All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 261 - Chapter 270

400 Chapters

บทที่ 261

แม้ปากเผยมู่เหยี่ยจะเอ่ยคำปลอบโยนเธอ แต่ลึก ๆ ในใจเขากลับร้อนรุ่มกระวนกระวาย หลังจากปรึกษาหมอ เขาก็ได้รู้ว่าอาการไข้หวัดทั่วไปต้องใช้เวลาห้าถึงเจ็ดวันกว่าจะหายสนิท ต่อให้ใช้ยาก็ทำได้แค่บรรเทาอาการ ยิ่งตอนนี้หลินซีอินกำลังตั้งครรภ์ ยาหลายขนานไม่สามารถใช้ได้ดังนั้นเธอจะต้องรู้สึกไม่สบายตัวอย่างแน่นอน แต่ขอแค่อดทนผ่านช่วงสองวันที่ทรมานที่สุดไปได้ เวลาที่เหลือฝืนทนอีกนิดเดี๋ยวก็ดีขึ้น แต่เผยมู่เหยี่ยกลับปรารถนาให้ความทรมานเหล่านั้นมาตกอยู่ที่เขาแทน การต้องทนเห็นหลินซีอินเป็นแบบนั้น มันทำให้เขาปวดใจแทบตาย เขาอาศัยจังหวะที่หลินซีอินหลับแวะกลับมาที่บ้าน อาบน้ำ และกะจะเปลี่ยนเสื้อผ้าสักชุด แต่พอก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขากลับเห็นหมิงชิงหว่าน นับว่าโชคดีที่วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังฉายแววกรุ่นโกรธ: “ทำไมจู่ ๆ ถึงเข้ามาในห้องฉัน?” หมิงชิงหว่านรีบลนลานตอบ: “ฉันเคาะประตูแล้วนะคะ แต่พี่ไม่ตอบ ฉันก็เลยนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น…” เผยมู่เหยี่ยเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย: “ออกไปคุยกันข้างนอก” ขอบตาของหมิงชิงหว่านแดงเรื่อ: “พี่มู่เหยี่ย…” เมื่อก่
Read more

บทที่ 262

“พี่มู่เหยี่ย ทำไมคะ...” หมิงชิงหว่านร้องไห้ออกมาจริง ๆ: “ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอคะ? พี่บอกมาสิ ฉันจะแก้ไขตัวเองใหม่ ไม่ได้เหรอ?” เผยมู่เหยี่ยไม่อยากจะเอ่ยคำต่อว่าให้มากความ และไม่อยากแม้แต่จะไปคาดคั้นหาความจริง ขอเพียงหลินซีอินเป็นคนพูด เขาก็พร้อมจะเชื่อ หมิงชิงหว่านจะต้องตั้งใจหรือเผลอพูดอะไรบางอย่างต่อหน้าหลินซีอินแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นหลินซีอินคงไม่มีทางสงสัยว่าเขานอกใจ แถมคนที่เขานอกใจด้วยก็คือหมิงชิงหว่านเสียด้วย “เปล่า ฉันก็แค่คิดว่า ตอนนี้เธอหมั้นแล้ว ควรจะรักษาระยะห่างกับฉันสักหน่อย” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ: “วันหลังก็จำข้อนี้ไว้ให้ดีก็แล้วกัน” “พี่มู่เหยี่ย!” หมิงชิงหว่านมองเขาด้วยน้ำตานองหน้า: “ต่อให้ฉันจะหมั้นแล้ว แต่ฉันก็ยังเป็นน้องสาวของพี่ไม่ใช่เหรอคะ? พี่เคยรับปากกับคุณปู่เอาไว้ว่าจะดูแลฉันให้ดี หรือว่าหลังจากนี้พี่จะไม่สนใจฉันแล้ว?” “เธอมีตรงไหนที่ยังต้องการให้ฉันดูแลอีก? ขาดเงิน หรือว่าขาดอะไร?” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “เผยอวิ๋นชิงเองก็หาเงินได้แล้ว ฉันเชื่อว่าเขาเลี้ยงดูเธอได้ ตอนนี้... เธอไม่จำเป็นต้องให้ฉันดูแลอีกต่อไปแล้ว” หมิงช
Read more

บทที่ 263

หลินซีอินเจ็บคอจนไม่อยากพูดอะไร ส่วนฉือเทียนหลินก็กลับคิดว่าเธอไม่อยากจะสนใจตน จึงโมโหอยู่ไม่น้อย เขาเซ้าซี้ถามต่ออีกหลายประโยค หลินซีอินถึงได้ยอมเอ่ยปาก: “ฉันเจ็บคอจะตายอยู่แล้ว…”ก่อนหน้านี้ฉือเทียนหลินก็เคยติดเชื้อมาเหมือนกัน อาการเจ็บคอราวกับมีใบมีดมากรีดนั้นเขารู้ซึ้งดี ท่าทีของเขาจึงอ่อนลงถนัดตา: “ว่าแล้วเชียว ผมก็นึกว่าคุณไม่อยากจะคุยกับผมซะอีก”หลินซีอินส่ายหน้าเบา ๆ ฉือเทียนหลินนั่งลงริมเตียง มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ๆ: “ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นคนพูด ส่วนคุณก็แค่ฟังก็พอ” หลินซีอินพยักหน้ารับ “ผมส่งข้อความไปคุณก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะอีก” ฉือเทียนหลินพูดต่อ: “จนเพื่อนคุณเป็นคนรับสาย ถึงได้รู้ว่าคุณป่วย” หลินซีอินเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก: “คุณโทรมา... มีธุระอะไรเหรอ”ฉือเทียนหลินโบกมือไปมา: “คุณไม่ต้องพูดแล้ว ไม่มีธุระก็โทรหาไม่ได้หรือไง คุณยังติดหนี้เลี้ยงข้าวผมอยู่มื้อนึงนะ” หลินซีอินยิ้มบาง ๆ ฉือเทียนหลินพูดขึ้นอีกว่า: “ผมรู้ ไว้รอคุณหายดีค่อยว่ากัน ตอนนี้คุณป่วยอยู่ ผมไม่ไร้เหตุผลขนาดนั้นหรอก” เขาเป็นฝ่ายพูดและเธอเป็นฝ่ายฟังอยู่เช่น
Read more

บทที่ 264

เธอหลับตาลงพร้อมกับยกมือชี้ไปที่ประตู: “พวกคุณออกไปให้หมดเลย” ทันใดนั้นทั้งสองคนก็เงียบกริบ ทว่า... กลับไม่มีใครยอมขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่คนเดียว เผยมู่เหยี่ยไม่มีทางยอมจากไปแน่ อย่าว่าแต่หลินซีอินยังเป็นภรรยาของเขาอยู่เลย ต่อให้พวกเขาสองคนหย่าขาดจากกันจริง ๆ เขาก็ยังตั้งใจจะตามง้อเธอให้กลับมาอยู่ดี เพราะฉะนั้นเขาจะยอมกลับไปได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้น ฉือเทียนหลินก็กำลังจ้องจะตะครุบอยู่แบบนี้ เขาไม่มีทางเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้อยู่กับหลินซีอินตามลำพังอย่างเด็ดขาด หลินซีอินรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา จึงตัดสินใจหลับตาลง ทำเหมือนว่าทั้งสองคนไม่มีตัวตน ทว่าเวลาหลังจากนั้น ชายหนุ่มทั้งสองกลับทำตัวราวกับ กำลังแย่งกันทำคะแนน แข่งกันเอาอกเอาใจหลินซีอินสารพัด เผยมู่เหยี่ยทำอะไร ฉือเทียนหลินก็จะรีบทำตามทันที พอฉือเทียนหลินเอ่ยปากถาม เผยมู่เหยี่ยก็ไม่ยอมน้อยหน้าและรีบพูดแทรกขึ้นมาบ้าง หลินซีอินจะไล่ก็ไล่ไม่ไป จะด่าก็อ้าปากไม่ขึ้น แถมยังเจ็บคออยู่ เธอจึงทำได้เพียงหลับตา ปล่อยเบลอ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขาต่อไป อาศัยจังหวะที่เผยมู่เหยี่ยเดินออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก ฉือเทียนหลินก็รีบฉวยโ
Read more

บทที่ 265

เขาพูดขึ้นว่า: “เดี๋ยวผมแวะไปที่มหาลัย เอาโทรศัพท์มาให้คุณนะ” การไม่มีโทรศัพท์มือถือมันลำบากจริง ๆ หลินซีอินจึงรีบพยักหน้าตอบ: “ขอบคุณนะ” ฉือเทียนหลินปรายตามองเผยมู่เหยี่ยอย่างผู้ชนะแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป คล้อยหลังเขา เผยมู่เหยี่ยก็ทรุดตัวลงนั่งริมเตียงแล้วเอ่ยขึ้น: “หร่วนหร่วน ต่อให้มองข้ามเรื่องบาดหมางส่วนตัวระหว่างผมกับฉือเทียนหลินไป และต่อให้คุณจะไม่ได้เป็นภรรยาของผม ผมก็ไม่อยากให้คุณไปสนิทสนมกับเขามากเกินไปอยู่ดี” หลินซีอินเจ็บคอจนไม่อยากจะปริปากพูดอะไรออกมา หรือต่อให้ไม่เจ็บคอ เธอก็ไม่อยากจะเสวนากับเผยมู่เหยี่ยเลยสักนิด เขาใช้สถานะไหนมาพูดเรื่องพวกนี้กับเธอกัน? เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมมีสิทธิ์เลือกคบเพื่อนด้วยตัวเอง ทั้งยังมีวิจารณญาณมากพอที่จะแยกแยะผิดชอบชั่วดี สำหรับฉือเทียนหลิน ถึงแม้เธอจะไม่ได้คลุกคลีกับเขามากนัก แต่เธอก็มองออกว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร อีกอย่าง มาตรฐานของคำว่าคนเลวคืออะไรกันล่ะ? ต้องฆ่าคน วางเพลิง หรือปล้นชิงวิ่งราวอย่างนั้นเหรอ? เอาเป็นว่า การที่เธอคบหาเป็นเพื่อนกับฉือเทียนหลินแบบเรียบง่ายธรรมดามันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย ไม่
Read more

บทที่ 266

พอเธอถามประโยคนั้นออกไป ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าฮั่วเซียนหยางยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ เธอโบกมือไล่: “คุณกลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ได้ใช้คุณแล้ว”ฮั่วเซียนหยาง : …… โคตรจะหงุดหงิด เวลาจะใช้งาน ก็เห็นเขาเป็นทั้งคนขับรถ คนรับใช้รายชั่วโมง แถมยังเป็นเครื่องนวดแบบมนุษย์อีก พอหมดประโยชน์ ก็โบกมือไล่ส่งให้เขาไสหัวไป เรียกปุ๊บมาปั๊บ ไล่ปุ๊บก็ต้องไป แต่ที่น่าเจ็บใจคือเขาก็ดันทำตัวเป็นของตายซะงั้น แค่เธอกระดิกนิ้วเรียก เขาก็วิ่งหน้าตั้งมาหาแล้ว ฮั่วเซียนหยางโมโหไม่เบาเลย แต่เขาทำได้แค่โมโหตัวเองเท่านั้นแหละ “งั้นเดี๋ยวผม... เอาข้าวเย็นมาส่งให้พวกคุณแล้วกัน” เขาทำได้เพียงลุกขึ้นแล้วถามเธอว่า: “อยากกินอะไรล่ะ?” “หร่วนหร่วนสภาพนี้จะไปกินอะไรได้?” เซียวรั่วอีปรายตามองเขา: “เอาของมีประโยชน์แล้วก็ย่อยง่าย ๆ มาส่งก็แล้วกัน” “โอเค เข้าใจแล้ว” คล้อยหลังฮั่วเซียนหยางเดินออกไป หลินซีอินก็หันไปมองเซียวรั่วอี: “ทำไมเธอไปทำท่าทางแบบนั้นใส่เขาล่ะ ไม่เสียมารยาทไปหน่อยเหรอ” เซียวรั่วอีไม่ใส่ใจ: “ท่าทางแบบนี้แล้วมันทำไม? เอาเถอะน่า เธอเจ็บคออยู่ก็พูดให้น้อย ๆ หน่อย”พอเซียวรั่วอีมา เผยมู่เหยี่ยกับฉือ
Read more

บทที่ 267

เซียวรั่วอีตอบรับ: “แน่นอนอยู่แล้ว!” “ดี” ฉือเทียนหลินยื่นของในมือส่งให้ทันที: “งั้นฝากบอกหร่วนหร่วนด้วยนะว่าฉันเป็นคนเอาข้าวมาส่งให้ อ้อ แล้วก็นี่...มือถือของคุณ” ฉือเทียนหลินอุตส่าห์กลับไปเอามาให้จากมหาวิทยาลัยโดยเฉพาะ เซียวรั่วอีรับของมา ยิ้มจนตาหยี: “คุณนี่มันรู้จักวางตัวดีจริง ๆ” แต่พอหันไปมองเผยมู่เหยี่ย รายนั้นหน้าดำทะมึนไปแล้ว เซียวรั่วอีพูดอย่างสะใจ: “เอาล่ะ พวกเรามีข้าวกินแล้ว ไม่ต้องไปแย่งกับคุณหรอก ประธานเผย ปล่อยมือค่ะ ฉันจะปิดประตู”เผยมู่เหยี่ยไม่ยอมปล่อยมือ: “หลินซีอินเป็นภรรยาของผม เธอป่วย ผมก็ต้องดูแลเธอ มันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว” “ไม่ต้องมาอ้างเหตุผลแถวนี้เลย” เซียวรั่วอีไม่หลงกลมุกนี้หรอก: “พวกคุณกำลังจะหย่ากันอยู่รอมร่อ นับเป็นสามีภรรยาประสาอะไร หร่วนหร่วนเห็นหน้าคุณแล้วมีแต่จะหงุดหงิด พานจะทำให้หายป่วยช้าไปอีกหลายวันน่ะสิ”สีหน้าของเผยมู่เหยี่ยยิ่งดูไม่ได้หนักกว่าเดิม ฉือเทียนหลินยังไม่วายพูดจาเติมเชื้อไฟอยู่ด้านหลัง: “บางคนก็อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย นึกว่าตัวเองเป็นที่ต้อนรับนักหนา ที่ไหนได้... แม้แต่ประตูยังเข้าไม่ได้เลย” เซียวรั่วอีอาศัยจั
Read more

บทที่ 268

ฉือเทียนหลินรู้ตัวดีว่าเขาไม่ได้คิดลึกซึ้งอะไรทำนองนั้นกับหลินซีอิน แต่เขาก็เข้าใจดีว่า แค่เขามาอยู่ใกล้ชิดกับเธอ ต่อให้ไม่ต้องทำอะไรเลย ก็มากพอที่จะทำให้เผยมู่เหยี่ยปวดใจได้แล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่เขาจงใจมาปรากฏตัวต่อหน้าหลินซีอินครั้งแล้วครั้งเล่า ขอแค่ได้กวนโมโหเผยมู่เหยี่ย จะให้ทำอะไรเขาก็ยอม ชิงดีชิงเด่นกันมาตั้งหลายปี นาน ๆ ทีจะมีเรื่องที่ทำให้เผยมู่เหยี่ยหน้าแตกและเสียศูนย์ได้แบบนี้ มีหรือที่ฉือเทียนหลินจะไม่สนุกจนลืมเบื่อ แต่จะว่าไปแล้ว ทั้งสองคนก็ยังไม่ได้หย่าขาดจากกันในแง่ของความถูกต้อง ฉือเทียนหลินก็ถือว่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ดี ทว่าเมื่อครู่เซียวรั่วอียอมรับกล่องข้าวจากเขาไปแล้ว ถือว่าวันนี้เขาเป็นฝ่ายชนะไปอีกหนึ่งยก จึงไม่คิดจะเก็บเรื่องอื่นมาใส่ใจกับเผยมู่เหยี่ยอีก ชายหนุ่มหมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองกล่องข้าวในมือ ความรู้สึกปวดหนึบแล่นพล่านขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก ขนาดตอนนี้ยังไม่ได้หย่ากัน หลินซีอินยังผลักไสและต่อต้านเขาถึงขนาดนี้ แล้วถ้าวันหน้าหย่ากันไป เธอจะยังยอมมาพบหน้าเขาอีกหรือ? ตอนที่ฮั่วเซียนหยางเดินเข้ามา เขาก็เห็นเผยม
Read more

บทที่ 269

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง? ทำไม สงสารเขาเหรอ?” เซียวรั่วอีถาม ฮั่วเซียนหยางรีบตอบ: “ผมจะไปสงสารเขาทำไม” เอาเวลาไปสงสารตัวเองดีกว่าไหม เผยมู่เหยี่ยจะน่าสงสารแค่ไหน เขากับหลินซีอินก็แต่งงานกันมาตั้งหลายปี ถึงตอนนี้จะทะเลาะกันจนถึงขั้นจะหย่า แต่ยังไงก็เคยใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องมาตั้งหลายปี ไม่เหมือนเขาสักนิด ที่ตอนนี้ยังเป็นแค่คนนอกไร้สถานะ คราวก่อนตอนบังเอิญเจอเพื่อนที่รู้จักกันทั้งสองฝ่าย อีกฝ่ายเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันก็ยังนึกว่ากำลังคบกันอยู่ ผลปรากฏว่าเซียวรั่วอีกลับบอกเพื่อนไปว่า ฮั่วเซียนหยางเป็นลูกจ้างรายชั่วโมงที่มาซ่อมท่อน้ำที่บ้าน เขาเป็นถึงทนายความใหญ่ชื่อดัง เวลาไปพบลูกความค่าตัวคิดเป็นนาทีด้วยซ้ำ แต่เธอกลับบอกว่าเขาเป็นแค่ลูกจ้างรายชั่วโมง เพื่อนคนนั้นถึงกับทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ คงนึกว่าสำนักงานทนายความของฮั่วเซียนหยางล้มละลายไปแล้วกระมัง เพราะงั้น เขาจะไปสงสารเผยมู่เหยี่ยทำไมกัน? เขาต่างหากที่น่าสงสารกว่าเผยมู่เหยี่ยตั้งเยอะ “ใช่ คุณไม่ต้องไปสงสารเขาหรอก คนน่าสงสารก็ย่อมมีเรื่องให้น่ารังเกียจอยู่เสมอ” เซียวรั่วอีพูด: “ไม่เห็นจะน่าสงสารตร
Read more

บทที่ 270

“ไม่มีอะไรหรอก แค่จะโทรมาถามว่าอาการดีขึ้นหรือยัง พรุ่งนี้เช้าอยากกินอะไรไหม” “ดีขึ้นมากแล้ว” หลินซีอินตอบ: “พรุ่งนี้เช้ามีคนเอาข้าวมาส่งให้แล้ว คุณไม่ต้องยุ่งหรอก” “หร่วนหร่วน…”“ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางสายนะ” หลินซีอินวางสายไป เซียวรั่วอีเงียบไปครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยถาม: “แล้วทางบ้านเธอเป็นยังไงบ้าง” “หลายวันมานี้ไม่ได้โทรคุยกันเลย” หลินซีอินบอก: “ฉันให้หลินจื่อหาวเขียนใบสัญญากู้เงินไว้แล้ว เขาคงแค่หลงผิดไปชั่ววูบ ถ้าวันหน้ากลับตัวกลับใจได้ ฉันก็เบาใจแล้วล่ะ” “เดี๋ยวฉันโทรไปถามให้” เซียวรั่วอีว่า: “เพื่อนคนที่เคยช่วยฉันสืบเรื่องนี้คราวก่อนน่ะ” พอเธอโทรไป เพื่อนคนนั้นถึงได้บอกว่าติดธุระอยู่ต่างจังหวัด ช่วงหลายวันมานี้เลยไม่ได้จับตาดูหลินจื่อหาว แต่ถ้าเซียวรั่วอีอยากรู้ เขาจะรีบสั่งให้ลูกน้องไปจัดการให้ทันที เซียวรั่วอีบอกให้เขาสืบได้เรื่องเมื่อไหร่ค่อยส่งข้อความมาหา จากนั้นก็วางสายไป “จะว่าไปแล้ว หลินจื่อหาวนี่ก็ใจกล้าไม่เบานะ สถานที่แบบนั้นยังกล้าไปเหยียบอีก”เซียวรั่วอีพูดขึ้น: “พ่อแม่เธอก็เหมือนกัน แยกแยะถูกผิดไม่ออก ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองไม่สนใจไยดี กลับไปรักหลานชายราวกั
Read more
PREV
1
...
2526272829
...
40
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status