All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 201 - Chapter 210

เมื่อจุดเซนซิทิฟบริเวณหน้าอกถูกเขากอบกุมไว้ ฉันก็ร้องด้วยความตกใจ รีบคว้ามือเขาเอาไว้ฉันลนลานจนเสียงเปลี่ยน “เฮ่อจือโจว คุณ...คุณจะทำอะไร เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าไม่มี...ไม่มีอารมณ์ไม่ใช่เหรอ”ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเอง ประตูห้องของฉันก็ถูกคนเคาะอีกครั้งตามมาด้วยเสียงตะโกนของอาเวย “เสี่ยวถัง เธอเปิดประตูหน่อยสิ ฉันเอง อาเวย”ฉันปวดหัวจนแทบจะระเบิด อาเวยมาที่นี่อีกทำไมฉันหันไปมองเฮ่อจือโจว ส่วนเฮ่อจือโจวก็มองฉันด้วยรอยยิ้มบาง ดวงตาที่เดิมทีเย็นชาจู่ ๆ ก็มีลูกไฟลุกโชนขึ้นมาเขาสลัดมือฉันออก จงใจออกแรงที่นิ้วมือฉันถลึงตามองเขาด้วยความโกรธแลกมาด้วยการเยาะเย้ยอย่างนึกสนุกของเขาอาเวยยังคงตะโกนอยู่หน้าประตู “เสี่ยวถัง เธอเปิดประตูหน่อยสิ ปูคิงแครบนั่น ฉันกับแม่กินไม่หมด ขืนทิ้งไว้ถึงพรุ่งนี้ก็คงเสีย ฉันเลยยกมาให้เธอ เธอกินเถอะ แพงขนาดนั้น จะได้ไม่เสียของ”เฮ่อจือโจวเหยียดยิ้ม ขยับเข้ามาหัวเราะเบา ๆ ข้างหูฉัน “ดูเอาสิ นี่แหละผู้ชายที่คุณถูกใจ เอาของที่เขากับแม่กินเหลือมาให้คุณ คุณหนูถัง คุณต้องไปตรวจสายตาบ้างแล้วจริง ๆ”ฉันกดมือที่กำลังลวนลามตามอำเภอใจของเขาไว้ เอ่ยเสียงอู้อี้ “ไม

ฉันชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่ทันที่ฉันจะอ้าปาก คุณป้าก็มองเห็นฉันแล้วรีบตะโกนเรียกฉันเดินเข้าไป เห็นเธอมีท่าทางเหมือนเจ็บปวดมากจึงอดถามไม่ได้ “คุณป้าเป็นอะไรไปคะ”คุณป้ากุมท้อง ถอนหายใจ เอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “เมื่อวานเธอพาอาเวยไปกินข้าวที่ไหนมา ปูคิงแครบที่ห่อกลับมานั่นมีปัญหานะ ฉันกับอาเวยกินเข้าไปแล้วทั้งท้องเสียทั้งอ้วกอาเวยยังบอกอีกว่าปูตัวนั้นราคาตั้งหมื่นเก้าพันสี่ร้อยสี่สิบ ฉันว่าเจ้านั่นต้องหลอกฉันแน่ ๆ พันเก้าร้อยสี่สิบยังพอว่าแล้วก็เสี่ยวถังนะ ไม่ใช่ว่าป้าจะว่าเธอหรอกนะ ถ้าเธอเสียดายเงินไม่อยากเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่อาเวย พาเขาไปกินพวกแผงข้างทางก็ได้นี่นาแบบนี้ละแย่เลย ท้องฉันปวดจะตายมาจนถึงตอนนี้เนี่ย”“คุณป้าให้ฉันพาไปตรวจที่โรงพยาบาลดีไหมคะ” ฉันเอ่ยด้วยความหวังดีคุณป้ารีบโบกมือปฏิเสธ พูดด้วยท่าทีรังเกียจว่า “แค่ปวดท้องจะไปโรงพยาบาลทำไม ไปโรงพยาบาลไม่ต้องเสียเงินหรือไง”“ซี๊ด!” คุณป้าพูดพลางกุมท้องสูดปาก ก่อนจะหันมาบ่นฉันต่อ “เสี่ยวถัง วันหลังอย่าทำเป็นหน้าใหญ่ใจโตเลย ของพวกนั้นเราซื้อไม่ไหวก็คือซื้อไม่ไหว แต่อย่าไปซื้อของเสียมาหลอกกันสิ อาหารทะเลเสีย ๆ พวกนี้กินเข้าไป

อาเวยพึมพำกับตัวเองอีกว่า “ฉันรู้ละ เมื่อวานเธอต้องไปทำให้แฟนเขาไม่พอใจที่ร้านอาหารแน่ ๆ เขาถึงตามมาคิดบัญชีกับเธอต้องเป็นแบบนั้นแน่ ไม่งั้นเมื่อวานคุณผู้หญิงคนสวยคนนั้นคงไม่กลับไปโดยไม่จ่ายค่าอาหารให้เราหรอกเธอก็เหมือนกัน เขาหวังดีมาเลี้ยงพวกเรา เธอจะไปทำให้เขาโกรธทำไมล่ะ ดูสิ ผู้ชายของเขามาคิดบัญชีกับเธอแล้วเนี่ย”ฉันเยาะเย้ยตัวเองในใจเห็นไหม ขนาดอาเวยที่เป็นคนนอกยังดูออกเลยว่ากู้ชิงชิงเป็นแฟนของเฮ่อจือโจว ดูออกว่าฉันไปยั่วโมโหกู้ชิงชิง เฮ่อจือโจวถึงมาคิดบัญชีกับฉันฉันข่มความขมขื่นในใจฉันค่อย ๆ หันกลับไปเห็นเพียงเฮ่อจือโจวกำลังนั่งสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ ในมือคีบบุหรี่บ้าเอ๊ย ตอนฉันเข้ามาเมื่อกี้ก็เห็นมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง แต่หันหลังให้ฉันและฉันก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นเขา เลยไม่ได้มองให้ละเอียดถ้ารู้ว่าเป็นเขา ตอนที่เดินเข้ามาฉันน่าจะหันหลังวิ่งหนีไปเลยเฮ่อจือโจวมองฉันยิ้ม ๆ สูบบุหรี่ไปทีหนึ่ง ก่อนพ่นควันออกมา เผยให้เห็นความสง่างาม ความเกียจคร้าน และความน่าเกรงขามของผู้ชายคนนี้ได้อย่างหมดจดอาเวยกับเพื่อนคนงานสองสามคนข้าง ๆ ไม่ค่อยกล้าเข้าไปทักเขา ได้แต่กระซิบกระซาบกั

“พวกคุณตั้งใจจะลงโทษเธอยังไงล่ะ”หัวหน้าโจวกับเสียวหลี่มองหน้ากัน ทั้งสองคนตอบไม่ถูกไปชั่วขณะเสียวหลี่ถอนหายใจ “หลัก ๆ คือเธอเป็นพนักงานเอกสารชั่วคราว พนักงานเอกสารชั่วคราวเนี่ย ตอนเข้ามาทำงานเซ็นสัญญาไว้ จะไล่ออกส่งเดชไม่ได้ครับ”“ใช่ ๆ ๆ !” หัวหน้าโจวรีบเสริม “ไม่งั้นพนักงานที่ไม่เจียมตัวแบบนี้ ผมไล่ออกไปตั้งนานแล้ว บอสใหญ่ครับ อย่าพาลโกรธแผนกเราเพราะเธอคนเดียวเลยนะครับ”“ใช่ครับบอสใหญ่!” เสียวหลี่กับหัวหน้าโจวรับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย “ห้องเอกสารของเราขยันขันแข็ง ทำงานด้วยความอุตสาหะมาตลอด อย่าปฏิเสธความพยายามทั้งหมดของแผนกเราเพียงเพราะเธอเป็นปลาเน่าตัวเดียวเลยนะครับ”“บอสใหญ่ครับ...”“พอได้แล้ว!”หัวหน้าโจวยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เฮ่อจือโจวก็พูดขัดขึ้นมาเสียงเรียบ น้ำเสียงแฝงความรำคาญใจหัวหน้าโจวพลันไม่กล้าพูดอะไรอีกเลยเสียวหลี่เองก็ไม่กล้าอ้าปากแล้วเหมือนกัน ได้แต่ถลึงตามองฉันด้วยความดูถูกและรังเกียจเฮ่อจือโจวล้วงซองบุหรี่ออกมา เคาะบุหรี่หนึ่งมวนมาคาบไว้ในปาก เตรียมจะจุดไฟทันใดนั้นทุกคนก็ถือไฟแช็กกรูกันเข้าไปภาพนั้นทั้งตลกทั้งน่าสมเพชแต่ที่นี่ นอกจากเฮ่อจือโจวแล

เบื้องหน้าฉันพลันมืดดับลง ร่างทั้งร่างเซถลาล้มไปด้านข้างโชคดีที่มีแรงสายหนึ่งประคองเอวเอาไว้ได้ทันยังไม่ทันที่ฉันจะยืนทรงตัวได้มั่นคง เสียงหัวเราะเยาะก็ดังมาจากด้านข้าง“ดูสิ พี่เสียวหลี่นั่น ปากก็พร่ำบอกว่าเสี่ยวถังหน้าไม่อาย แต่สุดท้ายก็ไปประคองเธอซะเอง”“นั่นสิ พี่เสียวหลี่ก็แค่ปากไม่ตรงกับใจ ทั้งที่เล็งผู้หญิงคนนี้ไว้ตั้งนานแล้วยังจะไม่ยอมรับอีก”“ใช่ไหมล่ะ ที่คราวนี้เขามีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะรักมากก็เลยแค้นมากแน่ ๆ”“ไป ๆ ๆ ...พวกเธออย่ามาพูดพล่อย ๆ แถวนี้”เสียวหลี่พูดจบก็ชักมือกลับทันที แถมยังทำราวกับรังเกียจความสกปรก โดยเอามือข้างที่ประคองฉันถูกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างแรงฉันจับรถเข็นเพื่อยืนให้มั่นคง เอ่ยกับเขาเสียงเรียบ “ขอบใจนะ”ไม่ว่าอย่างไร เมื่อกี้เขาก็ยังอุตส่าห์ประคองฉันไว้ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องล้มลงไปกองกับพื้นแน่ ๆ อาจเกิดเรื่องกับลูกในท้องของฉันไปด้วยดังนั้นไม่ว่าเขาจะพูดจาไม่น่าฟังแค่ไหน ทำตัวน่าเกลียดเพียงใด ฉันก็ต้องพูดขอบคุณเขาสักคำคำขอบคุณของฉันทำเอาเสียวหลี่ชะงักไปจู่ ๆ เพื่อนร่วมงานข้าง ๆ ก็พูดเยาะเย้ยขึ้นมา “พวกเธออย่าพูดไป มา