ลู่จั่วฝานวิ่งตามออกมา: “เฮ้ย! หมายความว่าไงเนี่ย นึกจะไปก็ไปดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ?” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “ฉันจะไปซื้อของ” “ดึกดื่นป่านนี้เนี่ยนะ นายจะไปซื้ออะไร ร้านรวงเขาปิดกันหมดแล้ว!” ฝีเท้าของเผยมู่เหยี่ยชะงักกึก: “ปิดแล้วเหรอ?”“นอกจากพวกผับบาร์แล้ว ป่านนี้ยังมีร้านไหนเปิดอยู่อีก” ลู่จั่วฝานเดินมาหยุดยืนข้าง ๆ พลางถาม: “แล้วนายอยากซื้ออะไรล่ะ” “ซื้อของขวัญ... ให้หลินซีอิน” “นายนี่มันจริง ๆ เลย…” ลู่จั่วฝานถอนหายใจเฮือก: “เดี๋ยวฉันโทรหาผู้จัดการร้านให้เขามาเปิดร้านให้ก็แล้วกัน”“จะได้เหรอ?” “ระดับฉันเป็นถึงลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพีเชียวนะ เวลาฉันไป พวกเขายังต้องปิดร้านเพื่อต้อนรับฉันคนเดียวเลย” ต้องขอบคุณบรรดาแฟนสาวของเขาที่ทำให้ลู่จั่วฝานมีความรู้เรื่องแบรนด์เนมต่าง ๆ อยู่พอตัว ผิดกับเผยมู่เหยี่ยที่ถามอะไรไปก็มืดแปดด้าน ไม่รู้อะไรสักอย่าง หลังจากลู่จั่วฝานจัดการติดต่อคนเสร็จสรรพก็เอ่ยขึ้นว่า: “ในเมื่อนายไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน งั้นก็เลือกอันที่แพงที่สุดไปเลย ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงน่ะ ไม่มีภูมิต้านทานพวกเครื่องเพชรหรือกระเป๋าแบรนด์เนมพวกนี้หรอก” ผู้ชายตัวโตสอง
Baca selengkapnya