ทั้งสองคนตกลงเรื่องนี้กันอย่างเบิกบานใจ พอถึงเวลาหกโมงครึ่ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เซียวรั่วอีเดินไปเปิดประตูด้วยรอยยิ้ม: “ต้องเป็นฮั่วเซียนหยางแน่ ๆ วันนี้ไม่เลวเลย มาซะเช้าเชียว...” ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ พอเปิดประตูออกไปกลับกลายเป็นเผยมู่เหยี่ยเขายังคงหิ้วปิ่นโตเถาเดิมกับเมื่อวาน ชายหนุ่มหลุบตามองเซียวรั่วอี แววตาแฝงความเว้าวอนอยู่ลึก ๆ: “ผมมาส่งอาหารเช้า ขอเข้าไปคุยกับเธอสักสองสามคำ คุยเสร็จผมจะไปทันที” เซียวรั่วอีมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม พูดก็พูดเถอะ มีแวบหนึ่งที่เธอแอบใจอ่อน ช่วยไม่ได้ ก็ใบหน้าของเผยมู่เหยี่ยนั้นหล่อเหลามากจริง ๆหล่อกว่าฮั่วเซียนหยางเสียอีก เซียวรั่วอีแทบจะต้านทานเสน่ห์นั้นไม่ไหว แต่เธอก็รีบดึงสติแล้วส่ายหน้า: “ไม่ได้! หร่วนหร่วนเห็นหน้าคุณแล้วเดี๋ยวจะอารมณ์เสียเปล่า ๆ” เธอก้มมองปิ่นโตในมือเขา: “นี่เอาของเมื่อวานมาให้หรือไง?” “ไม่ใช่” เผยมู่เหยี่ยรีบตอบ: “ผมเพิ่งทำใหม่เมื่อเช้า พวกคุณรับไปทานเถอะนะ” ท้ายที่สุดเซียวรั่วอีก็ทนใจแข็งไม่ไหว ยอมรับปิ่นโตมา: “เอาข้าวไว้ที่นี่แหละ ส่วนคุณก็ไม่ต้องเข้าไปหรอก รอให้หร่วนหร่วนหายดีก่อน คุณค่อยไปห
Read More