All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 51 - Chapter 60

ป้าหวังถึงค่อยเบาใจลง ก่อนจะพูดโน้มน้าวฉันว่า “คุณหนูคะ ป้าว่ายังไงก็ต้องเรียกคุณผู้ชายกลับมานะคะ คุณหนูต้องทำให้เขาเห็นมุมอ่อนแอให้เยอะ ๆ เขาถึงจะสงสารพวกผู้ชายเนี่ย ก็ชอบเห็นใจผู้หญิงที่บอบบางอ่อนแอกันทั้งนั้นแหละค่ะ แต่คุณหนูไปทำตัวเข้มแข็งเกินไปต่อหน้าเขานี่นา”ฉันหัวเราะพลางส่ายหน้า ป้าหวังนี่รู้เยอะจริง ๆน่าเสียดายที่ความอ่อนแอของฉันมันไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของผู้ชายคนนั้นเรื่องที่โรงพยาบาลเมื่อวานก็เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีไม่ใช่หรือไงเขาจะรู้สึกสงสารก็แต่ผู้หญิงที่แสนดีและอ่อนโยนน่าทะนุถนอมอย่างรักแรกของเขาเท่านั้นแหละส่วนผู้หญิงที่ร้ายกาจและหน้าเงินอย่างฉัน เขาจะมาสงสารทำไมพอคิดถึงเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลเมื่อวาน ในใจฉันก็อึดอัดมากฉันลุกขึ้นไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเงาของตัวเองในกระจก ทั้งเบ้าตาลึกโหล สีหน้าหมองคล้ำ ร่างกายซูบผอมฉันหัวเราะเยาะตัวเอง ก็แค่เฮ่อจือโจวไม่ได้ชอบฉันไม่ใช่เหรอฉันต้องปล่อยให้ตัวเองทรมานถึงขนาดนี้เลยเหรอไม่ได้การ ฉันต้องลุกขึ้นมาฮึดสู้ฉันต้องออกไปหางานหาเงินผ่านเรื่องคราวนี้ไป ฉันถึงได้ซึ้งแก่ใจว่าเงินแม้แต่สตางค์เดียวก็บีบให้วีรบ

จู่ ๆ กู้ชิงชิงก็หันไปพูดกับเฮ่อจือโจวด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ “คุณถังเอาข้าวมาส่งให้ ทำไมพี่จือโจวไม่บอกฉันล่วงหน้าล่ะคะ ดูสิ กลายเป็นว่ากับข้าวที่ฉันทำมาดูเป็นส่วนเกินไปเลย”“ไม่หรอก” เฮ่อจือโจวรับกล่องข้าวของเธอมา เอ่ยเสียงเรียบ “ฉันจะกินของเธอ”กู้ชิงชิงยิ้มหวาน “งั้นฉันจะกินของคุณถังนะคะ กับข้าวที่คุณถังเอามาน่ากินมากเลย ขืนไม่กินเสียดายแย่”เฮ่อจือโจวไม่ได้ว่าอะไรฉันดันกล่องข้าวไปตรงหน้ากู้ชิงชิง พลางส่งยิ้มให้ “ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ นะคะ”ทิ้งช่วงไปครู่หนึ่ง ฉันก็พูดต่อ “งั้นพวกคุณกินกันไปก่อนนะ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ”กู้ชิงชิงรีบถาม “คุณไม่กินเหรอคะ”“ฉันกินมาแล้วค่ะ” ฉันยิ้มบาง ๆ ตอบกลับไป ก่อนจะเดินออกมาข้างนอกเพิ่งจะเดินพ้นประตู ฉันก็ได้ยินเสียงกู้ชิงชิงบ่นอย่างน้อยใจ“พี่จือโจวคะ ฉันรู้สึกว่าคุณถังเขาดูเกลียดฉันยังไงก็ไม่รู้”เฮ่อจือโจว “ไม่ต้องไปสนใจหรอก”ฉันหลุบตาลง รู้สึกปวดหนึบที่หัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ตอนที่เดินออกจากตึก ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดสนิทเพราะกลัวป้าหวังจะเป็นห่วง ฉันจึงนั่งอยู่ริมถนนตั้งนานกว่าจะกลับพอกลับไปถึง ป้าหวังก็ถามฉันด้วยความแปลกใจ “ทำไมค

เฮ่อจือโจวไม่เคยเป็นของฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จะบอกว่าโดนแย่งไปได้ยังไงเพียงแต่ถึงในใจจะรู้ดีอยู่เต็มอก แต่พอคิดถึงภาพที่บังเอิญเจอพวกเขาเดินด้วยกันบนถนนวันนี้ ในใจก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดไม่ถูกอยู่ดีตกกลางคืน ฉันเตรียมตัวและศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่งงานที่ฉันส่งเรซูเม่ไปเพิ่มเติมฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะหางานธรรมดา ๆ ทำไม่ได้เลยสักงานทว่าความเป็นจริงที่แสนโหดร้าย มักจะทำลายความมุ่งมั่นของคนเราได้เสมอผ่านไปสองวันเต็ม ๆ ก็ยังไม่มีบริษัทไหนติดต่อมาให้ไปสัมภาษณ์เลยอีเมลก็ว่างเปล่าจู่ ๆ ฉันก็เริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองขึ้นมาแล้วตานตานปลอบใจฉันว่า “ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก ต้องเป็นเพราะเธอเก่งเกินไป โปรไฟล์ดีเกินไป พวกเขาเลยคิดว่าให้เธอมาทำงานแบบนั้นมันเป็นการลดตัวเกินไปต่างหาก”ฉันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ตานตานช่างปลอบใจคนเก่งจริง ๆเธอบอกอีกว่า “รอพี่สาวก่อนนะ ถ้าพี่สาวประสบความสำเร็จในวงการบันเทิงเมื่อไหร่ จะพาเธอไปด้วยกัน”ตอนเพิ่งเรียนจบ ฉันกับเฮ่อจือโจวก็ดันไปก่อเรื่องแบบนั้นขึ้น ทำให้เสียชื่อเสียงจนไม่สามารถก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงได้อีกแต่ตานตานในตอนนั้นได้รับข้อเสนอดี ๆ

ลู่ฉางเจ๋อหันไปบอกกรรมการคนนั้นกรรมการคนนั้นรีบพยักหน้ารับด้วยความประจบ “ครับ ๆ งั้นผมไปทำงานก่อนนะครับ ถ้าประธานลู่กับประธานเฮ่อมีอะไรก็เรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ”หลังจากกรรมการสัมภาษณ์เดินจากไป เฮ่อจือโจวก็หันมามองฉันด้วยสายตาที่แฝงความนัย“นี่น่ะเหรอ งานที่ดีมาก ๆ ที่คุณบอก”เขาเน้นคำว่า ‘ดีมาก ๆ’ อย่างจงใจฉันหลุบตาลง ตอบเสียงอู้อี้ “ใช่ สำหรับฉัน นี่คืองานที่ดีแล้ว!”“อ๋อ...”เฮ่อจือโจวลากเสียงยาวอีกครั้ง น้ำเสียงเจือไปด้วยความเย้ยหยันเขาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “น่าเสียดายนะที่คุณดันสัมภาษณ์ไม่ผ่าน”ฉันกำเรซูเม่ในมือแน่น ทนไม่ไหวจนต้องเผลอตวาดใส่เขา “ใช่ ฉันสัมภาษณ์ไม่ผ่าน แค่งานที่ไม่มีข้อจำกัดอะไรเลยฉันก็ยังทำไม่ได้ ฉันมันไร้ค่า ฉันมันไม่ได้เรื่อง ฉันทำเป็นแต่งอมืองอเท้าให้คนอื่นป้อนข้าวป้อนน้ำ แบบนี้คุณพอใจหรือยัง!”เฮ่อจือโจวแค่นเสียงเย็น “ผมไม่ได้ว่าคุณแบบนั้นสักหน่อย คุณตีค่าตัวเองแบบนั้นไปเองต่างหาก”หึ เขาไม่ได้พูดแบบนั้นตรง ๆ หรอกแต่น้ำเสียงเยาะเย้ยทุกคำพูดของเขา มันก็สื่อความหมายแบบนั้นไม่ใช่หรือไงลู่ฉางเจ๋อลูบจมูกแก้เก้อ ฝืนยิ้มพลางพูดขึ้น “อ้าว ไหงมาทะเลาะกันซ

“คนในเมืองเจียงส่วนใหญ่ก็รู้จักเธอกันทั้งนั้นแหละ ต่อให้บ้านเธอจะตกอับ พวกเขาก็ไม่เชื่อหรอกว่าอดีตคุณหนูอย่างเธอจะยอมลดตัวลงมาทำงานธรรมดา ๆ พวกนี้จริง ๆที่เขาไม่รับเธอ ก็เพราะกลัวว่ารับมาเธอจะทนความลำบากไม่ได้แล้วก็ชิ่งหนีไปให้พวกเขาต้องมานั่งปวดหัวหาคนใหม่ต่างหากอันหรานของพวกเราเก่งจะตาย”ฉันมองเธอด้วยน้ำตาคลอเบ้าตานตานเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ดวงน้อย ๆ ที่คอยมอบความอบอุ่นให้ฉันเสมอพอปลอบใจเสร็จ ตานตานก็ลากฉันออกไปเต้นที่ฟลอร์แต่พอเพิ่งจะลุกขึ้น พวกเราก็เดินไปชนกับผู้หญิงคนหนึ่งเข้าฉันกำลังจะเอ่ยปากขอโทษ ผู้หญิงคนนั้นก็ตวาดแหวขึ้นมาทันที “พวกเธอเป็นใครเนี่ย เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรือไง”ตานตานเป็นพวกอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว พอได้ยินน้ำเสียงแบบนี้ก็ปรี๊ดแตกทันที “เธอนั่นแหละไม่ดูตาม้าตาเรือ บ้านเธอก็ไม่มีตาเหมือนกันนั่นแหละ”“นี่เธอ...” ผู้หญิงคนนั้นถลึงตาใส่ตานตานด้วยความโกรธจัด แล้วรีบหันไปควงแขนผู้ชายที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ พลางออดอ้อน “ประธานลู่คะ มีนังตัวดีไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงสองคนมารังแกฉัน คุณต้องจัดการให้ฉันนะคะ”ตานตานทำท่าขนลุกซู่ พลางบุ้ยปากใส่ฉันด้วยความรังเก