แม้ปากเผยมู่เหยี่ยจะเอ่ยคำปลอบโยนเธอ แต่ลึก ๆ ในใจเขากลับร้อนรุ่มกระวนกระวาย หลังจากปรึกษาหมอ เขาก็ได้รู้ว่าอาการไข้หวัดทั่วไปต้องใช้เวลาห้าถึงเจ็ดวันกว่าจะหายสนิท ต่อให้ใช้ยาก็ทำได้แค่บรรเทาอาการ ยิ่งตอนนี้หลินซีอินกำลังตั้งครรภ์ ยาหลายขนานไม่สามารถใช้ได้ดังนั้นเธอจะต้องรู้สึกไม่สบายตัวอย่างแน่นอน แต่ขอแค่อดทนผ่านช่วงสองวันที่ทรมานที่สุดไปได้ เวลาที่เหลือฝืนทนอีกนิดเดี๋ยวก็ดีขึ้น แต่เผยมู่เหยี่ยกลับปรารถนาให้ความทรมานเหล่านั้นมาตกอยู่ที่เขาแทน การต้องทนเห็นหลินซีอินเป็นแบบนั้น มันทำให้เขาปวดใจแทบตาย เขาอาศัยจังหวะที่หลินซีอินหลับแวะกลับมาที่บ้าน อาบน้ำ และกะจะเปลี่ยนเสื้อผ้าสักชุด แต่พอก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขากลับเห็นหมิงชิงหว่าน นับว่าโชคดีที่วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังฉายแววกรุ่นโกรธ: “ทำไมจู่ ๆ ถึงเข้ามาในห้องฉัน?” หมิงชิงหว่านรีบลนลานตอบ: “ฉันเคาะประตูแล้วนะคะ แต่พี่ไม่ตอบ ฉันก็เลยนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น…” เผยมู่เหยี่ยเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย: “ออกไปคุยกันข้างนอก” ขอบตาของหมิงชิงหว่านแดงเรื่อ: “พี่มู่เหยี่ย…” เมื่อก่
Read more