All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 191 - Chapter 200

คำตอบของหลินซีอินคือการยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ “ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่าคุณไม่มีทางตกลง” ฉือเทียนหลินพูด: “เหตุผลร้อยแปดพันเก้าที่คุณอ้างมา ผมไม่เห็นด้วยหรอกนะ สำหรับผม การที่ผู้หญิงคนหนึ่งยอมตั้งท้องกับผู้ชายที่แต่งงานกันแค่ในนาม นอกจากคำว่ารักแล้ว มันก็ไม่มีเหตุผลอื่นอีก” หลินซีอินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น: “แล้วถ้าฉันบอกว่า ต่อจากนี้ฉันอาจจะไม่คิดเรื่องความรักอีก และยิ่งไม่มีทางแต่งงานใหม่ ฉันก็เลยแค่อยากมีลูกสักคน... เหตุผลนี้พอจะฟังขึ้นไหมล่ะ” “นี่คุณถึงขั้นจะปิดตายหัวใจ ตัดขาดความรักไปตลอดชีวิตเพื่อเผยมู่เหยี่ยเลยงั้นสิ?” หลินซีอินถึงกับพูดไม่ออก เธอเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะตอบกลับ: “ทำไมคุณถึงคิดว่าทุกอย่างที่ฉันทำ ต้องเป็นเพราะเขากันล่ะ” “ก็เห็น ๆ กันอยู่” ฉือเทียนหลินสวน: “งั้นคุณลองบอกเหตุผลที่ไม่ใช่เพราะเขามาให้ผมฟังหน่อยสิ” คราวนี้หลินซีอินหมดคำจะพูดจริง ๆ สิ่งที่ควรอธิบายเธอก็อธิบายไปหมดแล้ว จะให้พูดอะไรได้อีก? ฉือเทียนหลินพูดย้ำ: “แถมเพียงเพราะผู้ชายคนนั้น คุณถึงกับจะไม่ยอมมีความรัก ไม่ยอมแต่งงานอีกแล้วเนี่ยนะ? หลินซีอิน คุณอายุเพิ่งจะเท่าไหร่เอง รีบขีดเส้นกำหน

ดูเหมือนว่าจะเป็นสถานที่สำหรับผู้มีระดับเท่านั้นถึงจะเข้ามาได้ หลินซีอินเพิ่งเคยมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรก แววตาของเธอจึงฉายแววอยากรู้อยากเห็น ฉือเทียนหลินหันกลับมามองเธอ หญิงสาวมวยผมทรงดังโงะอย่างเรียบง่าย เสื้อโค้ทขนเป็ดถูกถอดออกพาดไว้บนท่อนแขน อาจเป็นเพราะเพิ่งทานอาหารเสร็จ พวงแก้มของเธอจึงซับสีชมพูระเรื่อดุจกลีบดอกท้อ เธอเดินตามเขาอย่างว่าง่าย สายตาไม่ได้วอกแวกมองสะเปะสะปะ หากมองเพียงภายนอก เธอราวกับเจ้าหญิงน้อยผู้ไม่ประสีประสาต่อโลกที่เดินตามเขามาอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ใจ…ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปที่ใดก็ตาม จู่ ๆ ฉือเทียนหลินก็หลุดขบขันออกมาเบา ๆ หลินซีอินช้อนตาขึ้นมองเขา: “คุณหัวเราะอะไรคะ?” “เปล่าหรอก” ชายหนุ่มโอบไหล่บอบบางของเธอหลวม ๆ: “ทางนี้” เมื่อทั้งสองเดินขึ้นชั้นบนไป ลู่จั่วฝานถึงกับต้องละสายตากลับมาอย่างยากลำบาก “นี่... นี่ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย…” เผยมู่เหยี่ยที่เพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จเดินเข้ามาถาม: "มีอะไรวะ?" “ฉะ... ฉัน…” “ทำไมจู่ ๆ ถึงติดอ่างล่ะ?” เผยมู่เหยี่ยถาม: “จำได้ว่าเมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นโรคนี้ นี่” “ติดอ่างบ้าอะไรล่ะ!” ลู่จั่วฝานโวยวาย: “เมื

เสียงหัวเราะของทุกคนชะงักกึกแทบจะในทันที ฉินหลางกลัวว่าหลินซีอินจะลักไก่น็อกหลอก ๆ เลยรีบชะโงกหน้าไปคุ้ยไพ่ดูให้เห็นกับตา: “เป็นไปได้ไงเนี่ย! เป็นไปได้ยังไง!”แค่ตานี้ตาเดียว หลินซีอินก็กวาดชิปที่เสียไปก่อนหน้านี้คืนมาได้จนหมดเกลี้ยง คนอื่น ๆ พากันพูดเกลี้ยกล่อมไม่ให้ฉินหลางคิดเล็กคิดน้อย การที่หลินซีอินจั่วไพ่น็อกได้เองแบบนี้ ยังไงก็เป็นเพราะดวงดีแน่ ๆ แต่ผลปรากฏว่า... หลังจากนั้น พวกเขากลับแพ้เละเทะไม่เป็นท่า ชนะแค่ตาหรือสองตายังพออ้างได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ในสิบตา หลินซีอินกลับมีอัตราการน็อกไพ่ถึงหกเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ แบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ฉินหลางเล่นจนเหงื่อแตกพลั่ก ไม่ใช่ว่าเสียดายเงินหรอกนะ แต่การที่ต้องมาแพ้ให้ผู้หญิงแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกเสียหน้าจนรับไม่ได้จริง ๆ เขาหันไปโวยวายใส่ฉือเทียนหลิน: “นี่นายแอบส่งซิกให้เธอใช่ไหมเนี่ย!” ฉือเทียนหลินหัวเราะร่วน: “นายเห็นฉันพูดมากสักคำหรือเปล่าล่ะ?” “ใครจะไปรู้ว่าพวกนายแอบเกี่ยวนิ้วส่งซิกกันใต้โต๊ะหรือเปล่า!” “พูดไม่เข้าท่าก็หุบปากไปซะ” ฉือเทียนหลินสวน: “สมองน่ะถ้าไม่ได้ใช้ก็เอาไปบริจาคให้คนที่เขาต้องการเถอ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินซีอินเป็นตาเดียว บรรยากาศภายในห้องยิ่งทวีความตึงเครียดจนถึงขีดสุด อากาศคล้ายกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ สัมผัสได้แม้กระทั่งประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราดที่ปะทุขึ้นดังเปรี๊ยะ ๆ ราวกับพร้อมจะระเบิดลงในวินาทีถัดไป... คนอื่น ๆ ในห้อง นอกเหนือจากผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งสามคน ล้วนรู้สึกว่าแค่จะหายใจก็ยังยากลำบาก หลินซีอินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ทว่าจังหวะที่กำลังจะขยับตัว ท่อนแขนก็ถูกฉือเทียนหลินกดรั้งเอาไว้ เขาขัดขวางไม่ให้เธอลุกขึ้น ฝ่ามือหนาวางลงบนแขนของหลินซีอินก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็ว ตลอดทั้งกระบวนการนั้น เขาไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองเธอเลยสักนิด สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เผยมู่เหยี่ยไม่วางตา ทว่าการกระทำเช่นนั้น ในสายตาของคนนอกกลับดูสนิทสนมและคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แววตาของเผยมู่เหยี่ยยิ่งทวีความเย็นเยียบขึ้นไปอีก ฉือเทียนหลินเอ่ยขึ้น: “นายสั่งให้เธอไป เธอก็ต้องไปงั้นสิ ทำไม? เธอเป็นสิ่งของของนายหรือไง ถึงต้องคอยฟังคำสั่งนายตลอด?” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยเย็นยะเยือก: “ฉันกับเธอเป็นอะไรกัน มันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนายที่จะมาสอดปาก” “จะใช่ธุร

“ฉันยังขอคิดดูก่อน” “คุณได้กลับไปคิดทบทวนดูจริง ๆ หรือเปล่า” “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้คิดจริงจัง” “มีเวลาออกมาเล่นไพ่กับคนแบบฉือเทียนหลินเนี่ยนะ ผมไม่เห็นว่าคุณจะจริงจังตรงไหน อีกอย่าง คุณท้องอยู่แท้ ๆ แต่กลับมาในสถานที่อโคจรแบบนี้ คุณเคยนึกถึงลูกบ้างไหม” “สถานที่อโคจรเหรอ” คราวนี้หลินซีอินหลุดขำออกมาจริง ๆ: “แล้วคุณไม่ได้มาหรือไง ทำไมล่ะ คุณมาได้แต่ฉันมาไม่ได้งั้นสิ” “ก็คุณท้องอยู่!” “แล้วยังไงล่ะ” หลินซีอินจ้องหน้าเขา: “ต่อให้ฉันไม่ได้ท้อง ถ้าฉันมาที่แบบนี้ คุณก็หาเรื่องมาต่อว่าฉันอยู่ดีนั่นแหละ เผยมู่เหยี่ย... ฉือเทียนหลินพูดถูกอยู่อย่างนึงนะ ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ ฉันอยากจะทำอะไร คุณก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง” เผยมู่เหยี่ยทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลินซีอินก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน: “ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันยังยืนยันที่จะหย่า ส่วนลูก... ในเมื่อคุณไม่ต้องการ ก็เอาออกซะเถอะ” “หลินซีอิน!” ขอบตาของเผยมู่เหยี่ยแดงก่ำ: “ที่บอกว่าผมไม่ต้องการ มันหมายความว่ายังไง!” หลินซีอินไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะมาเดือดดาลอะไร แต่พอคิดดูดี ๆ เธอก็เข้าใจ เผยมู่เหยี่ยรักหมิงชิงหว่านมากขนาดนั้น ย่อมไม่ยอม