ฉือเทียนหลินยกยิ้มมุมปาก: “หร่วนหร่วน งั้นผมไปก่อนนะ รอถึงวันที่คุณหย่าเมื่อไหร่ ผมจะเหมาพลุมาจุดฉลองเลย” หลินซีอินโบกมือลาเขาอย่างอ่อนใจ: “ขับรถดี ๆ ล่ะ” คล้อยหลังฉือเทียนหลิน เธอถึงหันไปมองเผยมู่เหยี่ย: “มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” “นี่คุณอยู่กับเขาทุกวันเลยงั้นสิ?” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยฟังดูไม่สบอารมณ์นัก หลินซีอินเอ่ยว่า: “คุณวางใจเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่ได้หย่า ฉันรู้สถานะของตัวเองดี และจะไม่เปิดโอกาสให้ใครมาครหาตระกูลเผยได้หรอก ฉันกับฉือเทียนหลิน เราก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดากัน...” “คุณคบหมอนั่นเป็นเพื่อนเนี่ยนะ?” เผยมู่เหยี่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ: “คำพูดของผม คุณเอาหูทวนลมไปหมดแล้วใช่ไหม” “ประธานเผยคะ” หลินซีอินมองหน้าเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง: “ฉันคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องให้คุณมาสอนหรอกนะคะ ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ คุณพูดมาเถอะค่ะ ตกลงว่ามีธุระอะไรกันแน่” เผยมู่เหยี่ยเงียบไปอึดใจหนึ่ง ไม่ยอมปริปากพูดอะไร เอาแต่จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น หลินซีอินขมวดคิ้ว: “ถ้าคุณไม่พูด ฉันขอตัวก่อนนะคะ ฉันยุ่งมาก” “คุณยุ่งเรื่องอะไรนักหนา” ในที่สุดเผยมู่เหย
Read more