All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 391 - Chapter 400

400 Chapters

บทที่ 391

เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านเขา อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณความผูกพันระหว่างพ่อลูกกระมัง ตอนที่ลงจากรถ เผยมู่เหยี่ยเป็นคนอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ด้วยเวลาเพียงแค่ช่วงบ่าย เขาก็เรียนรู้วิธีอุ้มเด็กได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าหลินโย่วสิงจะตื่นหรือหลับอยู่ก็ตาม “เดี๋ยวผมไปส่งคุณขึ้นไปนะ” ภายในลิฟต์ หลินซีอินเอ่ยขึ้น: “วันนี้ลำบากคุณแล้วจริง ๆ เลี้ยงเด็กนี่เหนื่อยเอาเรื่องเลยใช่ไหมคะ” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “คุณน่าจะเหนื่อยกว่าผมเสียอีก ผมเพิ่งช่วยดูแลแค่ครึ่งวัน แต่ตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณต้องรับมืออยู่คนเดียวมาตลอด” หลินซีอินแย้ง: “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ อีอีแวะมาช่วยฉันออกจะบ่อย ตอนอยู่เมืองนอกฉันก็จ้างพี่เลี้ยงไว้ด้วย แล้วก็ยังมีฉือเทียนหลิน...” หลินซีอินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉือเทียนหลิน เธอพูดต่อว่า: “ฉือเทียนหลินดีกับฉันมาก แล้วก็ดีกับโยวโยวมาก ๆ ด้วย เขาเป็นพ่อทูนหัวของโยวโยวน่ะ” เผยมู่เหยี่ยเงียบงันไปหลายวินาที ในช่วงเวลาสามปีที่เขาขาดหายไป หลินซีอินต้องพบเจอเรื่องราวมากมาย เธอเดินทางไปต่างประเทศ ทำโปรเจกต์ระดับชาติจน
Read more

บทที่ 392

หลินซีอินกำลังจะปิดประตู แต่เผยมู่เหยี่ยใช้มือดันขวางเอาไว้ หลินซีอินถามเขา: “ประธานเผย มีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ?” เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองเธอ: “หร่วนหร่วน…”หลินซีอินพูดแทรกขึ้นมาทันที: “จำเป็นต้องเรียกชื่อเล่นฉันด้วยเหรอคะ?”แววตาของเผยมู่เหยี่ยเจือความน้อยใจอยู่บ้าง: “ทีคนอื่นยังเรียกได้เลย…” แล้วทำไมเขาถึงเรียกไม่ได้ล่ะ? หลินซีอินเอ่ย: “ฉันแค่รู้สึกว่า ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่จะมาเรียกชื่อเล่นกันได้ โดยเฉพาะ... ก่อนหน้านี้ ฉันไม่พอใจเอามาก ๆ ที่คุณเรียกฉันแบบนี้” “แล้ว... ต้องถึงเมื่อไหร่ผมถึงจะเรียกได้ล่ะ?”หลินซีอินตอบไปตามตรง: “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เธอถามเผยมู่เหยี่ยกลับ: “เมื่อกี้คุณอยากจะพูดอะไรคะ?” เผยมู่เหยี่ยมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย: “แค่อยากจะบอกว่า... ไม่อยากให้คุณเรียกผมว่าประธานเผยแล้ว”“แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะคะ?” หลินซีอินถาม เผยมู่เหยี่ยตอบ: “เรียกชื่อผมสิ”หลินซีอินไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ: “พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” เผยมู่เหยี่ยจึงทำได้เพียงเอ่ยตอบ: “พรุ่งนี้เจอกัน”หลินซีอินโบกมือลาแล้วปิดประตูลง เผยมู่เหยี
Read more

บทที่ 393

ฮั่วเซียนหยางนวดคลึงหว่างคิ้วพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำสุดเซ็กซี่ เขายกน้ำขึ้นจิบไปครึ่งแก้ว ถึงยอมเปิดปากพูด: “นายไปโดนอะไรสะกิดต่อมมาอีกล่ะ?”ฉือเทียนหลินสวน: “ฉันจะไปโดนอะไรได้? ฉันก็แค่จะมาเตือนนาย วันนี้ฉันเห็นเซียวรั่วอี ผู้หญิงคนนั้นมีเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบเดินตามต้อย ๆ ดูเหมือนจะเป็นเด็กเอกพละซะด้วยนะ” ฮั่วเซียนหยางแค้นจนกัดฟันกรอด เซียวรั่วอีเป็นคนรักสนุก เมื่อก่อนเธอก็เคยพูดไว้ว่าอยากลองคบกับเด็กพละ ดูท่าตอนนี้คงจะสมใจอยากแล้วสินะ “ฉันบอกแล้วว่าแต่แรกนายไม่ควรไป” ฉือเทียนหลินพูดอย่างเหลืออด: “หนีไปแบบนี้ก็เท่ากับเปิดทางให้ผู้ชายคนอื่นไม่ใช่หรือไง?” ฮั่วเซียนหยางบีบหว่างคิ้ว: “แล้วจะให้ฉันทำยังไง? ถ้าฉันไม่ไป สุดท้ายเรื่องมันจะยิ่งจบไม่สวย” เซียวรั่วอีไม่มีทางทำหน้าดี ๆ ใส่เขาหรอก ตราบใดที่เขายังมีความรู้สึกอยากครอบครองเธอ ทั้งสองคนก็มีแต่จะต้องทะเลาะกันไม่รู้จักจบสิ้น เรื่องปั่นประสาทให้คนอื่นโมโหนี่ เซียวรั่วอีทำได้ถึงขั้นสุดจริง ๆ “แล้วนายหนีไปมันแก้ปัญหาได้เหรอ?” ฉือเทียนหลินสวน: “หลังจากนี้ก็กะจะปล่อยเบลอไปเลยว่
Read more

บทที่ 394

“มาส่งน้ำซุปให้เธอน่ะ” หลินซีอินยกมือขึ้นชูให้ดู “คุณก็มาหาเธอเหมือนกันเหรอ” “พอดีเลย เดี๋ยวฉันเอาขึ้นไปให้ เธอไม่มีธุระอื่นแล้วใช่ไหม” ฮั่วเซียนหยางถาม หลินซีอินส่ายหน้า: “ไม่มีแล้วล่ะ งั้นคุณเอาขึ้นไปแล้วกัน” ฮั่วเซียนหยางชี้ไปทางเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับ: “งั้นเธอช่วยบอกพวกเขาสักคำสิ” หลินซีอินมองตามก่อนจะนึกขึ้นได้: “นี่อย่าบอกนะว่า... พวกเขาไม่ยอมให้คุณขึ้นไปข้างบน?” ฮั่วเซียนหยางมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย: “เธอก็รู้นิสัยของอีอี...” เดาว่าเซียวรั่วอีคงสั่งกำชับไว้แล้ว ว่าห้ามปล่อยให้ฮั่วเซียนหยางขึ้นไปเด็ดขาด อันที่จริงหลินซีอินก็อยากเป็นแม่สื่อให้ทั้งคู่อยู่แล้ว เธอจึงเดินเข้าไปพูดคุยกับพนักงานต้อนรับสองสามประโยค พนักงานที่เคาน์เตอร์ต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตาเธอเป็นอย่างดี รู้ว่าเธอสนิทสนมกับเซียวรั่วอีมากขนาดไหน จึงยอมไว้หน้าเธออย่างไม่ต้องสงสัย ฮั่วเซียนหยางจึงได้ขึ้นลิฟต์ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง เขาโบกมือให้หลินซีอินพลางบอกว่า: “ไว้คราวหน้าจะเลี้ยงข้าวนะ” หลินซีอินยิ้มพร้อมกับโบกมือตอบ เธอหมุนตัวกลับ แล้วส่งข้อความหาเซียวรั่วอี: “ฉันไม่ได้เข้าไปแล้วนะ พอดี
Read more

บทที่ 395

หลินซีอินรับสายจากเซียวรั่วอีในช่วงบ่าย ทันทีที่รับสาย มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้น: “จะมาคิดบัญชีกับฉันล่ะสิ? เป็นไง หนุ่มส่งพัสดุคนนั้นถูกใจหรือเปล่า?”ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านเจือแหบพร่า: “เดี๋ยวนี้หัดมัดมือชกแล้วใช่ไหม? ตอนนั้นคนที่โทรเรียกเผยมู่เหยี่ยคือฮั่วเซียนหยาง เขาเป็นคนทำให้เผยมู่เหยี่ยพาตัวเธอไป เธอควรจะไปคิดบัญชีกับหมอนั่นสิ แล้วไปช่วยเขาทำไมเนี่ย?” หลินซีอินทอดถอนใจเบา ๆ: “อีอี เขากลับมา เธอก็ดีใจไม่ใช่หรือไง” เธอสนิทกับเซียวรั่วอีมาก แค่ได้ยินประโยคแรกที่เอ่ยปาก เธอก็ฟังออกทะลุปรุโปร่งแล้วว่า... อีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดี“ดีใจบ้าบออะไรกัน” เซียวรั่วอีออกแรงผลักผู้ชายข้างกาย ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งซุกไซ้คลอเคลียไม่ห่าง: “ปวดหัวจะตายชัก เย็นนี้กินข้าวด้วยกันไหม?” ฮั่วเซียนหยางมีไฟลต์บินช่วงค่ำ เขาต้องเดินทางกลับไปอีก การที่เขาทิ้งทุกอย่างแล้วบินกลับมาดื้อ ๆ แบบนี้ งานการก็ยังสะสางไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ เมื่อเซียวรั่วอีวางสาย เธอก็ตีเพียะลงบนหลังมือของเขา: “ปล่อยเลยนะ!” ทว่าฮั่วเซียนหยางไม่เพียงไม่ยอมปล่อย แต่ยังลูบคลำฟอนเฟ้นต่อ ผิวกายนุ่มเนียนทำเอาเขาตัดใจผละ
Read more

บทที่ 396

“ถ้าเธอตัดสินใจดีแล้ว ฉันก็สนับสนุน” เซียวรั่วอีบอก: “ยังไงก็อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องมานั่งเสียใจทีหลังก็แล้วกัน เข้าใจไหม?” เซียวรั่วอีไม่เคยยกเหตุผลร้อยแปดมาเทศนา และไม่เคยคัดค้านเรื่องที่เธอจะกลับไปเริ่มต้นใหม่กับเผยมู่เหยี่ยเธอขอเพียงแค่หลินซีอินไม่เจ็บช้ำน้ำใจก็พอ กลับไปคบกับเผยมู่เหยี่ยอีกครั้งแล้วจะทำไมล่ะ? เผยมู่เหยี่ยทั้งหล่อ รวย มีอำนาจ แถมหุ่นก็แซ่บ นอนกับเขายังไงก็ไม่ขาดทุนหรอก ในมุมมองของเซียวรั่วอี ตราบใดที่เพื่อนรักไม่ได้เป็นฝ่ายเสียเปรียบ เรื่องของเผยมู่เหยี่ยจะยังไงก็ได้ทั้งนั้น หลังมื้อค่ำ เซียวรั่วอีก็ไปนั่งเล่นเกมเป็นเพื่อนเจ้าซาลาเปาน้อยต่อ เธอมองหลินซีอินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพแล้วกำชับว่า: “คุยกันดี ๆ ล่ะ ถ้าคุยจนได้ที่ โรงแรมก็อยู่ข้าง ๆ แค่นี้เอง ผู้หญิงเราอย่าปล่อยให้ตัวเองขาดทุน แค่ป้องกันให้ดีก็พอ เผยมู่เหยี่ยเนี่ย เรื่องอื่นฉันไม่รู้หรอกนะ แต่หุ่นหมอนั่นงานดีจริง ๆ... เอ๊ะ ว่าแต่ลีลาเขาเด็ดป้ะ?” ต่อให้สนิทกับเซียวรั่วอีจนแทบจะรู้ไส้รู้พุง แต่หลินซีอินก็ยังอายเกินกว่าจะคุยเรื่องลับเฉพาะทะลุปล้องขนาดนี้ หญิงสาวหน้าแดงก่ำ หันไปค้อนขวับใส่เพ
Read more

บทที่ 397

เผยมู่เหยี่ยชะงักฝีเท้า: “ทำไมล่ะ”ต่อให้เขาจะพยายามบอกตัวเองว่าสามารถปล่อยวางเรื่องนี้ได้แล้วก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงความเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใย ของหลินซีอินในตอนนั้นทีไร เขาก็ยังคงเจ็บปวดใจอยู่ดี หลินซีอินเอ่ย: “ตอนนั้นฉันได้รับแจ้งจากโรงงานสารเคมีว่า เครื่องจักรที่มีรังสีรุนแรงมากถูกเปิดใช้งาน แล้วฉันก็อยู่ในบริเวณนั้นพอดี ฉันไม่กล้าเสี่ยง ก็เลยจำใจต้องเอาเด็กออกค่ะ” ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง... แต่ทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่ยอมบอกเขาล่ะ แต่เพียงไม่นาน เผยมู่เหยี่ยก็คิดทบทวนจนเข้าใจได้เอง ตอนนั้นเขาไม่อยากหย่า แต่หลินซีอินต้องการจะหย่า แถมเธอยังเข้าใจผิดคิดว่าเขานอกใจถ้าอยากบังคับให้เขายอมหย่า ก็ต้องทำให้เขาตัดใจอย่างเด็ดขาด เรื่องทำแท้งจึงกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เขาต้องยอมจำนน พอได้ยินคำอธิบายของหลินซีอิน เผยมู่เหยี่ยก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาก หลินซีอินไม่ได้จงใจอยากจะทิ้งเด็กคนนี้ตั้งแต่แรก เธอเองก็หมดหนทางเหมือนกัน “ผมเข้าใจแล้ว” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยทุ้มต่ำลง: “ขอโทษนะ ตอนนั้นผมเข้าใจคุณผิดไป”หลินซีอินไม่ได้พูดอะไรต่อ ความจริงแล้วเรื่องกัมมันตภาพรังสีนั่น ยังมีเร
Read more

บทที่ 398

ตอนที่หลินซีอินกลับมาจากการเดินเล่น เซียวรั่วอียังคงนั่งเป็นเพื่อนหลินโย่วสิงดูหนังสือนิทานภาพอยู่ เจ้าหนูเติบโตในต่างประเทศ หลินซีอินจึงสอนเขาสองภาษามาตั้งแต่เด็ก หนังสือนิทานภาษาอังกฤษแค่นี้จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย ทว่าตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลานอนตามปกติของเขาแล้ว ประกอบกับวันนี้เล่นซนมาจนเหนื่อย ถึงก่อนหน้านี้จะงีบหลับไปแล้วพักหนึ่ง แต่ตอนนี้ก็ง่วงจนแทบทนไม่ไหวอยู่ดี ขณะที่หลินซีอินยืนคุยกับเซียวรั่วอีอยู่ข้าง ๆ ศีรษะเล็ก ๆ ของเขาก็สัปหงกหงึก ๆ เหมือนกับนกหัวขวานไม่มีผิด ทั้งสองคนกลั้นขำ พลางอุ้มตัวเขาไปวางลงบนเตียง เจ้าหนูน้อยยังไม่ทันได้ลืมตาด้วยซ้ำก็หลับปุ๋ยไปในทันที คืนนี้เซียวรั่วอีไม่ได้กลับไป แต่นอนค้างเป็นเพื่อนหลินซีอิน หลินซีอินถึงเพิ่งมีเวลาว่างถามเธอ: “ฮั่วเซียนหยางไม่ได้บอกเหรอว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?” “กลับมาทำไมล่ะ” เซียวรั่วอีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ: “เขาอยู่เมืองนอก ไม่รู้ว่าสบายใจแค่ไหน” ไม่มีเธอคอยกดดัน ไม่มีคนในครอบครัวคอยบีบบังคับ “อย่าพูดแบบนี้สิ” หลินซีอินแย้ง: “ถ้าเธอกับเขายังดี ๆ ต่อกัน ปัญหาอะไรก็แก้ได้ทั้งนั้นแหละ แล้วเขาจะยังต
Read more

บทที่ 399

เซียวรั่วอีหลับตาลง: “อืม ถึงตอนนั้นฉันค่อยหาแฟนใหม่ เอาคนที่หุ่นดีกว่าอีตานั่น แถมยังเอาใจเก่งกว่าด้วย จะเอาให้อกแตกตายไปเลย” เมื่อสัมผัสได้ถึงความง่วงงุนในน้ำเสียงของเพื่อน หลินซีอินจึงไม่ชวนคุยต่อ: “นอนเถอะ” เซียวรั่วอีผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว แต่หลินซีอินกลับหลับไม่ลง เธอคิดถึงโปรเจกต์ของตัวเอง แม้โปรเจกต์ที่กำลังทำอยู่จะมีความยากระดับหนึ่ง แต่เธอก็มั่นใจเต็มเปี่ยม สิ่งที่ทำให้เธอหนักใจคืออีกหนึ่งหัวข้อวิจัยที่อยู่ในมือต่างหาก ก่อนหน้านี้ บุคคลระดับแนวหน้าในวงการที่เธอชื่นชมก็เคยทำโปรเจกต์คล้าย ๆ กันนี้ ได้ยินมาว่าทุ่มเงินทุนไปมหาศาล แต่สุดท้ายก็ละลายแม่น้ำไปจนหมด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เครื่องจักรที่ต้องใช้ในโปรเจกต์นี้ก็ราคาแพงลิบลิ่วแล้ว ดังนั้น ตอนนี้หลินซีอินจึงยังไม่เก็บเรื่องนี้มาคิด ทว่าข้อมูลและตัวเลขบางส่วนที่มีอยู่ในมือก็พอจะนำมาเตรียมการล่วงหน้าไว้ได้ เธอคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นานกว่าจะหลับลง ในชั่ววินาทีที่กำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา จู่ ๆ ใบหน้าของเผยมู่เหยี่ยก็ผุดขึ้นมาในหัว แต่แล้วเธอก็หลับไปอย่างรวดเร็ว จนไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าแวบนั้นตัวเองนึกถึงเขาจ
Read more

บทที่ 400

ทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับหวังให้ติดไฟแดงนานขึ้นอีกนิด รถติดนานขึ้นอีกหน่อย แบบนั้นเขาจะได้มีเวลาอยู่กับหลินซีอินมากขึ้น แต่ต่อให้เขาจะขับช้าแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องมาถึงจุดหมายปลายทางอยู่ดี หลินซีอินก้าวลงจากรถพร้อมกับหยิบแก้วใบนั้นติดมือมาด้วย เธอแกว่งแก้วในมือเบา ๆ: “อร่อยมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ”เผยมู่เหยี่ยลงจากรถตามมา เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอพลางเอ่ยถาม: “ลี่สิงจือคนนั้น... เขาเรียนจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” แล้วทำไมวันนี้ถึงยังมาโผล่ที่มหาวิทยาลัยได้อีก แถมยังยืนคุยเรื่องวิชาการกับหลินซีอินตั้งนานสองนาน สีหน้าของหลินซีอินเรียบเฉย: “อ้อ ต่อไปเขาต้องมาทำโปรเจกต์วิจัยร่วมกับฉันน่ะค่ะ” “เขาทำโปรเจกต์กับคุณเนี่ยนะ?” เผยมู่เหยี่ยถาม แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ: “เขาชอบคุณ แล้วจะตั้งใจทำงานได้ยังไง?”หลินซีอินตอบ: “เขาไม่เอาเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมาปะปนกันหรอกค่ะ”“ผมคิดว่าเขา…”หลินซีอินพูดแทรกขึ้นมา: “ประธานเผยคะ นี่คืองานของฉัน ตอนนี้เป็นแค่ลี่สิงจือ แต่ในอนาคตฉันอาจจะต้องร่วมงานกับใครอีกหลายคน” เผยมู่เหยี่ยชะงักไป หลินซีอินพูดต่อ: “ขอบคุณประธานเผยที่อุตส่าห์มาส่งนะคะ แต่คุณเองก็ง
Read more
PREV
1
...
353637383940
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status