All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 171 - Chapter 180

246 Chapters

บทที่ 171

เด็กหนุ่มคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งตามไป ลี่สิงจือไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้น เขากวาดสายตามองรอบ ๆ ก่อนจะมาหยุดสายตาที่หลินซีอิน: “มีอะไรให้ผมช่วยไหม?”พอเริ่มลงมือ พวกเขาก็วุ่นวายอยู่กับงานจนล่วงเลยไปถึงกลางดึก ช่วงสองทุ่มกว่า จี้หมิงถังแวะมาดูรอบหนึ่ง ที่บอกว่าเป็นห้องทำงาน อันที่จริงก็คือห้องเรียนเก่าที่ถูกปล่อยทิ้งร้าง แถมยังมีกระดานดำอยู่เลย จี้หมิงถังกับหลินซีอินปรึกษาหารือกันหน้ากระดานดำ ทั้งสูตรที่ถูกเขียนลงไปและศัพท์เฉพาะที่หลุดออกจากปาก ทำเอาคนอื่น ๆ ที่เหลือฟังแล้วถึงกับจับต้นชนปลายไม่ถูก ราวกับว่าบนโลกนี้มีแค่พวกเขาสองคนที่สื่อสารกันด้วยภาษาต่างดาว มีเพียงลี่สิงจือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และเอ่ยปากถามขึ้นมาเป็นพัก ๆ ตัวหนังสือถูกเขียนจนเต็มพรืดไปทั้งกระดาน อู๋ซินเยว่ที่กำลังตื่นเต้นและเลื่อมใสสุด ๆ รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเนื้อหาบนกระดานดำเก็บไว้ทั้งหมด ก่อนจะหันไปมองหลินซีอินด้วยสายตาเทิดทูนราวกับเห็นเทพเจ้า นี่ไม่ใช่แค่รุ่นพี่ธรรมดาแล้ว แต่นี่มันระดับเทพชัด ๆ! กว่าหลินซีอินจะกลับถึงที่พักก็ดึกมากแล้ว เธออาบน้ำ ทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วพอหัวถึงหมอนก็
Read more

บทที่ 172

เมื่อวานเซียวรั่วอีบอกว่าจะมาช่วยเธอเก็บของ ดังนั้นพอออกจากมหาวิทยาลัย หลินซีอินจึงต่อสายหาเพื่อนทันที ทว่าพอขับรถมาถึงหมู่บ้านที่เธอพักอยู่ กลับเห็นเผยมู่เหยี่ยยืนอยู่ตรงนั้น เขามาดักรอถึงที่นี่เลย หลินซีอินจอดรถเสร็จก็ทำเมินเหมือนมองไม่เห็นเขา แล้วเดินตรงเข้าไปด้านใน เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินตามหลังมาติด ๆ แต่เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เมื่อขึ้นมาถึงชั้นบน เธอเปิดประตูห้องและเตรียมจะปิดลงโดยไม่หันกลับไปมองเช่นเดิม ทว่าท่อนแขนแกร่งข้างหนึ่งกลับยื่นเข้ามาดันบานประตูเอาไว้เสียก่อน หลินซีอินถึงยอมปรายตามองเขา: “มีธุระอะไร?” “ให้ผมเข้า...” เผยมู่เหยี่ยชะงักคำพูดไปครึ่งประโยค ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง: “ผมขอเข้าไปหน่อยได้ไหม?” “ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ คุณจะไม่เข้ามางั้นเหรอ?” น้ำเสียงของหลินซีอินเย็นชาจับใจ เผยมู่เหยี่ยเอ่ยขึ้น: “ตอนนี้สถานการณ์มันไม่ปกติ คุณจะมาเอาแต่ใจไม่ได้นะ” หลินซีอินสวนกลับทันควัน: “ฉันไม่ได้เอาแต่ใจ เรื่องหย่าเราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว คุณจะมากลับกลอกไม่ได้” “แต่ตอนนี้เรื่องมันเปลี่ยนไปแล้ว” เผยมู่เหยี่ยแย้ง: “คุณท้องนะ มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ” จั
Read more

บทที่ 173

หลินซีอินเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา: “ฉันอยากเลี้ยงลูกคนนี้ด้วยตัวเองคนเดียว”“ไม่มีทาง” คำตอบของเผยมู่เหยี่ยนั้นหนักแน่นไม่แพ้กัน: “ไม่เราสองคนช่วยกันเลี้ยงลูก ก็ไม่ต้องหย่า” ทั้งคู่ต่างยื่นข้อเสนอสองทางเลือก ทว่าในความเป็นจริง กลับไม่มีใครคิดจะยอมลดราวาศอกให้อีกฝ่ายเลยสักนิด เผยมู่เหยี่ยถึงขั้นตอกย้ำเงื่อนไขเพิ่มอีกข้อ: “แล้วก็... ระหว่างที่คุณตั้งครรภ์ เราจะยังไม่หย่ากัน”หลินซีอินถามสวนทันควัน: “หมายความว่ายังไง? จะให้รอจนฉันคลอดลูกก่อนแล้วค่อยหย่างั้นเหรอ?”เผยมู่เหยี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะครางรับคำในลำคอ “อืม” หลินซีอินแค่นหัวเราะออกมาทันที: “คุณเห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง? ขนาดตอนนี้ยังไม่ยอมหย่า รอจนคลอดลูกแล้ว คุณก็ยิ่งไม่อยากหย่าเข้าไปใหญ่น่ะสิ!” เธอชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะชิงพูดขึ้นก่อนที่เผย่มู่เยี่ยจะได้อ้าปาก: “ชาตินี้ฉันจะมีลูกแค่คนนี้คนเดียวเท่านั้น เพราะฉะนั้น เผยมู่เหยี่ย... ต่อให้ถึงตอนนั้นคุณจะไม่ยอมหย่ากับฉัน ฉันก็ไม่มีทางคลอดลูกให้คุณอีกเด็ดขาด” “ผมเคารพการตัดสินใจของคุณ” เผยมู่เหยี่ยเอ่ย: “เรามีลูกแค่คนนี้คนเดียว ผมก็พอใจแล้ว” หลินซีอินรู้สึกได้จากสัญชาต
Read more

บทที่ 174

“เธอนี่นะ...” หลินซีอินถึงกับพูดไม่ออก: “ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ?” “ฉันทำไมเหรอ?” เซียวรั่วอีตอบหน้าตาเฉย: “เขาก็ไม่ได้เสียเปรียบสักหน่อย ฉันว่าเขาก็ดูจะเอนจอยกับมันดีออก” ย้อนกลับไปวันนั้นที่เซียวรั่วอีขับรถไปส่งหลินซีอินที่บ้านตระกูลเผย หลังจากที่หลินซีอินและฉือเทียนหลินลงจากรถไปแล้ว ฮั่วเซียนหยางกลับยังนั่งนิ่งไม่ยอมลงไปไหน สุดท้ายเซียวรั่วอีก็คร้านจะใส่ใจ ขับรถกลับบ้านตัวเองหน้าตาเฉย แต่ผู้ชายคนนั้นกลับเดินตามเธอมาติด ๆ พอเปิดประตูเข้าห้องไปได้ เขาก็ดันร่างเธอไปกดแนบกับบานประตูทันที เซียวรั่วอีเอ่ยถามเขา: “ไม่พอใจเรตราคาที่ฉันให้หรือไง?” ฮั่วเซียนหยางลูบไล้เรือนร่างเธอพลางกระซิบตอบ: “ไม่พอใจสิ เพราะผมอยากเปย์ตัวเองให้คุณฟรี ๆ แบบไม่ต้องใช้เงินเลยต่างหาก” หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องอย่างว่าที่รู้ ๆ กันอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเซียวรั่วอีก็ไม่เปิดโอกาสให้เขามาเสนอตัวฟรี ๆ หรอก พอเสร็จกิจปุ๊บ เธอก็หยิบเงินสดปึกหนึ่งยัดใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตเขา แล้วไล่ให้เขาไสหัวไปทันที เมื่อเล่าเรื่องในวันนั้นจบ เซียวรั่วอีก็พูดทิ้งท้ายว่า: “ถือซะว่าวินวิน สมประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายก็แล้วกัน” หลินซี
Read more

บทที่ 175

หลินซีอินมองดูครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกระดาษกับปากกามา: “ฉันคิดว่าแบบนี้นะ…” ลี่สิงจือมองดูสูตรยาวเหยียดที่เธอเขียนออกมาอย่างลื่นไหล สายตาของเขาเผลอจดจ่ออยู่กับปลายปากกาของเธออย่างลืมตัว ศีรษะของทั้งสองคนเริ่มขยับเข้าไปใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนที่ฮั่วอวิ๋นอิ่งเดินเข้ามา ภาพที่เห็นคือหลินซีอินกับลี่สิงจือกำลังสุมหัวคุยกันอย่างสนิทสนม “ลี่สิงจือ!” น้ำเสียงของเธอเจือแววเกรี้ยวกราด แถมยังดังลั่นจนทำเอาทุกคนสะดุ้งตกใจ จังหวะที่หลินซีอินเงยหน้าขึ้น หน้าผากของเธอก็ชนเข้ากับลี่สิงจืออย่างจัง หญิงสาวยกมือกุมศีรษะพลางเอนตัวไปด้านหลัง รีบเอ่ยปากว่า: “ขอโทษที”ลี่สิงจือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า: “ไม่เป็นไรครับ”“หลินซีอิน!” ฮั่วอวิ๋นอิ่งปรี่เข้ามาหา: “พวกเธอทำอะไรกันน่ะ!”หลินซีอินคลึงหน้าผากบริเวณที่ถูกชนเบา ๆ รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ช่างพาลไร้เหตุผลสิ้นดี “ทำโจทย์ไง” เธอชูกระดาษ A4 ที่เต็มไปด้วยสูตรคำนวณขึ้นมา: “มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?” ฮั่วอวิ๋นอิ่งเห็
Read more

บทที่ 176

วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ อู๋ซินเยว่ตื่นแต่เช้าออกไปซื้ออาหารเช้า แล้วกลับมากินด้วยกันกับหลินซีอิน คนเก่งนี่อะไรก็ดีไปหมด เสียอย่างเดียวคือตารางชีวิตเป๊ะเกินไป ยังไม่ทันสี่ทุ่มก็เข้านอนแล้ว อู๋ซินเยว่เลยพลอยเข้านอนเร็วตามไปด้วย ได้นอนเต็มอิ่มมาสองคืน สองวันนี้เธอเลยรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ สถานที่พรีเซนต์โปรเจกต์อยู่ในห้องประชุมขนาดเล็ก พอไปถึงอู๋ซินเยว่ก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก: “ฉันเหมือนจะเห็นรองคณบดีคณะเราเลย!” “แล้วยังไงล่ะ?” หลินซีอินถาม “เขาเป็นศาสตราจารย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบขั้นสุดน่ะสิ!” อู๋ซินเยว่บอก: “แม่เจ้าเอ๊ย โชคดีนะที่ฉันไม่ได้เป็นคนพรีเซนต์ แค่เห็นหน้าเขา ฉันก็กลัวจนพูดไม่ออกแล้ว”วันนี้ไม่ได้มีแค่โปรเจกต์ของพวกเธอที่ต้องพรีเซนต์เพียงกลุ่มเดียว ฮั่วอวิ๋นอิ่งไปจัดการเรื่องคิวให้ พวกเธอได้คิวที่สาม ข้างหน้ายังมีอีกสองกลุ่ม ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ช่วงเช้าก็น่าจะเสร็จเรียบร้อย ระหว่างที่หลินซีอินกับอู๋ซินเยว่นั่งรออยู่ด้านนอก โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากฮั่วเซียนหยาง เขาส่งมาว่า: มาที่ห้องทำงานผมหน่อย มีเรื่อง
Read more

บทที่ 177

“ก็นั่นมันเพราะคุณไม่สนใจผมไงล่ะ” หลินซีอินเงียบไป เธอเถียงฉือเทียนหลินไม่ชนะหรอก อย่าเสียเวลาเปล่าเลยดีกว่า “ไหน ๆ ก็ว่างแล้ว เที่ยงนี้เราไปหาอะไรกินกันดีไหม?” หลินซีอินเองก็อยากให้สัญญาท้าพนันนั่นจบ ๆ ไปเสียที จึงพยักหน้า: “ได้สิ” “แต่วันนี้ถือว่าบังเอิญเจอกันนะ จะนับรวมในสัญญานั่นไม่ได้” หลินซีอินเปลี่ยนสีหน้าทันควัน: “งั้นก็ช่างเถอะ” เที่ยงนี้เธอตั้งใจจะกลับไปที่มหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ฉือเทียนหลินแทบจะบ้าตาย: “คุณไม่อยากสานสัมพันธ์กับผมบ้างเลยหรือไง?” “คนที่อยากสานสัมพันธ์กับประธานฉือคงมีนับไม่ถ้วน ประธานฉือจะมาเสียเวลากับฉันทำไมล่ะคะ” “คนพวกนั้นผมไม่ได้สนใจสักหน่อย!” ฉือเทียนหลินเอ่ยอย่างหัวเสีย: “ผมว่าคุณจงใจชัด ๆ !” “ใช่ค่ะ แสร้งถอยเพื่อรุก เล่นตัวเรียกร้องความสนใจ ปล่อยสายเบ็ดตกปลาตัวใหญ่ ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ” หลินซีอินเอ่ย: “ทีนี้ประธานฉือเห็นธาตุแท้ของฉันชัดเจนหรือยังคะ?” ฉือเทียนหลินแค่นเสียงหยัน: “คุณคิดว่าพูดแบบนี้แล้วผมจะยอมทำตามใจคุณเกลียดคุณ แล้วก็ถอยห่างจากคุณหรือไง?” หลินซีอินไม่ตอบโต้ เธอเผลอยกถ้วยชาขึ้นมาตามความเคยชิน แต่พอยกมาได้ครึ่งทางก็
Read more

บทที่ 178

หลินซีอินอธิบาย: “รถคันนี้พ่อแม่ซื้อให้ฉันน่ะค่ะ ฉันก็เลยผูกพันกับมัน” “คุณไม่ต้องไปแก้ตัวแทนหมอนั่นหรอก” ฉือเทียนหลินว่า: “ถ้าผูกพันนักก็จอดเก็บไว้ในโรงรถ นาน ๆ ค่อยเอาออกมาขับสักทีก็ได้ ไม่ว่าจะเรื่องสมรรถนะหรือระบบความปลอดภัย...ในฐานะที่เธอเป็นถึงภรรยาของเผยมู่เหยี่ย คุณไม่ควรมานั่งขับรถแบบนี้เลย เผยมู่เหยี่ยไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือไง” หลินซีอินตอบ: “เขาเคยถามฉันแล้วค่ะ แต่ฉันปฏิเสธเอง หลังจากนั้นเขาก็เลยไม่ได้พูดถึงอีก” “พูดไปพูดมา คุณมันก็ซื่อบื้ออยู่ดี” ฉือเทียนหลินว่า: “เผยมู่เหยี่ยเองก็ขี้งก ถ้าเขาชิงซื้อมาประเคนให้คุณตรง ๆ ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะกล้าปฏิเสธ” หลินซีอินตัดบท: “เลิกพูดถึงเขาเถอะค่ะ ยังไงเราก็จะหย่ากันอยู่แล้ว” “หย่าซะได้ก็ดี” ฉือเทียนหลินหัวเราะร่วน: “ว่าแต่...เล่ามาสิ เรื่องที่มหาลัยมันยังไงกันแน่” หลินซีอินเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังคร่าว ๆ ยังไงเสียเรื่องนี้ก็ไม่ได้มีความลับอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว ฉือเทียนหลินฟังแล้วถึงกับโกรธจนหลุดขำ: “สรุปคืองานทั้งหมดคุณเป็นคนทำ แต่สุดท้ายยัยนั่นกลับเสนอหน้าขึ้นไปเอาผลงาน แล้วก็พังไม่เป็นท่าเนี่ยนะ?”หลินซีอิ
Read more

บทที่ 179

ฮั่วอวิ๋นอิ่งเกิดมาในครอบครัวฐานะดี ถูกประคบประหงมจนเคยตัวมาตั้งแต่เด็ก เคยต้องมาทนรับความรู้สึกอัปยศอดสูแบบนี้เสียที่ไหนกัน? ไฟล์สไลด์ที่อู๋ซินเยว่ส่งลงในกลุ่ม เธอได้ดูแล้ว ต่อให้ไม่อยากยอมรับ แต่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าข้อมูลของหลินซีอินนั้นทั้งดูเป็นมืออาชีพและตรงประเด็นกว่าที่เธอหามามาก แถมยังจัดแบ่งหมวดหมู่ได้อย่างเป็นระเบียบ กระชับ และเข้าใจง่าย เธอเคยมั่นใจมากว่าในการพรีเซนต์รอบนี้ จะต้องทำให้บรรดาอาจารย์ประทับใจจนต้องมองเธอใหม่ได้อย่างแน่นอน ถึงแม้ตัวเลขข้อมูลบางส่วนในสไลด์และวิธีการคำนวณจะถูกข้ามไปอย่างลวก ๆ แต่เธอก็ไม่คิดเลยว่าอาจารย์จะหยิบยกจุดนี้มาตั้งคำถามเล่นงานเธอ จนกระทั่งท่านรองคณบดีสั่งให้เธอหยุดพูด แล้วถามว่าตัวเลขพวกนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร... วินาทีนั้น ฮั่วอวิ๋นอิ่งรู้ตัวทันทีว่า เธอจบเห่แล้ว ถ้าเป็นแค่การถูกอาจารย์เรียกตอบคำถามในห้องเรียนแล้วตอบไม่ได้ ต่อให้ขายหน้าก็ยังพอทำใจได้ แต่ตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่บนหน้าชั้นเรียน ในฐานะผู้พรีเซนต์หลัก ด้านล่างยังมีเพื่อนนักศึกษาจากอีกสองโปรเจกต์นับสิบชีวิตนั่งมองอยู่ ท่ามกลางสายตานับคู่ที่จับจ้องมา เธอขายหน้า
Read more

บทที่ 180

เธอเอ่ย: “การนำเสนอของหนูขอจบลงเพียงเท่านี้ค่ะ”รองคณบดีจ้องมองเธอ อารมณ์เกรี้ยวกราดเมื่อครู่คล้ายกับมลายหายไปในพริบตา: “เธอเป็นลูกศิษย์ที่จี้หมิงถังดูแลอยู่ใช่ไหม?” ในวาระเช่นนี้ เพื่อความโปร่งใสและยุติธรรม จี้หมิงถังจึงต้องเลี่ยงการเข้าร่วมเพื่อไม่ให้เกิดข้อครหาหลินซีอินพยักหน้า: “ใช่ค่ะ หนูเป็นนักศึกษาปริญญาเอกที่อาจารย์จี้รับเข้ามาในปีนี้”“ดีมาก” รองคณบดีพยักหน้ารับ: “สายตาของเหล่าจี้ยังเฉียบแหลมไม่เบา”ทว่าเขาก็ตวัดสายตาไปทางฮั่วอวิ๋นอิ่งทันที: “แต่ค่านิยมบางอย่าง มันถึงเวลาต้องจัดระเบียบใหม่ตั้งนานแล้ว!” เขาลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยกับทุกคน: “พวกเราเป็นนักวิจัย ไม่ต้องมาพูดจาสวยหรูหรอกนะว่าทำเพื่อสร้างประโยชน์ให้ประเทศชาติหรือมวลมนุษยชาติอะไรนั่น แต่อย่างน้อย สิ่งที่คุณทำก็ต้องตอบคำถามมโนสำนึกของตัวเองให้ได้! ทว่านักศึกษาบางคนกลับไม่คิดจะพัฒนาตัวเอง คอยแต่จะฉวยโอกาส มักง่ายจนเกินเยียวยา!” คำพูดของเขาแทบจะชี้หน้าด่าฮั่วอวิ๋นอิ่งตรง ๆ อยู่แล้ว ข้อมูลและตัวเลขสถิติล้วนเป็นผลงานของหลินซีอิน ฮั่วอวิ๋นอิ่งไม่รู้กระทั่งสูตรคำนวณ แต่กลับกล้าเสนอหน้าขึ้นไปพรีเซนต์บนเวที นี่มันคือ
Read more
PREV
1
...
1617181920
...
25
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status