All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 151 - Chapter 160

ตั้งแต่วันขึ้นปีใหม่ แขกเหรื่อที่มาเยือนตระกูลเผยเพื่ออวยพรเทศกาลตรุษจีนก็หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ด้วยฐานะระดับตระกูลเผย ผู้ที่สามารถมาเยือนถึงคฤหาสน์ได้ หากไม่ร่ำรวยล้นฟ้าก็ต้องมีอำนาจล้นมือ ยิ่งเป็นเทศกาลสำคัญตามประเพณีอย่างตรุษจีนด้วยแล้ว แขกส่วนใหญ่จึงมักเป็นผู้นำตระกูลหรือผู้กุมอำนาจบริหาร ซึ่งส่วนมากจะอยู่ในวัยห้าสิบหกสิบปีทั้งสิ้น ผู้ที่ก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลตั้งแต่อายุยังน้อยอย่างเผยมู่เหยี่ยนั้น ถือว่ามีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย หลินซีอินพยายามทำหน้าที่อย่างเต็มที่ เพื่อเป็นสะใภ้ตระกูลเผยที่สง่างามและวางตัวได้อย่างเหมาะสม ในวันที่สามของเทศกาล เดิมทีหลินซีอินตั้งใจจะกลับไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่ ทว่าเมื่อตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำในตอนเช้า เธอกลับพบรอยเลือดสีน้ำตาลจาง ๆ บนกางเกงชั้นใน หญิงสาวหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจจนแทบยืนไม่อยู่ ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้? เธอรีบสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งลงไปชั้นล่างอย่างร้อนรน ชั้นล่างไร้เงาผู้คน แต่เธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจ ทำได้เพียงรีบพุ่งตัวออกไปสตาร์ตรถ หญิงสาวต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้ง กว่าจะรวบรวมสติขับรถออกไปได้ ตลอดเส้นทาง

ชายหนุ่มดึงบุหรี่มวนนั้นออกจากริมฝีปากเธอ เอามาสูบเองอึกหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้น: “ใคร ๆ ก็บอกว่าผู้ชายพอเสร็จกิจก็ไร้เยื่อใย ฉันว่าเธอต่างหากที่เป็นแบบนั้น” “ฮั่วเซียนหยาง” เซียวรั่วอีขมวดคิ้วมองเขา: “เมื่อคืนฉันขอร้องให้คุณมาหาหรือไง?” “เปล่า ผมหน้าด้านตามเธอมาเองแหละ” ผู้ชายที่อยู่ข้างกายเธอตอนนี้ คือฮั่วเซียนหยางนั่นเอง เซียวรั่วอีผลักเขาออก สวมเสื้อผ้าของตัวเองกลับเข้าไปอย่างไม่แคร์สายตาใคร จากนั้นก็หยิบกระเป๋าถือขึ้นมา ล้วงเอาเงินสดปึกหนึ่งปาใส่เขา: “ค่าตอบแทน” ธนบัตรแต่ละใบปลิวว่อนร่วงหล่นลงบนตัวชายหนุ่ม ฮั่วเซียนหยางหยิบขึ้นมาใบหนึ่งอย่างไม่ยี่หระพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ: “ค่าตัวผมมีแค่นี้เองเหรอ?” เซียวรั่วอีแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอปรายตามองเขาแวบหนึ่ง: “คุณจะมีค่าตัวเท่าไหร่ฉันไม่สน แต่ฉันมีงบแค่นี้แหละ ถ้าคิดว่าเสียราคา คราวหน้าก็อย่าเสนอหน้ามาอีก” พูดจบเธอก็เดินจากไปทันที ฮั่วเซียนหยางขบฝีปากล่าง ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะตัวเอง เขาสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่ง แต่ก็ยอมก้มหน้าก้มตาเก็บเงินสดพวกนั้นขึ้นมาแต่โดยดี แล้วจึงเริ่มสวมเสื้อผ้า เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น

เธอไม่ได้พูดอะไร มีเพียงเสียงขยับจัดข้าวของดังกุกกัก และเสียงกระดาษเสียดสีกันเบา ๆ เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเอียงคอหันมามอง หลินซีอินยื่นเอกสารที่รวบรวมเสร็จแล้วส่งให้เขา: “ตอนมาตรวจครั้งแรก อายุครรภ์หกสัปดาห์ ตอนนี้แปดสัปดาห์แล้ว เมื่อเช้ามีเลือดออกนิดหน่อย ฉันก็เลยมาตรวจที่โรงพยาบาล แต่หมอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่จัดยามาให้สองสามกล่อง” เผยมู่เหยี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปรับใบรายงานผลการตรวจพวกนั้นมา หลินซีอินสังเกตเห็นว่ามือของเขากำลังสั่น บรายงานผลการตรวจแค่ไม่กี่หน้า ความจริงแล้วไม่ได้มีเนื้อหาอะไรมากมายนัก ส่วนใหญ่เป็นข้อมูลเฉพาะทางที่คนทั่วไปดูไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว ท้ายที่สุด สายตาของเผยมู่เหยี่ยก็ไปหยุดอยู่ตรงใบอัลตราซาวนด์ ถึงจะบอกว่าเป็นอัลตราซาวนด์แบบสี แต่ภาพที่ออกมาก็ดำทะมึนไปหมด ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเด็กอยู่ตรงไหน ทว่าผลสรุปด้านล่างกลับระบุเอาไว้ชัดเจนว่า พบถุงตั้งครรภ์ในโพรงมดลูก อายุครรภ์หกสัปดาห์ เผยมู่เหยี่ยจ้องมองตัวอักษรไม่กี่คำนั้นอยู่นานเนิ่นนาน หลินซีอินรอแล้วรอเล่า เขาก็ยังคงนิ่งเงียบไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จนเธอทนไม่ไหวต้องเอ่ย

หลินซีอินเพิ่งจะตื่นนอน ท่าทียังดูงัวเงียและสับสนอยู่บ้าง เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พักให้สติกลับมาครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้น: “เรายังมีอะไรต้องคุยกันอีกงั้นเหรอคะ” “ไม่หย่า” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ: “ถ้าไม่มีอะไรจะคุย งั้นผมก็จะบอกคุณตรง ๆ ตรงนี้เลยว่า ผมไม่มีทางยอมหย่า” “ลูกไม่ใช่กาวใจที่จะมาประสานรอยร้าวในชีวิตคู่ของเราได้หรอกนะคะ” หลินซีอินวิเคราะห์ตามความเป็นจริง: “และเราก็ไม่ควรทิ้งความสุขทั้งชีวิตของตัวเอง เพียงเพราะลูกด้วย”“ที่ว่าทิ้งความสุขทั้งชีวิตเพื่อลูก... มันหมายความว่ายังไง” “ก็หมายความว่า…” หลินซีอินช้อนตาขึ้นมองเขา: “คุณไม่ได้รักฉัน และฉันก็ไม่ได้รักคุณ ถ้าเราไม่หย่ากัน ต่างคนต่างก็ไปตามหารักแท้ของตัวเองไม่ได้ ถ้าไม่เรียกว่ายอมทิ้งชีวิตตัวเอง แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ” “ผมยอมทิ้งได้” เผยมู่เหยี่ยสวนกลับ: “เรื่องแค่นี้สำหรับผมมันไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย” หลินซีอินได้แต่แค่นยิ้มบาง ๆ ก็แน่ล่ะสิ... หมิงชิงหว่านก็วนเวียนอยู่ใต้จมูกเขาแค่นี้ ต่อให้ทั้งสองคนจะแอบลักลอบคบชู้กันไปตลอดชีวิตก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้ามายุ่ง เขาถึงได้กล้าพูดเต็มปากว่ามันไม่ได้ยากเย็นอ

ฮั่วเซียนหยางปรายตามองเขา: “คนโสดตั้งแต่เกิดอย่างนาย มีหน้ามาสั่งสอนเรื่องความรักของฉันด้วยเหรอ” “ฮั่วเซียนหยาง!” ฉือเทียนหลินโกรธจนหน้าแดง: “ลองพูดอีกคำสิ!” ฮั่วเซียนหยางสาวเท้าเดินเข้าไปด้านใน: “ก็นายมาว่าฉันก่อนทำไมล่ะ” อันที่จริงสองคนนี้เถียงกันไปก็เท่านั้น เอาเข้าจริงก็พอกันทั้งคู่ เหมือนไก่อ่อนจิกตีกันเองซะมากกว่า ฉือเทียนหลินไม่เคยมีความรัก ซ้ำยังไม่เคยแอบชอบผู้หญิงคนไหนด้วยซ้ำ ฮั่วเซียนหยางดีกว่าหน่อย แต่พอมีความรักครั้งแรก ก็ดันมาตกม้าตายให้กับเซียวรั่วอี แล้วแบบนี้ใครมันจะไปเก่งกว่าใครได้ล่ะ? เดิมทีทั้งสองจองห้องส่วนตัวเอาไว้ แต่ฮั่วเซียนหยางอยากสร้างความ “บังเอิญ” ให้ได้เจอกับเซียวรั่วอี สุดท้ายเลยเปลี่ยนมานั่งตรงโถงใกล้ประตูทางเข้าแทน แบบนี้ไม่ว่าใครจะเดินออกจากร้าน เขาก็จะมองเห็นได้ทันที เซียวรั่วอียังไม่รู้ตัวเลยว่าสองคนนั้นก็มากินข้าวที่นี่เหมือนกัน เธอกำลังช่วยหลินซีอินออกความเห็น: “ถ้าไม่เวิร์กก็ยื่นคำขาดไปเลย ว่าเธอต้องการหย่า ถ้าเขาไม่ยอมหย่า เธอก็จะเอาเด็กออก!” “วิธีนี้อาจจะไม่ได้ผลหรอก” หลินซีอินตอบ: “อีกอย่าง... ฉันก็ทำไม่ลงด้วย” “ก็แค่แกล้