All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 201 - Chapter 210

“ตกลงค่ะ ลาก่อน” ทันทีที่วางสาย หลินซีอินก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด เธอนึกย้อนไปถึงคำพูดของฉือเทียนหลินเมื่อครู่นี้... เขาบอกว่าเผยมู่เหยี่ยยังมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอ จะเป็นไปได้ยังไงกัน ขอเพียงเผยมู่เหยี่ยมีใจให้เธอแม้เพียงเสี้ยวเดียว การหย่าร้างครั้งนี้... เธอก็คงทำใจหย่าไม่ลงหรอก แต่ที่ต้องเดินมาถึงจุดนี้ เป็นเพราะหัวใจมันบอบช้ำจนเกินเยียวยา และต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังนั้น เธอถึงได้บอกกับฉือเทียนหลินไปว่า เมื่อก่อนเผยมู่เหยี่ยเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ แต่ตอนนี้ เขาไม่ได้มีความหมายอะไรอีกแล้ว หลินซีอินไม่รู้เลยว่าหลังจากที่เธอเดินจากมา เผยมู่เหยี่ยกับฉือเทียนหลินถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน และเผยมู่เหยี่ยเองก็ไม่รู้เช่นกันว่า หลินซีอินได้ตัดสินใจแล้วว่าจะเว้นระยะห่าง ไม่ขอเจอกับฉือเทียนหลินชั่วคราว ลู่จั่วฝานรับหน้าที่ขับรถไปส่งเผยมู่เหยี่ยที่บ้านด้วยตัวเอง ระหว่างทาง เขาอดถามด้วยความข้องใจไม่ได้: “นายทำบ้าอะไรลงไปวะ? ระดับพวกนายมีหน้ามีตากันขนาดไหน นึกจะชกก็ชกกันง่าย ๆ อย่างนี้เลยหรือไง? โดยเฉพาะนายที่เป็นคนเปิดก่อน ถ้าคนอย่างฉือเทียนหลินคิดจะเล่นตุก

หลินซีอินเอ่ยขึ้น: “ขอโทษนะ ฉันยุ่งมาก คงไม่มีเวลาอยู่เฝ้าไข้คุณที่นี่หรอก” “นี่คุณกำลังบีบให้ผมฟ้องฉือเทียนหลินขึ้นศาลใช่ไหม?” หลินซีอินยิ้มหยัน: “อยากฟ้องก็ฟ้องสิ เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ? ในเมื่อคุณเป็นคนบอกเองว่าเขาเข้าหาฉันเพราะหวังผลประโยชน์ แล้วฉันจะไปสนทำไมว่าเขาจะเป็นหรือตาย?”กลายเป็นว่าเขายกหินทุ่มทับเท้าตัวเองแท้ ๆ เผยมู่เหยี่ยเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยต่อ: “ตอนนี้คุณยังเป็นภรรยาของผม ผมป่วย คุณก็ควรจะอยู่ข้าง ๆ ผมสิ” ไม่รอให้หลินซีอินได้เอ่ยปาก เขาก็พูดแทรกขึ้นมาอีก: “ถือซะว่า... เป็นคำขอร้องข้อสุดท้ายจากผม ก่อนที่เราจะหย่ากันก็แล้วกัน”หลินซีอินย้อนถาม: “แล้วถ้าจบเรื่องนี้ ประธานเผยจะยอมหย่าให้ใช่ไหมคะ? ฉันยังเชื่อใจคุณได้อยู่อีกเหรอ? ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้ว่าจะเอาหนังสือสัญญาหย่ามาให้ฉันดูตั้งแต่วันที่หก แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววเลย” “เพราะคุณท้อง นั่นคือเหตุสุดวิสัย” เผยมู่เหยี่ยตอบ: “ผมไม่ได้กลับกลอก คำพูดของผม คุณยังเชื่อถือได้เสมอ” “หมายความว่า ถ้าคุณหายดีเมื่อไหร่ เราก็จะหย่ากันใช่ไหม?”เผยมู่เหยี่ยถามกลับ: “แล้วเรื่องลูกล่ะ คุณตัดสินใจได้หรือยัง” ห

ฮั่วเซียนหยางแปลกใจ: “ฉือเทียนหลินเนี่ยนะ? ไปชกคน? จะเป็นไปได้ยังไง” ฉือเทียนหลินไม่ได้ลงไม้ลงมือเองมาตั้งกี่ปีแล้ว ระดับเขา แค่สั่งคำเดียวลูกน้องก็จัดการให้หมด จะลดตัวไปลงมือเองได้ยังไง เซียวรั่วอีเถียง: “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ เขาซัดเผยมู่เหยี่ยจนซี่โครงหัก ต้องแอดมิตเข้าโรงพยาบาลไปแล้วเนี่ย” ฮั่วเซียนหยางสูดปากด้วยความตกใจ: “เขาอัดเผยมู่เหยี่ยเนี่ยนะ?” เซียวรั่วอีเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฟังคร่าว ๆ ฮั่วเซียนหยางฟังจบก็เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า: “เผยมู่เหยี่ยนี่ก็ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย อุตส่าห์ตามไปจับชู้ ดันโดนซัดซะเองเนี่ยนะ? คนที่ควรจะโดนอัดมันต้องเป็นไอ้ฉือเทียนหลินสิ” เซียวรั่วอีแหวใส่: “จับชู้อะไรกัน! คุณอย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ! หร่วนหร่วนของเราไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!” “ครับๆๆ ผมผิดไปแล้ว” ฮั่วเซียนหยางรีบเปลี่ยนเรื่อง: “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม?” เซียวรั่วอีตัดสายทิ้งทันที ฮั่วเซียนหยางยิ้มอย่างอ่อนใจ ก่อนจะกดโทรหาฉือเทียนหลิน หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน รอยฟกช้ำบนใบหน้าของฉือเทียนหลินก็ยิ่งบวมเป่งและดูแย่ลงกว่าเดิม สภาพดูไม่ได้จนไม

“แล้วทำไมคุณถึงต้องออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอกด้วยล่ะ” หลินซีอินโกรธจนสมองตื้อไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ เธอจึงย้อนถาม: “ที่คุณบอกว่ารับแต่โทรศัพท์เรื่องงาน ใครจะไปพิสูจน์ได้ล่ะ บริสุทธิ์ใจจนไม่มีอะไรต้องปิดบังงั้นสิ? ก็แน่ล่ะสิ ท่านประธานเผยผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำตามใจชอบ ไม่เคยต้องเกรงใจใครอยู่แล้วนี่” “คุณจะมาประชดประชันทำไม” แววตาของเผยมู่เหยี่ยดูลึกล้ำขึ้นไปอีก: “ที่ผมพูดคือเรื่องจริงทั้งนั้น!” “เผยมู่เหยี่ย ตอนนี้มาพูดเรื่องพวกนี้ไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะ” หลินซีอินเอ่ย: “ฉันจะรับสายใคร ทำไมถึงต้องออกไปคุยข้างนอก มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณทั้งนั้น” “ฉือเทียนหลินใช่ไหม” ความอดทนของเผยมู่เหยี่ยสิ้นสุดลง เขาโพล่งถามเธอ ตรง ๆ: “คนที่โทรมาเมื่อกี้ คือหมอนั่นใช่ไหม” “ใช่” หลินซีอินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา: “แล้วยังไง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” “ผมเคยบอกคุณแล้วไง ว่าที่เขาเข้าหาคุณมันต้องประสงค์ร้ายแน่ ๆ ทำไมคุณถึงยังไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก” จู่ ๆ หลินซีอินก็รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน เธอและเผยมู่เหยี่ยกำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว ทำไมยังต้องมานั่งเถียงกันเรื่องไร้สาระ

“เผยมู่เหยี่ย!” หลินซีอินพยายามข่มความโกรธเอาไว้: “ตอนนี้คุณเป็นคนไข้นะ ช่วยอยู่นิ่ง ๆ หน่อยได้ไหม?” “งั้นถ้าผมหายป่วย คุณจะยอมให้ผมจูบไหมล่ะ?” น่าประหลาดใจนัก ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเผยมู่เหยี่ยจะพูดจาอะไรแบบนี้ออกมาได้ แต่หลินซีอินก็ปฏิเสธกลับไปทันควัน: “ไม่มีทาง! เรากำลังจะหย่ากันอยู่แล้วนะ!” “ผมถึงบอกไง ว่าจะไม่หย่า” ริมฝีปากหยักบางของเผยมู่เหยี่ยคลอเคลียอยู่แถวซอกคอของเธอ การกระทำนั้นดูราวกับว่าเขาทั้งโหยหาและพึ่งพิงเธออย่างลึกซึ้ง แต่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน สำหรับเผยมู่เหยี่ยแล้ว เธอก็คงเป็นแค่เครื่องระบายความใคร่เท่านั้นแหละ ก็มันสะดวกดีนี่ นึกอยากจะจูบก็จูบ นึกอยากจะ...ทำก็ทำ แถมยังไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียว หึ... หลินซีอินผลักเขาออกไปอีกครั้ง: “ถ้าไม่อยากกระดูกหักอีกรอบ ก็อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” เผยมู่เหยี่ยยกมือกุมหน้าอกพลางหลุบตามองเธอ หลินซีอินอาศัยจังหวะนั้นลุกพรวดขึ้น แล้วเดินตรงไปที่ประตู “คุณจะไปไหน?” “ฉันเห็นคุณก็สบายดีนี่ ไม่เห็นจะต้องการคนดูแลเลยสักนิด!” หลินซีอินหยิบข้าวของของตัวเองขึ้นมา: “ส่วนเรื่องหย่า หวังว่าคุณจะรีบติดต่อฉันมาให้เร็วที่สุด