LOGINSALAMAT PO SA PAGBABASA! MAG-COMMENT PO SANA KAYO PALAGI PARA PAMPAGANA KO PONG MAG-UPDATE!
DENZELDalawang araw ang lumipas matapos ang masayang sandali namin ni Eve pakiramdam ko gusto ko ulit mangyari iyon. Paramdam ko gusto ko ulit siyang yayain mag rides at natatawa ako sa tuwing natatakot siya kapag binibili ko ang pagpapatakbo. Isang beses niyaya ko rin naman si Celeste na mag-rides kami. Pero hindi kasi siya pumayag at sinabi niyang hindi nababagay sa kanya ang mga ganoon dahil masyado siyang sosyal. Kaya naman na-realize ko na magkaibang magkaiba talaga sila ni Eve. At sobra kung pinagsisisihan na hindi ko nagawang pahalagahan si Eve noon. “Masyado naman yatang malawak ang ngiti mo mukhang may magandang nangyari na naman sa inyo ni Eve,” tanong sa akin ng kaibigan kong si Nathan ng bigla na lamang siyang pumasok. “Wala naman nangyaring maganda sa aming dalawa kaya lang naman ako ngiti dahil naalala ko yung mukha niya noong nag-rides kami. Takot na takot kasi talaga siya na para bang madidisgrasya kami. Oo ang bilis ko magpatakbo ng araw na iyon, pero maingat pa ri
EVE Pakiramdam ko ay biglang tumigil ang paghinga ko matapos marinig ang mga sinabi ni Denzel. Ilang segundo akong nakatulala habang nakatingin sa kanya at paulit-ulit na iniisip kung tama ba ang narinig ko. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis. Dahil sa totoo lang ay parang nababaliw na ang lalaking ito. Napakurap ako ng ilang beses bago ako tuluyang natawa. Ngunit pilit lamang iyon dahil hindi pa rin ako makapaniwala sa narinig ko. "Baliw ka na ba?" hindi makapaniwalang tanong ko habang nakatitig sa kanya. Hindi siya ngumiti at sa halip ay seryoso lamang na nakatingin sa akin. "Hindi ako baliw." "Hindi ka baliw sa lagay mo na iyan? Denzel, alam mo ba ang pinagsasasabi mo? Nagyayaya ka ng kasal na parang nagyaya ka lang kumain sa labas. Bigla-bigla mong sasabihin sa akin na magpakasal tayo samantalang may fiancé ka. Ano bang tumatakbo sa isip mo?" Huminga siya ng malalim bago tumingin sa dagat at saka muling bumaling sa akin. "Matagal ko ng iniisip ito." Natawa ako sa s
EVE Hindi ko namalayan na lumalawak pala ang ngiti ko habang mahigpit na nakayakap sa bewang ni Denzel. Noong una, sobrang kabado ako dahil pakiramdam ko anumang oras ay matutumba kami. Ngunit habang tumatagal ay unti-unti akong nasasanay. Ang sarap pala sa pakiramdam na humahampas ang malamig na hangin sa mukha ko habang mabilis kaming tumatakbo sa mahabang kalsada. Sa kaliwa ay puro puno at sa kanan naman ay matatanaw ang malawak na dagat. Kaya paulit-ulit akong lumilingon para pagmasdan ang tanawin. Pakiramdam ko tuloy ay bumalik ako sa pagkabata. Dahil noon pa man ay gusto ko nang maranasan ang ganitong bagay ngunit hindi nangyari. "Bakit parang nakangiti ka?" malakas na tanong ni Denzel dahil halos tangayin ng hangin ang boses niya. "Hindi ako nakangiti!" sigaw ko pabalik kahit alam kong nahuhuli niya ako. Tumawa siya ng malakas. At nakakainis lang dahil ang sarap pakinggan ng pagtawa niya. "Sinungaling ka talaga. Kanina ka pa nakangiti. Akala mo yata hindi ko nakikita.”
EVE Tanghali na nang magising ako kinabukasan. Mabigat pa ang mga mata ko at pakiramdam ko ay kulang pa ako sa tulog. Kaya hindi muna ako agad bumangon. Nakapikit lamang ako habang dahan-dahang inuunat ang mga kamay ko. Hanggang sa may matamaan akong mainit at matigas na bagay sa tabi ko. Agad akong napamulat at halos mapasigaw sa gulat nang makita kong mahimbing na natutulog si Denzel sa tabi ko habang nakayakap pa sa bewang ko. Nakasubsob ang mukha niya sa balikat ko at mahimbing na mahimbing ang tulog na para bang sariling kuwarto niya ito at wala siyang pakialam kung ano ang sasabihin ko pag gising ko. "Ano ba naman ito!" mabilis kong sigaw habang pilit siyang itinutulak. Bahagya siyang gumalaw at unti-unting nagmulat ng mata. Ilang segundo siyang nakatitig sa akin na para bang hindi niya maintindihan kung bakit galit na galit ako samantalang ako naman ay halos lumabas na ang mga mata sa inis. "Bakit ba?" antok na antok niyang tanong sabay hikab. "Bakit nandito ka pa? Hindi k
EVEMahimbing na natutulog si Andrew sa kandungan ko. Kanina lamang ay halos ikutin niya ang buong bahay sa kakalaro kasama si Denzel kaya hindi na rin ako nagtaka nang bigla siyang antukin. Nakapikit siya ngayon habang nakadikit ang pisngi niya sa tiyan ko at mahigpit pa rin ang hawak niya sa damit ko. Na para bang kahit tulog ay ayaw niya pa rin akong pakawalan. Paminsan-minsan ay hinahaplos ko ang buhok niya habang si Denzel naman ay tahimik lamang na nakaupo sa harapan namin. Hindi ko maintindihan kung bakit seryoso siyang nakatingin sa amin. Kanina ko pa siya nahuhuling nakatitig. Ngunit sa tuwing tatanungin ko siya ay ngingiti lamang siya na para bang wala siyang iniisip.Napansin ko na naman ang mga mata niyang nakatutok sa akin. Kaya tuluyan na akong napakunot-noo at napabuntong-hininga bago nagsalita. "Ano ba talaga ang tinitingnan mo? Kanina ka pa nakatitig na parang hindi mo pa ako nakikita sa buong buhay mo."Bigla siyang natauhan at saka ngumiti. Hindi iyong pilyo niyang
EVE Linggo ngayon kaya wala akong pasok sa opisina at wala ring klase si Andrew. Pagkatapos ng nakakapagod ngunit masayang Family Day kahapon , napagdesisyunan kong manatili lamang sa bahay at gugulin ang buong araw kasama ang anak ko. Mahimbing pa sana ang tulog ko ngunit nagising ako dahil sa maingay na tawanan mula sa ibaba dahil bahagyang nakabukas ang pinto ng kuwarto. Ilang segundo akong nakahiga habang nakatitig sa kisame. Piinakikinggan ang masayang boses ni Andrew at ang malakas na tawa ni Denzel. Hindi ko mapigilang mapangiti dahil pakiramdam ko ay napakatagal na panahon na mula nang marinig ko ang ganoong kasayang tawa sa loob ng bahay na ito. “Nandito na naman pala siya. Ang aga niya yatang magpunta,” natatawa kong bulong. Napabuntong-hininga ako bago bumangon at nagsuot ng robe. Nang makalabas ako ng kuwarto at magsimulang bumaba ng hagdan ay mas lalo kong narinig ang ingay sa kusina kaya agad akong napakunot-noo. Ano na naman kaya ang ginagawa ng dalawang iyon? Ilang
DENZELHabang papalayo ang sasakyan ni Eve ay pakiramdam ko mas lalo lang akong nairita kay Celeste. Naiwan akong nakatayo sa parking lot kasama si Celeste habang nakatingin sa direksyong nilisan ni Eve. Unti-unti ng nagsisialisan ang mga tao sa paligid ngunit wala akong pakialam sa kanila. Ang nas
EVEDUMAAN ANG ILANG ARAW. Naging abala ako dahil may paparating na event. At ngayon na nga ang araw na iyon.Pagpasok ko sa ballroom ay wala naman talaga akong balak na makipag-usap kay Celeste. Sa katunayan, nang makita ko pa lamang siya sa kabilang bahagi ng venue, agad ko ng pinili na ituon ang
EVEPagkauwi ko sa mansion ng gabing iyon ay agad kong naramdaman ang pagod sa buong katawan ko. Mula pa kaninang umaga ay sunod-sunod na ang meetings ko sa opisina at halos hindi ako nakapagpahinga ng maayos. Ang tanging nasa isip ko habang bumababa ng sasakyan ay ang maligo, magpalit ng damit at
CELESTEHindi ko alam kung pang-ilang beses ko nang tiningnan ang oras sa cellphone ko.. Mula alas onse ng gabi hanggang madaling-araw ay paulit-ulit kong sinusubukang tawagan si Denzel ngunit ni isang tawag ay hindi niya sinagot. Ilang beses ko ring binasa ang mga mensaheng ipinadala ko sa kanya n
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






