All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 41 - Chapter 50

ฉันตัวแข็งทื่อน้ำเสียงนั่นฟังดูคุ้นหูมาก ชัดเจนเลยว่าเป็นเสียงของพ่อฉัน!พ่อมาถึงบริษัทของเฮ่อจือโจวเลยงั้นเหรอ!พอตระหนักถึงเรื่องนี้ ฉันก็รีบวิ่งไปที่หน้าลิฟต์ทันทีมิน่าล่ะคนพวกนั้นถึงได้มองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ ที่แท้พ่อก็มาอาละวาดนี่เองฉันเห็นพ่อวิ่งไล่ตามผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากลิฟต์ ปากก็พร่ำสบถด่าไม่หยุด“นังเมียน้อยหน้าไม่อาย ลูกเขยกับลูกสาวฉันรักกันดี ๆ แกต้องเป็นคนยั่วลูกเขยฉันจนทำให้พวกเขาต้องหย่ากันแน่ ๆทำไมแกถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้ อายุก็ยังน้อย ทำไมไม่พยายามหาเงินด้วยตัวเอง ทำไมต้องคอยจับผู้ชายรวย ๆ ด้วยอีกอย่าง ผู้ชายรวย ๆ มีตั้งเยอะแยะ ทำไมแกต้องมาจับลูกเขยฉัน แกมันหน้าด้านเกินไปแล้ว นังสารเลว”ผู้หญิงที่ถูกพ่อวิ่งไล่ด่าทอมีหน้าตาสะสวยบริสุทธิ์ แววตาดูไร้เดียงสา เส้นผมสีดำสลวยยิ่งทำให้เธอดูบอบบางอ่อนโยนฉันรีบวิ่งเข้าไปห้ามพ่อ “พ่อกำลังทำอะไรน่ะ”“ก็มันนี่แหละ อันอัน พ่อไปสืบมาแล้ว นังจิ้งจอกนี่แหละที่ยั่วจือโจว ไม่งั้นจือโจวที่รักลูกขนาดนั้นจะหย่ากับลูกได้ยังไง!”“ไม่ใช่นะ ไม่เกี่ยวกับคนอื่นเลย!”เห็นพ่อเป็นแบบนี้ ฉันโกรธจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว“หนูกับเฮ่อจ

พ่อร้อนรนขึ้นมา ทำท่าจะพูดอะไรอีก ฉันจึงรีบคว้าแขนแล้วออกแรงลากเขาออกไปข้างนอกอย่างสุดชีวิตพอออกมาหน้าบริษัท พ่อก็ตะคอกใส่ฉันด้วยความโมโห “แกทำอะไรของแก เมื่อกี้ขอแค่พ่อเอ่ยปาก เฮ่อจือโจวต้องยอมให้เงินพ่อแน่ ๆ”“ให้เงินพ่อเหรอ ทำไมเขาต้องให้เงินพ่อ พ่อยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าเขากับบ้านเราไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว คนที่เขาชอบก็ไม่ใช่หนู แล้วเขาจะให้เงินคนนอกอย่างพ่อทำไม”ฉันตะโกนกลับไปด้วยความโกรธจัด ขมับปวดตุบ ๆ ขึ้นมา“อีกอย่าง ใครใช้ให้พ่อมาอาละวาดที่บริษัทเขา ใครใช้ให้พ่อไปลงไม้ลงมือกับผู้หญิงที่เขารัก พ่อตั้งแต่กลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”“พอได้แล้ว มีลูกที่ไหนเขาพูดกับพ่อแบบนี้บ้าง ที่พ่อมาอาละวาดก็ไม่ใช่เพราะแกรอให้พ่อโดนพวกมันสับมือสับเท้า โดยที่ไม่ยอมเอ่ยปากขอเงินเฮ่อจือโจวหรือไง!”“หนูก็บอกแล้วไงว่าจะหาทาง หนูเป็นลูกพ่อนะ พ่อคิดว่าหนูจะทิ้งพ่อจริง ๆ หรือไง”ฉันเอ่ยอย่างอ่อนแรง รู้สึกซึ้งแก่ใจเลยว่าพ่อเปลี่ยนไปมากจริง ๆพ่อแค่นหัวเราะใส่ฉัน “แกจะหาทางเหรอ งั้นแกลองบอกมาสิว่ารวบรวมเงินได้เท่าไหร่แล้ว”รวบรวมเงินได้เท่าไหร่น่ะเหรอนอกเหนือจากเงินสิบหกล้านที่พี่ชายเอาชีวิ

ภายในห้องมืดสลัวและเงียบสงัด นอกจากฉันแล้ว ไม่เห็นจะมีใครอื่นเลยสักคนหรือว่าเฮ่อจือโจวไม่ได้กลับมาฉันรีบลงจากเตียงแล้ววิ่งออกไปข้างนอกเพราะขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง ตอนลงบันไดฉันจึงเกือบจะหน้าคะมำตกลงมาป้าหวังกำลังทำความสะอาดห้องรับแขกอยู่ พอเห็นฉันก็รีบถาม “คุณหนู ตื่นแล้วเหรอคะ หิวหรือยัง อยากทานอะไรไหมคะ เดี๋ยวป้าไปทำให้”ฉันไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด จึงส่ายหน้าแล้วถาม “คุณผู้ชายได้กลับมาบ้างไหม”“ยังไม่กลับมาเลยค่ะ” ป้าหวังตอบ “คุณหนูอยากให้คุณผู้ชายกลับมาเหรอคะ งั้นเดี๋ยวป้าโทรหาเขาสักหน่อยดีกว่า”“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง!” ฉันรีบโบกมือห้ามเมื่อมองออกไปเห็นลานบ้านที่ว่างเปล่า ฉันถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าเมื่อกี้ตัวเองแค่ฝันไปฝันเห็นเฮ่อจือโจว ฝันว่าเขากำลังหยามเกียรติฉันสายลมยามค่ำคืนพัดลอดหน้าต่างเข้ามา ฉันพลันสั่นสะท้านขึ้นมา ก่อนเพิ่งรู้ตัวว่าเหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัวฉันยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า แล้วเดินกลับขึ้นไปชั้นบนด้วยความผิดหวังสามทุ่มกว่าแล้ว ดูท่าว่าคืนนี้เฮ่อจือโจวคงไม่กลับมาแล้วละเมื่อกลับมาถึงห้อง ฉันก็ไปอาบน้ำก่อนแต่ร่างกายก็ยังคงมึนงงและอ่อนเพลีย ท

อาจเป็นเพราะออกแรงดึงมากเกินไป หลังมือข้างที่เจาะเข็มน้ำเกลืออยู่ของฉันจึงมีเลือดซึมออกมาทันทีเฮ่อจือโจวหลุบตามองมือของฉัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นฉันกลัวเขาจะโกรธ จึงรีบปล่อยมือทันทีกู้ชิงชิงรีบเข้ามากอดแขนเฮ่อจือโจวเอาไว้ แทบจะทิ้งตัวพิงไปบนร่างของเขาพลางส่งยิ้มหวานให้ฉัน“คุณถัง มีอะไรอยากจะคุยกับพี่จือโจวหรือเปล่าคะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่เขาใจดีจะตาย คุณไม่ต้องกลัวเขานะคะ”พอเห็นรักแรกของเขาเกาะติดเขาหนึบขนาดนี้ ฉันก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามเขาต่อหน้ารักแรกเลยว่าคืนนี้เขาจะกลับหรือเปล่าขืนทำให้รักแรกของเขาต้องเสียใจ อย่าว่าแต่เรื่องยืมเงินเลย เขาอาจจะหาวิธีมาลงโทษฉันด้วยซ้ำระหว่างที่ความคิดกำลังสับสนวุ่นวาย จู่ ๆ เฮ่อจือโจวก็เอ่ยถามเสียงเรียบ “มีอะไร”ตอนนี้ถือเป็นโอกาสเหมาะที่สุดในการขอยืมเงินแล้วเพราะฉันไม่แน่ใจว่าคืนนี้เขาจะกลับไปไหม บางทีพอเดินออกจากโรงพยาบาลนี้ไป ฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีกเลยก็ได้เมื่อเห็นฉันเอาแต่เงียบ เฮ่อจือโจวก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไปฉันรีบพูดขึ้น “คุณ...คุณพอจะให้ฉันยืมเงินหน่อยได้ไหมคะ”เฮ่อจือโจวชะงักฝีเท้าเขาหันกลับมามองฉัน นัยน์ต

พ่อถึงยอมถอนหายใจอย่างโล่งอก “งั้นพ่อจะรอนะ”ฉันไม่อยากฟังพ่อพูดแม้แต่ประโยคเดียว จึงตัดสายทิ้งทันทีฉันนั่งพิงประตู เหม่อลอยอยู่นานเข็มนาฬิกาบนผนังเดินผ่านไปทีละนาที ทีละวินาทีความมืดมิดและความสิ้นหวังค่อย ๆ กลืนกินฉันอย่างช้า ๆจะยอมให้พวกมันสับมือสับเท้าจริง ๆ เหรอพอนึกถึงสภาพตัวเองตอนที่ไม่มีมือไม่มีเท้า ฉันก็กอดเข่าแน่นด้วยความหวาดกลัว ตัวเย็นเฉียบไปหมดลองดูอีกสักครั้งเถอะ ลองถามเฮ่อจือโจวดูอีกทีต่อให้ต้องทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด มันก็ยังดีกว่าโดนสับมือสับเท้าไม่ใช่เหรอฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดหน้าแชตของเฮ่อจือโจว[คืนนี้คุณกลับมาได้ไหม...ฉันยอมทำตามที่คุณขอทุกอย่างเลย]รออยู่นาน เขาก็ไม่ตอบกลับมาฉันทิ้งตัวนอนลงบนพื้น จ้องโทรศัพท์อย่างเหม่อลอยแต่หน้าจอโทรศัพท์ก็ไม่สว่างขึ้นมาอีกเลยก็นั่นสิ ข้อความก่อนหน้านี้เขายังไม่ตอบเลย นั่นก็แปลว่าเขาไม่อยากจะสนใจฉันอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงข้อความที่เพิ่งส่งไปเมื่อกี้ สุดท้ายก็กลายเป็นการรนหาที่อับอายให้ตัวเองอยู่ดีฉันมองเข็มนาฬิกาเดินผ่านเลข 11 ไปอย่างเลื่อนลอยวินาทีนี้ ฉันยอมรับชะตากรรมอย่างสมบูรณ์ ไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว