All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 161 - Chapter 170

หลินซีอินยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เซียวรั่วอีก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า: “ทำไมถึงเป็นคุณอีกแล้วเนี่ย? แล้วก็บอกไปแล้วไงว่าอย่ามาเรียกหร่วนหร่วนของพวกเราแบบนี้”“ชื่อคนเราก็มีไว้ให้เรียกไม่ใช่หรือไง” ฉือเทียนหลินถลึงตาใส่หญิงสาว: “นี่มันเรื่องของฉันกับหร่วนหร่วน ถึงคิวคุณมาสอดตั้งแต่เมื่อไหร่?”ฮั่วเซียนหยางผลักฉือเทียนหลินไปทีหนึ่ง: “พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย” ฉือเทียนหลินแค่นเสียงฮึดฮัด: “ก็ฉันจะพูดแบบเนี้ย!” หลินซีอินพยักหน้าให้ฮั่วเซียนหยางพลางส่งยิ้มทักทาย: “ทนายฮั่ว พวกคุณก็มาทานข้าวเหมือนกันเหรอคะ” ฮั่วเซียนหยางละสายตาจากเซียวรั่วอี หันมายิ้มให้หลินซีอิน: “ครับ บังเอิญจริง ๆ”ใบหน้าของเซียวรั่วอีฉายแววรำคาญใจเล็กน้อย: “พวกฉันกินเสร็จแล้ว ขอตัวก่อนนะ บ๊ายบาย”“พวกเราก็อิ่มแล้วเหมือนกัน” ฉือเทียนหลินรีบพูด: “ไปด้วยกันเลยสิ!”เซียวรั่วอีตอกกลับทันควัน: “ไปด้วยกันอะไรล่ะ พวกฉันจะกลับบ้านแล้ว” “อย่าเพิ่งสิ นี่มันเพิ่งจะกี่โมงเอง” ฉือเทียนหลินตื๊อต่อ: “เดี๋ยวพาไปเที่ยวต่อเอาไหม”เซียวรั่วอีหันขวับไปหาฮั่วเซียนหยาง: “นี่! ช่วยจัดการเพื่อนคุณหน่อยสิ!” ฮั่วเซียนหยางเองก็อยากใช้เวลาอยู่กับ

จากนั้น รถหรูของเผยมู่เหยี่ยก็ค่อย ๆ แล่นลับหายไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน หลินซีอินถึงได้หมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน หมิงชิงหว่านยังคงยืนอยู่ตรงลานบ้าน พอเห็นหลินซีอิน เธอก็มีท่าทีตกใจเล็กน้อย: “ธะ...เธอ กลับมาแล้วเหรอ” หลินซีอินตอบรับในลำคอ ก่อนเอ่ยถาม: “เธอคุยเรื่องนั้นกับเผยมู่เหยี่ยแล้วหรือยัง” หมิงชิงหว่านมีท่าทีตอบสนองเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด: “คุยเรื่องอะไร” “เรื่องที่ฉันจะหย่ากับเขาไง” “อ้อ…” หมิงชิงหว่านส่ายหน้า: “ฉันยังไม่ทันได้พูดเลย แต่ว่านะ…”“แต่ว่าอะไร” หมิงชิงหว่านมองหน้าเธอ: “เธอรู้ไหมว่าทำไมพี่มู่เหยี่ย... ถึงไม่อยากหย่ากับเธอหลังจากที่รู้ว่าเธอท้อง”“เพราะเขาต้องการเด็กคนนี้”หมิงชิงหว่านยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า: “จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่หรอกนะ” หลินซีอินขมวดคิ้วแปลกใจ: “ถ้าอย่างนั้นเพราะอะไรล่ะ”“เพราะ... ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกเขาว่าฉันกลัวเจ็บ ไม่อยากมีลูก เขาก็บอกว่าไม่อยากมีก็ไม่ต้องมี ถึงเวลาเขาจะหาคนมาอุ้มท้องแทนฉันเอง นึกไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะท้องขึ้นมาพอดี”หลินซีอินชะงักงันไปหลายวินาที เธอคิดมาตลอดว่าหัวใจของตัวเองนั้นสวมเกราะเหล

“โปรเจกต์พวกนี้ต้องแย่งกันมาทั้งนั้นแหละ” หลินซีอินพูด: “อาจารย์เองก็ลำบากเหมือนกัน” “เอาเถอะ งั้นเธอดูแลสุขภาพด้วยล่ะ มีอะไรก็โทรมาหาฉันแล้วกัน” หลินซีอินคุยกับเพื่อนอีกสองสามประโยคโดยไม่ได้เปิดอ่านข้อความอื่นในมือถืออีก แล้วเรียกแท็กซี่ตรงไปที่โรงพยาบาล จากนั้นเธอขับรถของตัวเองออกมา จ่ายค่าจอดรถเรียบร้อย แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยไห่ต้าเมื่อหาที่จอดรถได้แล้ว หลินซีอินก็หิ้วกระเป๋าเดินไปยังห้องทำงานของอาจารย์จี้หมิงถัง ช่วงปิดเทอมฤดูหนาว บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเงียบสงบมาก แทบจะมองไม่เห็นผู้คนเลย ก่อนหน้านี้หลินซีอินเคยถามจี้หมิงถังมาแล้ว โปรเจกต์ในครั้งนี้มีแต่นักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยที่ได้เข้าร่วม นักศึกษา ป.โท อาจจะยังไม่เท่าไหร่ แต่นักศึกษา ป.เอก แทบทุกคนจะต้องคอยตามทำโปรเจกต์กับอาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งจะมีรายได้ให้ด้วย บางคนถึงขั้นมีหัวข้อวิจัยและการทดลองแยกเป็นของตัวเองเลยด้วยซ้ำ อย่างแรกคือต้องดูที่ความสามารถของอาจารย์ที่ปรึกษาด้วยว่ายินดีปล่อยให้เด็กทำหรือเปล่า เพราะมีอาจารย์จำนวนไม่น้อยที่เอาแต่กอบโกยเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง โดยไม่เคยสนใจความเป็น

โปรเจกต์คราวนี้ต้องเริ่มจากจัดการข้อมูล รวบรวมเอกสาร สรุปผล และจัดทำรูปเล่มในท้ายที่สุด อีกทั้งยังต้องทำสไลด์เพื่อนำเสนอต่อหน้าผู้บริหารของมหาวิทยาลัยด้วย หลังจากพรีเซนต์กับทางคณะแล้ว หากผู้บริหารไม่มีข้อโต้แย้ง ถึงจะยื่นเรื่องขออนุมัติเพื่อนำไปใช้งานจริงได้ และเมื่อผ่านการอนุมัติแล้ว ถึงจะถูกนำไปใช้งานอย่างเป็นทางการ หลังจากจี้หมิงถังมอบหมายงานเสร็จ เขาก็ปล่อยให้นักศึกษาเลือกหัวหน้าและแบ่งกลุ่มกันเอง เขายังมีธุระอื่นจึงขอตัวออกไป หลังจากคล้อยหลังเขา ฮั่วอวิ๋นอิ่งก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า: “ฉันจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเอง ทุกคนมีปัญหาอะไรไหม” หลินซีอินมองออกว่า นอกจากฮั่วอวิ๋นอิ่งแล้ว นักศึกษาคนอื่น ๆ แทบจะไม่ค่อยสนใจเรื่องการเข้าสังคมเท่าไหร่นัก ในเมื่อเจ้าตัวเสนอขึ้นมาเอง ย่อมไม่มีใครคิดจะคัดค้าน จากนั้นก็ถึงคราวแบ่งกลุ่ม แต่พอฮั่วอวิ๋นอิ่งจัดกลุ่มเสร็จ อู๋ซินเยว่ก็โพล่งขึ้นมาว่า: “ฉันไม่เห็นด้วย” ฮั่วอวิ๋นอิ่งหันมองเธอ: “ทำไมล่ะ” อู๋ซินเยว่ชี้ไปที่คนกลุ่มนั้นของเธอ: “แบ่งกลุ่มแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย ฝั่งเธอมีแต่หัวกะทิทั้งนั้น” ฮั่วอวิ๋นอิ่งยิ้มขำ: “อย่าพูดแบบนั้นสิ รุ่นพี่ขอ

ที่ตอนแรกเลือกเรียนสายวิทย์ ไม่ใช่เพราะเธอมีพรสวรรค์อะไรหรอก แต่เป็นเพราะลี่สิงจือเลือกเรียนสายนี้ต่างหาก เธอแอบชอบลี่สิงจือมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายแล้ว อุตส่าห์ตามเขามาตลอดจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไห่ต้าได้ เข้าเรียนในภาควิชาเคมี จนตอนนี้ก็เรียนต่อระดับ ป.โท แล้ว แต่จนแล้วจนรอด ลี่สิงจือก็ยังไม่เคยปรายตามองเธอเลยสักนิด ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่รีบร้อน ต่อให้ลี่สิงจือจะไม่ได้มีท่าทีอ่อนโยนกับเธอ แต่เขาก็ปฏิบัติกับผู้หญิงทุกคนแบบนี้เหมือนกันหมด อย่างน้อย ๆ ลี่สิงจือก็รู้จักชื่อของเธอ แถมบางครั้งยังยอมคุยด้วยสองสามประโยค แค่นี้ก็ดีถมเถไปแล้ว เธอยังมีโอกาสอยู่ เธอเคาะโต๊ะเบา ๆ: “นายจะไม่ตรวจดูงานหน่อยเหรอ” ลี่สิงจือเล่นเกมในมือจนจบตา ถึงค่อยกดเปิดหน้าจอมือถือ แต่ยังไม่ทันได้เปิดไฟล์งาน เขาก็เห็นข้อความที่คนอื่นส่งมาในกลุ่มแชตเสียก่อน คนที่ชื่อหลินซีอินส่งข้อความมาว่า: สไลด์นี้มีปัญหา ฮั่วอวิ๋นอิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก็เห็นข้อความนั้นเข้าพอดี เธอพิมพ์ตอบกลับไป: มีปัญหาอะไร หลินซีอินตอบกลับ: กลุ่มพวกเธอรวบรวมข้อมูลกันแบบนี้เหรอ นี่มันแค่เสิร์ชคีย์เวิร์ด เจอคำตอบ แล้วก็ก๊อปว