All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 31 - Chapter 40

ลู่ฉางเจ๋อเดาะลิ้นหัวเราะ “คุณมองเรางกเกินไปแล้ว ได้ที่หนึ่งร่วมกันสองคนก็ต้องให้รางวัลคนละสิบห้าล้านสิ ขืนให้แบ่งครึ่งกันมันจะไปใช้ได้ยังไง”พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ฉันก็โล่งใจขึ้นมาทันทีเมื่อขึ้นมาบนเวที หมายเลขยี่สิบเจ็ดกำลังมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมด้านล่างรอยยิ้มยั่วยวนประกอบกับน้ำเสียงออดอ้อนฉอเลาะของเธอเป็นที่ถูกอกถูกใจผู้ชมอย่างมากฉันยืนเก้ออยู่ข้าง ๆ หวังเพียงให้พิธีกรรีบมอบรางวัลเสียทีโชคดีที่พิธีกรเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วพิธีกรยืนอยู่ระหว่างฉันกับหมายเลขยี่สิบเจ็ด แล้วพูดยิ้ม ๆ “ตอนนี้ผมขอประกาศว่าผู้เข้าแข่งขันทั้งสองท่านนี้ได้ที่หนึ่งร่วมกัน พวกเธอจะได้รับ...”“เดี๋ยวก่อน!”จู่ ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าเวทีหัวใจของฉันกระตุกวูบตามไปด้วยเพราะนั่นคือเสียงของเฮ่อจือโจวฉันหันขวับไปมองด้านล่างราวกับหุ่นยนต์ร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืดหลังห้องนัยน์ตาของชายหนุ่มเยียบเย็น ทั่วร่างแผ่รังสีอำมหิตฉันได้แต่มองเขาอย่างตกตะลึง ความหนาวเหน็บค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาตามแนวสันหลังฉันกำมือที่แนบอยู่ข้างลำตัวแน่นโดยไม่รู้ตัวเขาไปคุยงาน

เขายังไม่ทันได้โมโห ฉันก็หันหลังวิ่งออกไปข้างนอกเสียก่อนในเมื่อไม่ได้เงินรางวัลแล้ว ตอนนี้ฉันแค่อยากไปจากที่นี่ฉันวิ่งรวดเดียวจนออกมาจากโรงแรม สายลมยามค่ำคืนพัดโชยมาทำเอาฉันหนาวสะท้านจากข้างในฉันยกแขนขึ้นกอดตัวเองด้วยความรู้สึกปวดหนึบในใจลู่ฉางเจ๋อวิ่งตามออกมาอย่างรวดเร็วเขาคว้าแขนฉันไว้พร้อมกับหัวเราะ “เสี่ยวอันหราน อย่าเพิ่งไปสิ เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ”ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แล้วเอ่ยเสียงเย็น “คุณจงใจเรียกเฮ่อจือโจวมาใช่ไหม”เฮ่อจือโจวไปทำงานที่เมืองเอแท้ ๆ ถ้าเขาไม่ได้บอกเฮ่อจือโจวว่าฉันมาร่วมงานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่นี้ เฮ่อจือโจวจะมาโผล่ที่นี่กะทันหันได้ยังไงความจริงตั้งแต่ตอนที่เขาลองหยั่งเชิงถามว่าจะให้บอกเรื่องที่ฉันเข้าร่วมงานเต้นรำกับเฮ่อจือโจวไหม ฉันก็ควรจะเดาได้แล้วว่าเขาต้องเรียกเฮ่อจือโจวมาแน่เพียงแต่ฉันยังมองเขาในแง่ดีเกินไปนั่นสิ คุณชายที่ใช้ชีวิตเสเพลชอบกลั่นแกล้งคนอื่นเพื่อความสนุกไปวัน ๆ อย่างพวกเขา จะมายอมช่วยฉันจริง ๆ ได้ยังไงลู่ฉางเจ๋อหัวเราะแห้ง ๆ โดยไม่ได้ปฏิเสธฉันแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง “พวกคุณปั่นหัวฉันแบบนี้ สนุกมากใช่ไหม”“โธ่เอ๊ย เสี่ยวอ

ตรงนี้เป็นทางตันแล้ว ถ้าโรคจิตนั่นเดินเข้ามา ฉันจะไม่มีทางหนีรอดไปได้เลยฉันแนบตัวชิดกำแพง พยายามหดตัวลีบเข้าหากำแพงอย่างสุดชีวิต ภาวนาไม่ให้ไอ้โรคจิตนั่นเจอฉันรอบด้านเงียบสงัด ฉันเกร็งไปทั้งตัว ในใจหวาดกลัวจนถึงขีดสุดภายใต้แสงจันทร์ที่เยียบเย็น เงาร่างนั้นค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ราวกับวิญญาณร้ายเขาเดินเข้ามาแล้ว!ฉันตกใจจนแทบจะหวีดร้องออกมาฉันรีบเอามือปิดปากไว้แน่น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวแต่เงาร่างนั้นก็ยังหาฉันเจออยู่ดี เขาค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาฉันทีละก้าวเสียงฝีเท้านั้นเปรียบเสมือนยันต์สั่งตาย มันทรมานประสาทสัมผัสของฉันทุกย่างก้าวเมื่อเขาเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหว กรีดร้องออกมาแล้ววิ่งพุ่งไปที่ปากซอยอย่างไม่คิดชีวิตตอนที่วิ่งสวนกัน เขาก็ยื่นแขนยาว ๆ ออกมาคว้าตัวฉันไว้ทันทีหนังศีรษะของฉันชาหนึบขึ้นมาทันที ฉันดิ้นพล่านและกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน...”ทว่าวินาทีต่อมา ร่างของฉันก็ถูกเขากระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงเขาแรงเยอะมาก แผ่นหลังของฉันกระแทกเข้ากับกำแพงจนเจ็บปวดไปทั้งตัวแต่ฉันก็ไม่สนความเจ็บปวดนั้นฉันดิ้นพล่านและกรีดร้องอย่างบ้า

เขาอยากจะกอดก็กอดไป ตามใจเขาเถอะยังไงฉันก็ตาสว่างแล้วว่ามองคนจากภายนอกไม่ได้จริง ๆผู้ชายคนนี้ ปกติแล้วดูจริงจังและสำรวมแค่ไหน แต่พออยู่บนเตียงกลับเหมือนคนบ้าไม่มีผิดวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นมาเพราะความกระหายน้ำตอนฉันตื่น เฮ่อจือโจวก็ไม่อยู่แล้วพอเห็นเตียงที่ยับเยิน และนึกถึงความป่าเถื่อนของผู้ชายคนนั้นเมื่อคืน ในใจฉันก็ทั้งโกรธและเสียใจฉันลุกจากเตียง ตั้งใจจะไปรินน้ำดื่มแต่พอเท้าแตะพื้น ขาก็พลันอ่อนแรงจนร่างทั้งร่างทรุดลงไปกองกับพื้นฉันนั่งกองกับพื้นอย่างหมดสภาพอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นไหวจู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาเฮ่อจือโจวเดินเข้ามาเขากำลังคุยโทรศัพท์ ปลายสายคงจะเป็นรักแรกของเขาเพราะสีหน้าและแววตาของเขาแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่หาดูได้ยากเขาปรายตามองฉันที่นั่งอยู่บนพื้นแวบหนึ่งด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกฉันรีบคว้าผ้าห่มบนเตียงมาคลุมร่างด้วยความอับอายเขาแค่นเสียงหยันเบา ๆ ก่อนหยิบเสื้อสูทบนไม้แขวนเสื้อแล้วเดินออกไปข้างนอกตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองฉันอีกเลยฉันจิกพรมแน่น ความรู้สึกอึดอัดทรมานในใจนั้นยากจะอธิบายหลังจากเฮ่อจือโจวออกไป ฉันก็ลากสังขา

พอรับสาย แม่ก็ร้องไห้อยู่ปลายสายเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่ ใจฉันก็ถูกบีบรัด อาการปวดหัวแล่นริ้วขึ้นมาเป็นระลอกฉันเค้นเสียงตึงเครียดถามแม่ “มีอะไรอีกคะ”“พ่อของลูกน่ะสิไม่เอาถ่าน แอบไปเล่นพนันอีกแล้ว แถมยังเสียไปอีกยี่สิบห้าล้าน”“อะไรนะคะ” ฉันเหลืออดจนต้องตวาดเสียงต่ำ “บ้านเราก็เป็นแบบนี้แล้ว ทำไมพ่อถึงยังไปเล่นพนันอีก พ่อต้องบีบให้เราตายก่อนถึงจะพอใจใช่ไหม”“...อันอัน...”“ลูกพูดจาแบบนี้ได้ยังไง” พ่อแย่งโทรศัพท์ไปพูดเอง “ที่พ่อไปเล่นพนัน ก็เพราะอยากจะเล่นให้ชนะเยอะ ๆ บ้านเราจะได้กลับมาอยู่ดีกินดีอีกครั้ง พ่อทำผิดตรงไหน”“แล้วพ่อชนะไหมล่ะ เคยชนะสักครั้งไหม” ฉันโกรธจนร้องไห้ “พ่อเลิกเอาเรื่อง ‘ให้เรากลับมาอยู่ดีกินดี’ มาเป็นข้ออ้างได้แล้ว พ่อก็แค่ติดพนัน พ่อก็แค่คันไม้คันมือนั่นแหละ!”“พอได้แล้ว ๆ ตอนนี้เงินก็เสียไปแล้ว พ่อก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้หรอก ลูกรีบไปขอเงินจือโจวเถอะ ขอมาสักร้อยล้านเลยยิ่งดี”“หนูไม่ไป!” ฉันตะคอกอย่างเคียดแค้นพ่อเริ่มร้อนรน “ลูกไม่ไปแล้วใครจะไป หรือว่าลูกอยากเห็นพวกมันมาทวงหนี้ถึงบ้าน แล้วสับมือสับเท้าพ่อ พอผ่านพรุ่งนี้ไป พวกมันก็จะมากันแล้ว วั