All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 211 - Chapter 220

ลู่เสวี่ยเหมยเอ่ยปราม: “เอาล่ะ คุณก็เพลา ๆ ลงบ้างเถอะ เดี๋ยวพอซีอินกลับมาก็ทำตัวดี ๆ หน่อย อย่ามัวแต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่เลย” หลินอี้หมิงเถียง: “ผมอุตส่าห์เลี้ยงดูมาจนโตป่านนี้ จะว่าสักสองสามคำมันจะเป็นอะไรไป!” “ฉันรู้สึกว่าช่วงหลายปีมานี้ ซีอินทำตัวห่างเหินกับพวกเรายังไงก็ไม่รู้...” ลู่เสวี่ยเหมยทอดถอนใจ: “ฉันกลัวว่า...” หลินอี้หมิงถามอย่างรำคาญ: “คุณจะกลัวอะไร!” ลู่เสวี่ยเหมยตวัดสายตาค้อนขวับ: “คุณว่าฉันกลัวอะไรล่ะ!” หลินจื่อหาวที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงประตูบ้านพูดแทรกขึ้น: “คุณอาทั้งสองไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้อีกแล้วนอกจากพวกเรา...” “พอ ๆ แกไม่ต้องพูดแล้ว” ลู่เสวี่ยเหมยตัดบท: “รีบไปแล้วรีบกลับมาล่ะ” คล้อยหลังหลินจื่อหาว ลู่เสวี่ยเหมยก็เปรยขึ้น: “พอนึกย้อนไปตอนนี้ฉันยังรู้สึกเสียวสันหลังวูบไม่หาย โชคดีนะที่ตอนนั้นคนที่บังเอิญมาได้ยินเป็นจื่อหาว ถ้าเกิดเป็นซีอินล่ะก็...” “แล้วมันจะทำไมล่ะ เราเลี้ยงดูมาตั้งหลายปี...” “คุณหุบปากไปเลยนะ!” ลู่เสวี่ยเหมยดุเสียงเข้ม: “ต่อไปก็เหยียบเรื่องนี้ให้จมมิดไปเลย ห้ามพูดถึงมันอีกเด็ดขาด!” หลินอี้หมิงยอมหุบป

“มันไม่เหมือนกันนะคะ!” “ไม่ได้แพงอะไรหรอก” หลินซีอินเอ่ย: “พวกเครื่องสำอางราคาแพงหูฉี่พวกนั้นน่ะ เอาเข้าจริงส่วนผสมก็ไม่ได้แพงอะไรขนาดนั้น วัตถุดิบที่ฉันใช้ทำเอง ดีตรงที่สะอาด ปลอดภัย แล้วก็ไว้ใจได้มากกว่า” “พี่เก่งจังเลยค่ะ!” ชวีจิงโยวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “เอาอย่างนี้ดีกว่า ฉันจะให้ของขวัญพี่บ้าง พี่ห้ามปฏิเสธนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันก็จะไม่รับของขวัญของพี่เหมือนกัน” หลินซีอินบอก: “ของฉันนับเป็นของขวัญซะที่ไหนกันล่ะ” “เมื่อก่อนเรื่องที่ฉันกลุ้มใจที่สุดก็คือสภาพผิวของตัวเองนี่แหละค่ะ ออกไปเที่ยวทีไรก็โดนแดดเผาจนดำเป็นถ่าน กลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว เพราะเรื่องนี้เลยโดนคนล้อตั้งเยอะ! ตอนนี้พี่ช่วยฉันไว้ได้มากขนาดนี้ จะไม่นับว่าเป็นของขวัญได้ยังไงคะ” หลินซีอินจำใจต้องตอบตกลง: “ก็ได้จ้ะ แต่ว่าของขวัญของจิงจิงต้องไม่แพงเกินไปนะ ไม่อย่างนั้นพี่จะไม่รับไว้จริง ๆ ด้วย” “ฉันจะให้ของขวัญอะไรพี่ มันก็ต้องแล้วแต่ฉันสิคะ ครีมกันแดดของพี่สำหรับฉันมันประเมินค่าไม่ได้เลยนะ เพราะงั้นฉันจะให้ของขวัญพี่ราคาเท่าไหร่ก็ย่อมได้!” “จิงจิง” หลินซีอินเรียกเธอ: “ถ้าเธอให้ของขวัญที่แพงมาก ๆ พี่จะลำบากใจเอาน

หลินซีอินมองหน้าเธอพลางเอ่ยถาม: “เผยมู่เหยี่ยยอมให้เธอมีลูกด้วยแล้วงั้นสิ?” หมิงชิงหว่านถอนหายใจ: “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? ในเมื่อเธอรั้นแต่จะหย่าลูกเดียว ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่านี่เป็นแผนเอาเด็กมาอ้างเพื่อเรียกร้องความสนใจหรือเปล่า ถ้าหย่ากันไปแล้วพวกเธอเกิดมีลูกด้วยกันขึ้นมา สายสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอก็คงตัดกันไม่ขาด ซึ่งนั่น... ไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากเห็นเลย” หลินซีอินหลุบตาลงต่ำ: “เข้าใจแล้ว” “คนฉลาดต้องรู้จักประเมินสถานการณ์” หมิงชิงหว่านเอ่ยทิ้งท้าย: “หวังว่าเธอจะเป็นคนฉลาดพอนะ” พูดจบเธอก็เดินจากไป หลินซีอินยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้อง จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น เธอไม่ได้มองหน้าจอด้วยซ้ำแล้วกดรับสายทันที เสียงของเผยมู่เหยี่ยดังลอยมาตามสาย “นี่คุณออกไปกินข้าวไกลถึงนอกโลกหรือไง? ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับมาอีก” หลินซีอินกดวางสายแล้วผลักประตูเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เผยมู่เหยี่ยที่ยังถือโทรศัพท์ค้างไว้อยู่เงยหน้าขึ้นมามอง เขามองมือสองข้างที่ว่างเปล่าของหลินซีอินแล้วถามขึ้น: “ข้าวล่ะ?” หลินซีอินมองหน้าเขา: “คุณกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” “ยังไม่ได้กิน” เผยมู่เห

“รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” หลินซีอินแปลกใจ: “ถามเรื่องนี้ไปทำไม” เธอเองก็จำไม่ได้แล้วว่าฉือเทียนหลินรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ “เรื่องของคุณ ทำไมเขาถึงรู้ได้ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเขามันสนิทสนมกันถึงขั้นนี้แล้วเหรอ” “เผยมู่เหยี่ย ฉันกับเขาจะมีความสัมพันธ์กันยังไง คุณไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย แต่ฉันบอกคุณตามตรงได้เลยนะว่า คุณไม่ต้องมาระแวงหรอกว่าในระหว่างที่สถานะการแต่งงานของเรายังคงอยู่ ฉันจะทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อคุณ” “ผมอยากรู้ว่าเรื่องที่ผิดต่อผมที่คุณพูดถึงน่ะ มันหมายถึงอะไรกันแน่” “ก็การใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นมากเกินไปยังไงล่ะ” หลินซีอินเอ่ย: “ในเมื่อยังไม่ได้หย่า ฉันก็ยังถือว่าเป็นคนของตระกูลเผยอยู่ เรื่องขอบเขตความเหมาะสมแค่นี้ ฉันรู้ดี” “คุณรู้อะไร!” นัยน์ตาของเผยมู่เหยี่ยเจือแววกรุ่นโกรธ: “รู้ขอบเขต แต่ก็ยังไปไหนมาไหนกับเขาสองต่อสอง โผล่ไปตามสถานที่สาธารณะต่าง ๆ ด้วยกันเนี่ยนะ” “ฉันไม่ใช่คนดัง ไม่มีใครรู้จักฉันสักกี่คนหรอก” หลินซีอินพูด: “อีกอย่าง ฉันกับเขาก็คบหากันแค่ในฐานะเพื่อนธรรมดาจริง ๆ ถ้าคุณดึงดันจะใส่ร้ายฉันให้ได้ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด” พูดจบเธอก็วางตะเกียบลง

ทว่าเมื่อมองใบหน้านั้น หลินซีอินก็ไม่อาจฝืนใจพูดได้เต็มปากว่ามีตรงไหนดูไม่ดี หรืออาจพูดได้ว่า ผู้ชายเฮงซวยคนนี้เหลือดีแค่หน้าตาที่หล่อเหลาไร้ที่ติเท่านั้น “ผมคิดว่า เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องหน่อยนะ” เผยมู่เหยี่ยเปิดปาก: “ดูเหมือนคุณจะเข้าใจผมผิดไปหลายเรื่องเลย” “แล้วยังไงล่ะ?” หลินซีอินไม่แยแสอีกต่อไป: “คุณจะเป็นคนยังไงมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอีกแล้ว เผยมู่เหยี่ย ไม่ว่าคุณจะดีหรือเลว หลังจากเราหย่ากัน ฉันก็จะไม่เฉียดกรายไปยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก” “หลินซีอิน” เขาเรียกชื่อเธอ แต่หลินซีอินทำเป็นหูทวนลม “ทำไมคุณถึงใจหินขนาดนี้? ทั้งที่ท้องอยู่แท้ ๆ แต่ก็ยังดึงดันจะหย่ากับผมให้ได้” เผยมู่เหยี่ยยื่นมือมาลูบแก้มเธอ: “ทำไปเพื่อใครล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะถังอี่เซิน หรือจะเป็น... รักแรกที่คุณฝังใจไม่เคยลืมคนนั้นกันแน่?” หลินซีอินปัดมือเขาออก แววตาของเธอเจือไปด้วยความกังขาและโกรธขึ้ง: “เผยมู่เหยี่ย เพราะคุณทำเรื่องผิดศีลธรรมเอง ก็เลยพาลคิดว่าคนอื่นเขาจะเลวทรามเหมือนคุณอย่างนั้นสิ?” “ที่ว่าผมทำเรื่องผิดศีลธรรมมันหมายความว่ายังไง? หลินซีอิน คุณพูดมาให้เคลียร์นะ!” “ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงอ