Tous les chapitres de : Chapitre 271 - Chapitre 280

400

บทที่ 271

ทั้งสองคนตกลงเรื่องนี้กันอย่างเบิกบานใจ พอถึงเวลาหกโมงครึ่ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เซียวรั่วอีเดินไปเปิดประตูด้วยรอยยิ้ม: “ต้องเป็นฮั่วเซียนหยางแน่ ๆ วันนี้ไม่เลวเลย มาซะเช้าเชียว...” ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ พอเปิดประตูออกไปกลับกลายเป็นเผยมู่เหยี่ยเขายังคงหิ้วปิ่นโตเถาเดิมกับเมื่อวาน ชายหนุ่มหลุบตามองเซียวรั่วอี แววตาแฝงความเว้าวอนอยู่ลึก ๆ: “ผมมาส่งอาหารเช้า ขอเข้าไปคุยกับเธอสักสองสามคำ คุยเสร็จผมจะไปทันที” เซียวรั่วอีมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม พูดก็พูดเถอะ มีแวบหนึ่งที่เธอแอบใจอ่อน ช่วยไม่ได้ ก็ใบหน้าของเผยมู่เหยี่ยนั้นหล่อเหลามากจริง ๆหล่อกว่าฮั่วเซียนหยางเสียอีก เซียวรั่วอีแทบจะต้านทานเสน่ห์นั้นไม่ไหว แต่เธอก็รีบดึงสติแล้วส่ายหน้า: “ไม่ได้! หร่วนหร่วนเห็นหน้าคุณแล้วเดี๋ยวจะอารมณ์เสียเปล่า ๆ” เธอก้มมองปิ่นโตในมือเขา: “นี่เอาของเมื่อวานมาให้หรือไง?” “ไม่ใช่” เผยมู่เหยี่ยรีบตอบ: “ผมเพิ่งทำใหม่เมื่อเช้า พวกคุณรับไปทานเถอะนะ” ท้ายที่สุดเซียวรั่วอีก็ทนใจแข็งไม่ไหว ยอมรับปิ่นโตมา: “เอาข้าวไว้ที่นี่แหละ ส่วนคุณก็ไม่ต้องเข้าไปหรอก รอให้หร่วนหร่วนหายดีก่อน คุณค่อยไปห
Read More

บทที่ 272

เซียวรั่วอีกอดอกมองเขา: “ใครน่ะ มารับหร่วนหร่วนเหรอ จะพาไปไหน แล้วไม่ทราบว่าคุณคือใครคะ”เผยมู่เหยี่ยทำได้เพียงฝืนใจเอ่ยปาก: “ร่างกายเธอยังไม่ค่อยแข็งแรง ออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ยังต้องมีคนคอยดูแล ผมเลยจะรับเธอกลับไป” เซียวรั่วอีสวนทันควัน: “เรื่องนั้นประธานเผยไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ประธานเผยงานยุ่งรัดตัวจะตายไป จะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลคนอื่น วางใจเถอะ ฉันจัดการเรื่องหร่วนหร่วนเองได้” หลินซีอินเดินมาที่ประตูแล้วเอ่ยกับเผยมู่เหยี่ย: “ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะ แต่ฉันไม่ต้องการหรอก” เผยมู่เหยี่ยมองเธอ: “หร่วนหร่วน กลับบ้านกับผมเถอะนะ รอให้คุณหายดีเป็นปกติแล้ว คุณอยากจะไปไหน ผมจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเลยเด็ดขาด” “ฉันหายดีแล้วล่ะ” หลินซีอินตอบ: “จริง ๆ นะ ไม่ต้องรบกวนคุณดีกว่า” “รบกวนอะไรกัน…”หลินซีอินพูดแทรกขึ้นมา: “ฉันไม่มีทางกลับไปกับคุณหรอก ที่พูดนี่ไม่ได้เกรงใจนะ แต่ฉันรู้สึกว่ามันไม่มีความจำเป็นจริง ๆ” “เจ้าตัวเขาก็บอกอยู่ว่าไม่กลับ นี่คุณหูตึงหรือฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องกันแน่ มีใครเขาบังคับฝืนใจคนอื่นแบบคุณบ้างไหม” เซียวรั่วอีทนไม่ไหวต้องพูดขึ้นมา: “เผยมู่เหยี่ย คุณช่วยเคารพการตัดสินใจ
Read More

บทที่ 273

บังเอิญอะไรกัน วันนี้เขาจงใจทำชัด ๆ ถึงแม้เขาและเผยมู่เหยี่ยจะไม่ถูกกันราวกับน้ำกับไฟ แต่การที่ทั้งคู่กลับแอดเฟรนด์กันไว้นั้น คิด ๆ ดูก็น่าเหลือเชื่อพิลึก ใช่แล้ว โมเมนต์ที่เพิ่งโพสต์ไปเมื่อครู่นี้ เขาตั้งใจให้เผยมู่เหยี่ยเห็นแค่คนเดียวเท่านั้น และเผยมู่เหยี่ยจะต้องดูออกอย่างแน่นอน เพราะถึงแม้ในรูปจะเป็นแค่อาหารมื้อธรรมดา ทว่าแคปชันที่เขาเขียนคู่กันคือ: เพื่อนออกจากโรงพยาบาล มาฉลองด้วยกันแล้วคนที่ออกจากโรงพยาบาลในวันนี้ จะเป็นใครไปได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่หลินซีอิน? ทางด้านเผยมู่เหยี่ยที่กำลังคิดหาวิธีติดต่อและหาโอกาสคุยกับหลินซีอินอยู่นั้น ก็พอดีกับที่สายตาเหลือบไปเห็นโมเมนต์ที่ฉือเทียนหลินเพิ่งโพสต์เด้งขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นไม้เบื่อไม้เมากัน ทว่าในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ต่างรู้ไส้รู้พุงกันเป็นอย่างดี ความคิดที่จะอวดอ้างของฉือเทียนหลิน เผยมู่เหยี่ยเพียงแค่มองปราดเดียวก็เดาทางออก ต้องยอมรับเลยว่าในเรื่องพรรค์นี้ ความคิดของทั้งคู่กลับตรงกันอย่างน่าประหลาด หากเป็นเมื่อก่อน เผยมู่เหยี่ยคงทนไม่ไหว บุกไปถึงที่แล้วพาตัวหลินซีอินกลับมาอย่างอุกอาจแน่ ๆ แต่ตอนนี้ เ
Read More

บทที่ 274

บรรยากาศตลอดมื้ออาหารหลังจากนั้นเต็มไปด้วยความชื่นมื่นและเป็นกันเอง ท้ายที่สุดแล้ว การที่หลินซีอินออกจากโรงพยาบาลได้ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดี แถมในที่สุดหลินซีอินยังได้กินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ตัวเองเฝ้าใฝ่ฝันหามาตลอดเสียที ไม่ใช่แค่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเท่านั้น แต่ยังมีอาหารอย่างอื่นอีกสารพัด สรุปก็คือ... หลินซีอินที่ต้องทนกินแต่อาหารรสจืดชืดมานานจนลิ้นแทบไม่รับรู้รสชาติ ได้กินอาหารมื้อนี้อย่างเอร็ดอร่อยจนหยุดไม่ได้ ทานข้าวเสร็จ เซียวรั่วอีก็พาหลินซีอินกลับ สรุปว่าพวกเขาสี่คนสั่งกับข้าวมาหกอย่างกับซุปอีกหนึ่งที่ และก็พากันจัดการจนเกลี้ยง เมื่อมองดูจานเปล่าบนโต๊ะ ไม่รู้ทำไมฉือเทียนหลินถึงรู้สึกภูมิใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงโมเมนต์อีกครั้ง ครั้งนี้พร้อมแคปชันว่า: ภารกิจกินเกลี้ยงจาน เริ่มต้นที่ตัวเรา ไม่รู้เลยว่าโพสต์นี้ทำเอาใครต่อใครเห็นแล้วถึงกับต้องขยี้ตารัว ๆ ด้วยความตกใจไปกี่คน คุณชายใหญ่ฉือเนี่ยนะ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้วเหรอ? ถึงกับรู้จักแคมเปญกินเกลี้ยงจานด้วย?ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย หลังจากส่งหลินซีอินกับเพื่อนกลับไปแล้ว ฮั่วเซียนหยางและฉือเท
Read More

บทที่ 275

ทีแรกเผยมู่เหยี่ยไม่รู้เลยว่าสองวันที่ผ่านมานี้หลินซีอินมาพักอยู่กับเซียวรั่วอี เขาไปตามหาเธอที่มหาวิทยาลัยก่อนเป็นอันดับแรก แต่ทางนั้นกลับบอกว่าเธอยังไม่กลับมา เขาจึงโทรศัพท์ไปหาหลินจื่อหาว ปลายสายตกใจอยู่ไม่น้อยในตอนแรก แต่พอได้ยินว่าเขาโทรมาถามเรื่องหลินซีอิน น้ำเสียงของอีกฝ่ายถึงได้กลับมาเป็นปกติ หลินซีอินไม่ได้กลับไปที่บ้านตระกูลหลินเช่นกัน หลังจากได้เรื่องจากการโทรหาหลินจื่อหาว ก่อนจะกดตัดสาย เผยมู่เหยี่ยก็ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า: “นายโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เลิกทำเรื่องพวกนั้นให้พี่สาวนายต้องมานั่งเป็นห่วงได้แล้ว” หลินจื่อหาวรับคำด้วยความหวาดหวั่น: “ผมทราบแล้วครับพี่เขย” เผยมู่เหยี่ยวางสายไป หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงสั่งให้คนไปสืบหาที่อยู่ของหลินซีอินโดยตรงแล้ว แต่ตอนนี้ เขากลับมีข้อกังวลมากมาย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ร้อนใจจนทนไม่ไหว ท้ายที่สุดเมื่อหมดหนทางจึงยอมให้คนไปสืบดู ถึงได้รู้ว่าหลินซีอินมาพักอยู่กับเซียวรั่วอี เมื่อเปิดประตูห้องออกมาเจอเผยมู่เหยี่ย หลินซีอินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม: “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?” “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ” เผยมู่เหยี
Read More

บทที่ 276

“ทำเพื่อลูกงั้นเหรอ?” เมื่อสบเข้ากับแววตาอันกระจ่างใสของหลินซีอิน เผยมู่เหยี่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงได้เข้าใจว่าคำพูดของหลินซีอินนั้นหมายความว่าอย่างไร เขาส่ายหน้า: “ไม่ใช่... ไม่ใช่แค่เพราะลูก แต่ชีวิตคู่ของเรา ผมอยากรักษามันไว้หร่วนหร่วน... บางทีผมอาจจะพูดคำหวานไม่เป็น แต่คุณ... คุณคือผู้หญิงคนแรกที่ผมชอบ และเป็นเพียงคนเดียว...” พูดยังไม่ทันจบประโยค เขากลับได้ยินเสียงแค่นหัวเราะดังขึ้น เผยมู่เหยี่ยมองหลินซีอินด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเสียดสีและเย้ยหยันเมื่อครู่ จะหลุดออกมาจากปากของหลินซีอิน “เผยมู่เหยี่ย นึกไม่ถึงเลยนะว่าคุณจะเสแสร้งได้เก่งขนาดนี้” หลินซีอินเอ่ย: “เพื่อรั้งไม่ให้เราต้องหย่ากัน คุณนี่ช่างลงทุนลงแรงซะเหลือเกินนะ” สิ้นคำพูด หลินซีอินก็ยื่นมือออกไปผลักเขาอย่างแรง เผยมู่เหยี่ยไม่ได้ระวังตัวแม้แต่น้อย อาศัยจังหวะนั้น หลินซีอินก็ปิดประตูกระแทกใส่หน้าเขาเสียงดังปัง เผยมู่เหยี่ยไม่ทันระวังตัว จึงถูกปิดประตูขังไว้ข้างนอก ชายหนุ่มที่พลาดท่าถูกขังอยู่ด้านนอกยกมือขึ้นเคาะประตู: “หร่วนหร่วน ผมยังพูดไม่จบนะ เรื่องขอ
Read More

บทที่ 277

ทว่าเมื่อมาถึงหน้าประตูห้องของตัวเอง เธอกลับเห็นเผยมู่เหยี่ยยืนรออยู่ด้านนอก “ประธานเผย แขกคนสำคัญนี่เอง” น้ำเสียงของเซียวรั่วอีแฝงความประชดประชัน: “ไม่ทราบเลยนะคะว่าประธานเผยจะให้เกียรติมาเยือนถึงที่ เลยไม่ได้ออกไปต้อนรับให้สมเกียรติ ต้องขออภัยด้วย” ใบหน้าของเผยมู่เหยี่ยดูอิดโรยเล็กน้อย ชายหนุ่มไม่ได้ถือสากับถ้อยคำที่แฝงความเป็นศัตรูของเซียวรั่วอี เขาเอ่ยปาก: “เราคุยกันหน่อยได้ไหมครับ” ในเมื่อหลินซีอินไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขา เซียวรั่วอีซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอก็อาจจะเป็นอีกทางเลือกที่เขาน่าจะลองคุยด้วยดู “ระหว่างเรามีเรื่องอะไรให้ต้องคุยกันด้วยเหรอคะ” เซียวรั่วอีตอบกลับ: “รบกวนหลีกทางด้วยค่ะ ฉันจะเข้าบ้านไปทำกับข้าวแล้ว”“ขอเวลาคุณแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้น” เผยมู่เหยี่ยพูดต่อ: “ผมคิดว่าถ้าเป็นไปได้ คุณเองก็คงไม่อยากเห็นหร่วนหร่วนต้องหย่าหรอก จริงไหม” “งั้นคุณก็คิดผิดแล้วล่ะค่ะ” เซียวรั่วอีสวนทันควัน: “ฉันสนับสนุนให้หร่วนหร่วนหย่าแบบสุดตัวเลยล่ะ อ้อ แล้วอีกอย่าง หร่วนหร่วนก็บอกไปแล้วนี่คะว่าไม่อนุญาตให้คุณเรียกชื่อเล่นของเธอ ทำไมคุณถึงจำไม่ได้สักที” “ทีพวกคุณยังเรียกได้ แ
Read More

บทที่ 278

หลินซีอินส่ายหน้า: “ไม่ออกไปเจอหรอก นี่เธอซื้อของสดมาเหรอ?” “เลขาซื้อมาให้น่ะ” เซียวรั่วอีหิ้วถุงวัตถุดิบเดินเข้าไปในครัว: “เดี๋ยวทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานให้กินนะ” หลินซีอินเดินตามเข้าไป: “อย่าใช้งานเลขาให้มาทำเรื่องพวกนี้เลยน่า โทรบอกฉันคำเดียว ฉันลงไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตข้างล่างเองก็ได้” “จะปล่อยให้เธอไปได้ยังไงล่ะ” เซียวรั่วอีแย้ง: “เธอเป็นคนท้องนะ จะให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาไม่ได้เด็ดขาด อีกอย่างฉันก็จ่ายเงินเดือนเลขาตั้งแพง ให้ช่วยแวะซื้อของสดนิดหน่อยจะเป็นไรไป” หลินซีอินยิ้มพลางยื่นมือออกไป: “งั้นเอาต้นหอมมา เดี๋ยวฉันช่วยเด็ด” “ไม่ต้องเลย” เซียวรั่วอีดันหลังเพื่อนไปที่หน้าประตูห้องครัว: “นั่งอยู่ตรงนี้แล้วคุยเป็นเพื่อนฉันก็พอแล้ว” หลินซีอินจึงได้แต่ยอมนั่งลงแต่โดยดี เซียวรั่วอีง่วนอยู่กับการเตรียมของพลางพูดขึ้นว่า: “เผยมู่เหยี่ยฝากฉันมาบอกเธอว่า เขาไม่ได้นอกใจ เขากับหมิงชิงหว่านบริสุทธิ์ใจต่อกัน แถมยังบอกอีกว่าจะขอนัดเวลา เอาหมิงชิงหว่านมาเผชิญหน้าเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ด้วยนะ” พูดจบเธอก็หันกลับมามองหลินซีอิน: “เธอเชื่อไหมล่ะ?” หลินซีอินเอนศีรษะพิงกรอบประตู:
Read More

บทที่ 279

หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ทั้งสองก็เล่นโยคะอยู่ในห้องต่ออีกหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะแยกย้ายกันไปอาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอน เซียวรั่วอีไถโทรศัพท์เล่นอยู่ครู่หนึ่งก็หันมาบอกหลินซีอินว่า: “ฉันออกไปข้างนอกแป๊บนึงนะ” หลินซีอินถามด้วยความแปลกใจ: “ดึกป่านนี้แล้ว จะออกไปไหนอีกล่ะ?”เซียวรั่วอีไม่ได้ปิดบังอะไร: “ฮั่วเซียนหยางมาน่ะ รออยู่ข้างล่าง” “งั้นก็รีบไปเถอะ”หลังจากนั้นไม่นานหลินซีอินก็ผล็อยหลับไป โดยไม่รู้เลยว่าเซียวรั่วอีกลับมาตอนไหน เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวรั่วอีทำโจ๊กข้าวบดที่อุดมด้วยโภชนาการและทอดแพนเค้กไข่ให้เธอกิน พออิ่มหนำสำราญดีแล้วก็ขับรถไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย นับตั้งแต่หลินซีอินล้มป่วยจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว เพื่อนร่วมชั้นต่างก็พากันคิดถึงเธอ อู๋ซินเยว่กอดแขนเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย: “พี่ซีอิน พี่ไม่มาเรียน ไม่รู้เลยว่าอาจารย์จี้ดุแค่ไหน!” หลินซีอินเป็นเด็กหัวกะทิ ถึงขั้นเรียกว่าเป็นเทพแห่งการเรียนเลยก็ว่าได้ การบ้านที่อาจารย์จี้หมิงถังสั่ง พอมีเธออยู่ด้วย ทุกคนก็รอดตัวไปได้เปลาะหนึ่ง ถึงแม้ลี่สิงจือจะเก่งกาจไม่แพ้กัน แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปถามเขาเลยสักคน
Read More

บทที่ 280

เธอเรียนเก่งมาตั้งแต่เด็ก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะบทเรียนพวกนั้นง่ายดายสำหรับเธอ และอีกส่วนก็เพราะสองสามีภรรยาหลินอี้หมิงเข้มงวดกับเธอมาก เธอเป็นเสมือนลูกรักบ้านคนอื่นมาตั้งแต่เล็ก ทั้งว่านอนสอนง่ายและผลการเรียนดีเลิศ เธอไม่เคยเข้าไปข้องแวะกับเรื่องเละเทะเหล่านั้นเลยสักนิด ดังนั้น การที่หลินจื่อหาวถึงกับไปเล่นการพนัน แถมยังเล่นหนักขนาดนั้น จึงเป็นสิ่งที่หลินซีอินไม่อาจทำความเข้าใจได้เลยจริง ๆ ทั้งที่ไม่มีเงิน ถึงขั้นต้องโกหกเพื่อไปกู้หนี้ยืมสินมาเล่นพนัน นี่มันคนประเภทไหนกัน? ไม่ว่าอย่างไรหลินซีอินก็ไม่มีทางเข้าใจ เธอโกรธจนตัวสั่น นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ถึงได้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาหลินจื่อหาว ทว่าเพิ่งกดโทรออก เธอก็ชิงกดวางสายไปเสียก่อน ครั้งแล้วครั้งเล่าที่หลินจื่อหาวรับปากว่าจะไม่เล่นพนันอีก แต่สุดท้ายเขาก็กลืนน้ำลายตัวเองทุกครั้ง พูดไปก็ไร้ประโยชน์ หลินซีอินตัดสินใจกลับบ้านสักเที่ยว เธอบอกเพื่อนร่วมชั้นเรียน และขอลาหยุดช่วงบ่ายกับจี้หมิงถัง จากนั้นก็ขับรถกลับบ้านตระกูลหลิน เธอไม่ได้บอกล่วงหน้า เมื่อถึงหน้าบ้านก็ยกมือขึ้นเคาะประตู คนที่มาเปิดประตูคือลู่เสวี่ยเ
Read More
Dernier
1
...
2627282930
...
40
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status