All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 11 - Chapter 20

สถานการณ์ที่ฉันกลัวที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้เฮ่อจือโจวอยู่ในบาร์แห่งนี้ เขาเห็นฉันตั้งนานแล้ว!และคำโกหกทั้งหมดที่ฉันเพิ่งโกหกเฮ่อจือโจวไปเมื่อกี้ ตอนนี้มันเหมือนกับฝ่ามือที่ตบลงบนหน้าฉันอย่างจังฉันยืนนิ่ง ตัวเกร็งไปหมดเฮ่อจือโจวบดจูบฉันอย่างดุดันอยู่พักใหญ่ถึงได้ยอมปล่อยปลายนิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อของฉันดวงตาดำคู่นั้นจ้องมองฉันด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับเย็นเยียบ “มานอนถึงบาร์เลยเหรอ”พอคิดว่าเขารู้อยู่เต็มอกว่าฉันอยู่บาร์ แต่เมื่อกี้ก็ยังโทรมาถาม ทำให้ฉันต้องโกหกไปตั้งหลายเรื่อง ในใจฉันก็แอบหงุดหงิดอยู่หน่อย ๆฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก “ในเมื่อคุณก็เห็นฉันแล้ว ทำไมยังต้องจงใจโทรมาหยั่งชิงฉันด้วย”แววตาของเฮ่อจือโจวมืดครึ้มลง เขาทำหน้าเหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม “ผมคิดว่าคุณจะพูดความจริงกับผม ผมถึงขั้นให้โอกาสคุณแล้วด้วยซ้ำ แต่คุณก็ยังโกหกจนถึงที่สุด”นิ้วมือของเขาวนเวียนอยู่บริเวณลำคอของฉัน ราวกับว่าวินาทีถัดไป มือใหญ่ที่ทรงพลังนั้นจะบีบคอฉันจนหักอย่างไรอย่างนั้นหัวใจของฉันเริ่มเกร็งขึ้นมาอีกครั้งเขายิ้มให้ฉัน “คุณคิดใช่ไหมว่าไม่ว่าคุณจะโกหกผมยังไง ผม

กู้ชิงชิงเหรอเอ๊ะ?!ใครกันในความทรงจำ ฉันเหมือนจะไม่รู้จักคนนี้นะ และก็ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของคนนี้ด้วยกำลังเหม่ออยู่ จู่ ๆ โทรศัพท์ในมือก็ถูกคนดึงไปฉันหันขวับไปมองด้วยความตกตะลึง ก็เห็นเฮ่อจือโจวพันผ้าเช็ดตัวยืนอยู่ข้างหลังฉันฉันได้สติกลับมาทันทีใช่แล้ว นี่มันโทรศัพท์ของเขา กู้ชิงชิงก็คือคนที่เขารู้จักไม่ได้การละ เดี๋ยวฉันต้องเปลี่ยนทั้งโทรศัพท์และเสียงเรียกเข้า จะได้ไม่ใช้เหมือนกับเขาเฮ่อจือโจวเดินไปรับสายที่หน้าต่าง แต่แววตากลับจ้องมองฉันอย่างลึกล้ำสุด ๆฉันมองตามสายตาของเขามาที่ตัวฉันเองวินาทีต่อมา ฉันก็หน้าเจื่อน รีบคว้าชุดคลุมอาบน้ำที่ปลายเตียงมาสวมด้วยความเร็วที่สุดจากนั้นก็นั่งมองเขาอยู่ที่ปลายเตียง ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เฮ่อจือโจวละสายตาออกไปแต่มุมปากของเขากลับยกขึ้น ราวกับว่าอารมณ์ดีมากเขาพูดกับปลายสาย “ได้ เดี๋ยวผมไป”เป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากฉันก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกหดหู่กู้ชิงชิงคนนั้นก็คือรักแรกของเขาสินะตอนคุยโทรศัพท์กับรักแรก อารมณ์ของเขาช่างดีเหลือเกิน น้ำเสียงก็อ่อนโยนขนาดนั้นแต่ตอนคุยกับฉัน เขากลับพูดจาประชดประชันสารพัด แถมยังหัว

“ฮัลโหล นั่นใครคะ”“อันอัน...”พอได้ยินสรรพนามเรียกขานที่อ่อนโยนนี้ หัวใจของฉันก็บีบรัดแน่นเป็นเฮ่ออี้เฉินน้ำเสียงของเฮ่ออี้เฉินเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ตอนนี้ฉันโทรหาเธอ เธอไม่อยากรับสายแล้วเหรอ”“นายมีธุระอะไรกับฉันเหรอ”ความจริงก่อนหน้านี้ ฉันกับเฮ่ออี้เฉินไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบคนรักที่ชัดเจนระหว่างเราไม่มีคำสัญญาอะไรต่อกัน สิ่งที่มี ก็มีเพียงความรู้สึกหวั่นไหวที่อธิบายไม่ถูกเท่านั้นแต่ฉันก็ยังคงรู้สึกผิดและละอายใจต่อเขาอยู่เสมอเขาถามเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด “เมื่อคืน...เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”ฉันคิดว่าเสียงร้องของฉันเมื่อคืน แล้วก็เสียงครวญครางที่ควบคุมไม่ได้พวกนั้น เขาคงได้ยินหมดแล้ว และคงเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นฉันเม้มปากแล้วว่า “ไม่เป็นไร ก็แค่...เรื่องปกติระหว่างชายหญิงที่โตแล้วน่ะ”จู่ ๆ เฮ่ออี้เฉินเงียบไป ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่หนักอึ้งของเขาเมื่อก่อนฉันกับเขาต่างก็มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันอย่างคลุมเครือ ทว่าตอนนี้ ความรู้สึกนี้กลับกลายเป็นโซ่ตรวนและภาระของเราทั้งสองคนไปเสียแล้วฉันอยากจะวางสายแล้ว “ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว...”“อันอัน ออกมาเจอกันหน่อยเถอะ”

ฉันตัวแข็งทื่อไปทันทีเสียงนี้! เสียงหัวเราะนี้!เฮ่อจือโจวเหรอ?!ฉันมันซวยอะไรขนาดนี้ ทำไมถึงไปเจอเฮ่อจือโจวได้ทุกที่เลยเนี่ยคราวนี้จบเห่ของจริงแล้วเฮ่อจือโจวสวมสูทผูกเนกไท ยืนอยู่อีกด้านไม่ไกลนักด้วยท่าทางสูงส่งแค่สายตาที่มองมาเรียบ ๆ ก็แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวแล้วทั้งที่เมื่อก่อนออกจะว่านอนสอนง่าย แต่ตอนนี้กลับแผ่กลิ่นอายความดุดันและน่าเกรงขามออกมาทุกกระเบียดนิ้วจนทำให้คนไม่กล้าเข้าไปตอแยฉันทอดถอนใจอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือมากจริง ๆ ราวกับถูกคนอื่นแย่งร่างไปอย่างไรอย่างนั้นเมื่อก่อนจ้าวตานตานเป็นคนที่หมั่นไส้เฮ่อจือโจวที่สุด เวลาพูดถึงเฮ่อจือโจว เธอมักจะแสดงความไม่พอใจออกมาเสมอทว่าตอนนี้อาจจะถูกความน่าเกรงขามของเฮ่อจือโจวข่มขวัญเอา เธอถึงได้เงียบกริบไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำเฮ่ออี้เฉินหัวเราะเบา ๆ “พี่ใหญ่ พี่ไม่ได้อยู่โรงพยาบาลหรอกเหรอ”เอ๊ะ?เฮ่อจือโจวไปโรงพยาบาลเหรอ เขาบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าฉันอดมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ได้ ก็ไม่มีตรงไหนบาดเจ็บนี่นาลองคิดดูอีกที ตอนกลางคืนเขาออกจะคึกคักขนาดนั้น ไม่เห็นเหมือนคน

“สูบบุหรี่เสร็จค่อยไป”เมื่อก่อนเขาไม่เคยสูบบุหรี่ต่อหน้าฉันเลยแต่ตอนนี้ ฉันมักจะเห็นเขาสูบบุหรี่อยู่เสมอ พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาติดบุหรี่ไม่เบาทีเดียวอารมณ์และความปรารถนายังอดกลั้นไว้ได้ แล้วเขาอดกลั้นอาการติดบุหรี่ได้ยังไง ฉันรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมานิดหน่อยจริง ๆเขาพิงพนักเก้าอี้ มือที่คีบบุหรี่วางพาดบนพวงมาลัยเบา ๆสายตามองตรงไปข้างหน้าด้วยท่าทางเกียจคร้าน ควันบุหรี่พ่นออกมาจากริมฝีปากบาง ดูไปดูมากลับมีความเซ็กซี่และมีเสน่ห์เย้ายวนใจอยู่หลายส่วนฉันถึงกับสำลักความคิดของตัวเองไปจังหวะหนึ่ง ขณะที่กำลังจะเบือนหน้าหนี น้ำเสียงเย็นเยียบของเขาก็ดังขึ้น...“ลงไป!”หัวใจฉันสั่นสะท้าน หันไปมองเขาอย่างไม่เข้าใจเขาไม่ได้มองฉัน สีหน้ายังคงเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง“ใครให้คุณขึ้นมา ลงไป!”เอ่อ...ฉันคิดว่าเขายังไม่ไปและกำลังรอฉันอยู่จริง ๆ นะ ฉันยังคิดว่าที่เขาบอกว่า ‘สูบบุหรี่เสร็จค่อยไป’ เป็นแค่ข้ออ้างเสียอีกยังไงก็สูบบุหรี่ไปขับรถไปได้ไม่ใช่หรือไงฉันไม่ได้พูดอะไร ผลักประตูรถเตรียมจะลงไปอย่างรู้สถานการณ์ แต่จู่ ๆ เขากลับกระชากฉันกลับมาเรี่ยวแรงที่มหาศาล ทำให้แผ่นหลังของฉันกระแ