hindi kita ikinahihiya, Sofia. Kung iyon ang iniisip mo dahil sa sinabi ni Jinu kanina, mali iyon. Alam kong may mga taong ganoon mag-isip at alam kong may mga pagkakataong ganoon din ako noong una kitang nakilala, pero habang tumatagal at mas nakikilala kita, napagtanto kong mali talaga ang naging tingin ko sa iyo. Hindi ko dapat pinagbasehan ang trabaho ng mama mo o ang buhay na kinalakihan mo para husgahan kung anong klaseng tao ka."Malungko