All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 21 - Chapter 30

100 Chapters

บทที่ 21

ฉันมองแวบเดียวก็เห็นพ่อนอนเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลอยู่บนเตียงฉันหน้าถอดสี เอ่ยด้วยความโกรธ “เกิดอะไรขึ้นคะ ใครเป็นคนทำ”แม่เอาแต่ร้องไห้ และไม่ยอมพูดอะไรฉันจึงทำได้แค่ไปถามพ่อว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่พ่อนอนโอดครวญด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียง และไม่ยอมพูดเหมือนกันฉันโกรธจนตะคอกเสียงต่ำ “พูดมาสิคะ บาดแผลเต็มตัวของพ่อน่ะใครเป็นคนทำ คู่อริเก่าเหรอ”เมื่อเห็นฉันร้อนรนจนขอบตาแดงก่ำแม่ถึงได้ร้องไห้และพูดอึกอักว่า “ความจริงเรื่องนี้ก็ต้องโทษพ่อของลูกนั่นแหละที่ติดการพนัน”“อะไรนะคะ” ฉันมองพ่ออย่างไม่อยากจะเชื่อ “พ่อไปเล่นการพนันมาเหรอ พ่อไม่เคยแตะของพวกนั้นไม่ใช่เหรอ แถมยังเคยบอกว่าของพวกนั้นจะทำให้สิ้นเนื้อประดาตัวไม่ใช่หรือไง ทำไมพ่อถึงไปเล่นเองล่ะ”“พ่อก็แค่หวังว่าจะชนะได้เงินมาสักหน่อย จะได้กลับมาตั้งตัวใหม่ได้” พ่อพูดไปพลาง ก็ทำหน้าน้อยอกน้อยใจไปพลาง “ใครจะไปรู้ว่าดวงพ่อจะซวยขนาดนั้น พวกมันต้องตุกติกแน่ ๆ”ฉันโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ“แล้วบาดแผลเต็มตัวนี่ พ่อไปโดนอะไรมา”พ่อมองหน้าแม่ด้วยความรู้สึกผิด แล้วไม่พูดอะไรแม่โกรธจนร้องไห้โฮ “พ่อเขาเล่นจนหมดตัว แถมยังไปติดหน
Read more

บทที่ 22

บางทีอีกไม่นาน ข่าวเรื่องที่ฉันเป็นเมียเก็บของเฮ่อจือโจวก็คงจะแพร่สะพัดออกไปถึงตอนนั้น อดีตคุณหนูอย่างฉัน ก็คงจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาตลกขบขันหลังอาหารของผู้คนอย่างสมบูรณ์พ่อกับแม่ของฉันยังคงถามอย่างไม่กล้าเชื่อว่าฉันหย่ากับเฮ่อจือโจวแล้วจริง ๆ เหรอเมื่อได้ยินคำตอบยืนยันจากฉัน พ่อก็ด่าทอโคตรเหง้าสิบแปดชั่วโคตรของเฮ่อจือโจวออกมาทันทีพี่ชายของฉันแค่นหัวเราะเย็นชาอยู่ข้าง ๆ “เขาช่วยครอบครัวเราใช้หนี้จนหมด แถมยังให้เงินพ่อมาอีกห้าสิบล้าน พ่อยังต้องการอะไรอีก พ่อไม่ลองคิดดูบ้างล่ะว่าเมื่อก่อนพวกเราทำกับเขายังไง การที่เขาทำให้ขนาดนี้ ก็ถือว่าดีมากแล้วนะ”“แต่ถึงอย่างนั้น พอได้ดีปุ๊บ เขาก็เตะอันอันของพวกเราทิ้งเลยไม่ได้หรือเปล่า” แม่พูดด้วยความไม่พอใจฉันถอนหายใจแล้วพูดว่า “ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ เขาก็ไม่ได้ชอบหนูสักหน่อย แล้วก็ไม่ได้ติดค้างอะไรหนูด้วย การที่เขาเตะหนูทิ้ง มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ”แม่ถูกฉันตอกกลับจนพูดไม่ออกพ่อถึงได้เริ่มลุกลี้ลุกลน พูดกับฉันด้วยความร้อนใจ “ต่อให้ลูกจะหย่ากับเฮ่อจือโจวแล้ว การที่ลูกไปขอเงินเขาสามสิบห้าล้านก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรไม่ใช่เหรอ อันอัน ลูก
Read more

บทที่ 23

คำว่า ‘งานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่’ ตัวใหญ่ ๆ ปรากฏเด่นชัดสะดุดตาฉันหยิบแผ่นพับขึ้นมาโดยอัตโนมัติตัวอักษรคำว่า ‘เงินรางวัลสิบห้าล้าน’ ทำให้ฉันฮึดขึ้นมาทันทีฉันรีบกวาดสายตาอ่านต่อลงมาที่แท้ก็เป็นงานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่ที่โรงแรมระดับนานาชาติหลายแห่งร่วมกันจัดขึ้นเมื่องานสิ้นสุดลง จะมีการโหวตเลือกนักเต้นที่เต้นได้ดีที่สุดในงาน และเงินรางวัลก็คือสิบห้าล้านพอเห็นรายละเอียดงาน ฉันก็อดใจเต้นไม่ได้ถ้าได้เงินรางวัลสิบห้าล้านนั่น หนี้พนันที่พ่อติดไว้ก็สามารถนำไปจ่ายคืนได้ครึ่งหนึ่งเลยไม่ใช่เหรอฉันรีบดูเวลาเปิดรับสมัครอีกครั้ง ปรากฏว่าหมดเขตเที่ยงคืนคืนนี้ตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้วฉันจึงรีบดูที่อยู่ โชคดีที่มันอยู่แถว ๆ นี้เองฉันเดินตามเส้นทางมาจนถึงหน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่งทันทีที่เดินเข้าไปในล็อบบี้ ฉันก็เห็นแผ่นหลังที่คุ้นตาเฮ่อจือโจว!ให้ตายเถอะ ไม่รู้ว่าฉันกับผู้ชายคนนี้ดวงชงกันหรือเปล่ารู้สึกว่าไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องเจอเขาตลอดตอนนี้เขากำลังเดินเข้าไปในลิฟต์ โดยมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามอยู่ข้าง ๆผู้หญิงคนนั้นรูปร่างอ้อนแอ้นอรชร ผมยาวตรงสีดำสนิทปล่อยสยายอยู่กลางหลังดูนุ่มสลวย
Read more

บทที่ 24

ลู่ฉางเจ๋อกอดอก เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “โรงแรมนี้เป็นของบ้านผมเอง งานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่นี่ก็เป็นงานที่พวกเราจัดขึ้นเล่น ๆ ตอนว่าง ๆ น่ะ เราก็แค่...อยากจะใช้โอกาสนี้ดูสาวสวย เพราะงั้นคนที่เข้าร่วมงานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่นี้ได้ ก็ต้องเป็นสาวงามอันดับหนึ่งที่เพียบพร้อมทั้งรูปร่างและหน้าตา ด่านรับสมัครด่านนี้ แน่นอนว่าเราต้องมาคุมด้วยตัวเองอยู่แล้ว พวกฝ่ายบุคคลน่ะทั้งซีเรียสแล้วก็จริงจัง จะไปมีรสนิยมความงามอะไรล่ะ เสี่ยวอันหรานของผม คุณว่าจริงไหม”ถุย!ใครเป็นเสี่ยวอันหรานของเขาผู้ชายคนนี้ทำไมทำตัวเหมือนพวกอันธพาลเลยฉันค่อนขอดอยู่ในใจ แต่บนใบหน้ากลับเผยยิ้มประจบ “งั้นพวกคุณลองดูสิคะ ฉันเข้าร่วมงานนี้ได้ไหม”ลู่ฉางเจ๋อลูบคาง มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพยักหน้า “อืม รูปร่างหน้าตาของคุณน่ะเพอร์เฟกต์ แต่ว่านะ...”“แต่อะไรคะ” ฉันรีบถามลู่ฉางเจ๋อถอนหายใจยาว “แต่ผมกลัวจือโจวจะมาหาเรื่องผมน่ะสิ”ฉันสะอึกไปนิดหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ฉันกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ”“งั้นเหรอ” ลู่ฉางเจ๋อหยิบโทรศัพท์ออกมา จิ้มหน้าจอโทรศัพท์ พลางทำหน้าสงสัย “เฮ้อ แต่ผมก็ยังกลัวอยู่ดี ผู้
Read more

บทที่ 25

หัวใจของฉันบีบรัดคนปากสว่างอย่างลู่ฉางเจ๋อคงไม่ได้จะเอาเรื่องที่ฉันเข้าร่วมงานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่ไปบอกเฮ่อจือโจวหรอกใช่ไหมถึงเรื่องนี้จะไม่ใช่ความลับอะไร บอกเฮ่อจือโจวไปก็ไม่เห็นเป็นอะไรแต่เฮ่อจือโจวเป็นคนอารมณ์แปรปรวน แถมยังมีความคับแค้นใจต่อฉันตั้งมากมายถ้าบอกเขาไป ก็ไม่แน่ว่าเขาอาจไม่ยอมให้ฉันเข้าร่วมและนี่ก็เป็นโอกาสหาเงินที่หาได้ยาก จะให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นไม่ได้เด็ดขาด เพราะงั้นทางที่ดีที่สุดคืออย่าให้เฮ่อจือโจวรู้จะดีกว่าเมื่อเห็นว่าเฮ่อจือโจวกำลังจะรับสาย ฉันก็รีบดึงแขนเขาเอาไว้เฮ่อจือโจวหลุบตามองมือของฉัน เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อะไร”“คือว่า...” ฉันมองชื่อที่ยังคงสว่างวาบไม่หยุดบนหน้าจอโทรศัพท์ของเขา แล้วยิ้มเจื่อน “ไม่รับสายเขาได้ไหม”หว่างคิ้วของเฮ่อจือโจวฉายความประหลาดใจพาดผ่านแวบหนึ่ง เขาหัวเราะเบา ๆ “ได้สิ ให้เหตุผลผมมาหน่อย”“เอ่อ...” ฉันใช้ความคิดไปสองวินาที แล้วรีบพูด “ลู่ฉางเจ๋อชื่อว่าเป็นคุณชายเสเพล เขาโทรหาคุณตอนนี้ ต้องชวนคุณออกไปเที่ยวแน่ ๆ ฉันไม่อยากให้คุณออกไปเที่ยว ฉันไม่อยากให้คุณถูกเขาพาเสียคน”เฮ่อจือโจวจ้องฉันตาไม่กะพริบ ดวงตาที่ลึก
Read more

บทที่ 26

ฉันรีบปฏิเสธ “ไม่ใช่นะ ไม่ใช่! ฉันจะไปมีเรื่องชู้สาวกับเขาได้ยังไง ไม่มีทางเด็ดขาด!”เฮ่อจือโจวหัวเราะเบา ๆ ด้วยท่าทางเหมือนไม่เชื่อฉันแทบจะเสียใจตาย ถ้ารู้แต่แรกว่าเขาจะคิดไปไกลขนาดนี้ ฉันคงไม่ห้ามเขารับโทรศัพท์ของลู่ฉางเจ๋อหรอกประจวบเหมาะกับตอนนั้นลู่ฉางเจ๋อก็โทรเข้ามาอีกครั้งพอดีเฮ่อจือโจวเลิกคิ้วมองฉันตอนนี้ฉันไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว ได้แต่ใช้มือส่งสัญญาณให้เขารีบรับสายเขาแค่นเสียงเย็นชา แล้วกดรับสาย แถมยังจงใจเปิดลำโพงอีกด้วยลู่ฉางเจ๋อ “เวรเอ๊ย โทรไปตั้งสองครั้งกว่าจะรับสาย เป็นอะไรไป ไปขัดจังหวะความสุขของนายหรือไง”เฮ่อจือโจวปรายตามองฉันแวบหนึ่ง แล้วแค่นเสียงใส่โทรศัพท์ “มีอะไรก็รีบพูดมา”ลู่ฉางเจ๋อจิ๊ปาก “อย่าเย็นชาขนาดนี้สิ ฉันไม่ใช่ถังอันหรานนะ ไม่ได้ไปล่วงเกินนายสักหน่อย”ฉันลูบจมูกอย่างเก้อเขินดูเหมือนใคร ๆ ก็รู้ว่าเมื่อก่อนฉันทำตัวแย่กับเฮ่อจือโจวมากแค่ไหนเฮ่อจือโจวแสยะยิ้มเย็นชาให้ฉัน เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาฉันรู้สึกละอายใจขึ้นมาเลยทีเดียวฉันเบือนหน้าหนี แล้วก็ได้ยินเขาพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงรำคาญ “มีธุระอะไรกับฉัน ถ้าไม่มีอะไรก็แค่นี้นะ”“เฮ้ย ๆ เดี๋ยวก
Read more

บทที่ 27

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก็สบเข้ากับดวงตาอันเย็นเยียบของเขาหัวใจของฉันบีบรัดแน่น พลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ละ...แล้วเป็นอะไรอีกเหรอ”เฮ่อจือโจวหรี่ดวงตาอันคมกริบลง แล้วขยับเข้ามาใกล้ฉัน “ทำไมผมถึงรู้สึกว่าคุณสนใจ ‘งานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่’ นี้นักล่ะ คุณคงไม่ได้เข้าร่วมด้วยหรอกใช่ไหม”“เปล่านะ ๆ ๆ ...” ฉันรีบส่ายหน้า น้ำเสียงหนักแน่นเฮ่อจือโจวแค่นเสียง “ไม่เข้าร่วมก็ดีแล้ว นั่นไม่ใช่งานที่คุณจะไปเข้าร่วมได้หรอกนะ”ฉันเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจก็แค่งานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่ไม่ใช่เหรอ ทำไมฉันถึงเข้าร่วมไม่ได้ล่ะแต่ตอนนี้ฉันก็ไม่กล้าถามอะไรมากแล้วหลังจากเฮ่อจือโจวเอ่ยเตือนฉันเสร็จ เขาก็รับโทรศัพท์อีกสายดูเหมือนว่ารักแรกของเขาจะเป็นคนโทรมาเขารับสายไปพลาง ก็เดินไปทางหน้าต่างไปพลางน้ำเสียงที่ใช้พูดพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงฉันลอบมองเขา หัวใจอดรู้สึกเปรี้ยวแปร่งขึ้นมาไม่ได้อีกแล้วเขาไม่เคยใช้น้ำเสียงอ่อนโยนขนาดนี้กับฉันเลยเพราะไม่อยากฟังเขาพลอดรักกับรักแรก ฉันจึงเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรู้สถานการณ์ในห้องน้ำ ฉันได้ยินเสียงเฮ่อจือโจวบอกกับรักแรกแว่ว ๆ ว่าพรุ่งนี้เขาจ
Read more

บทที่ 28

ไม่รู้เหมือนกันว่าคำพูดประโยคนี้ไปทำให้เขาไม่พอใจตรงไหน จู่ ๆ สีหน้าของเขาถึงได้เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มลงฉันถอยหลังไปสองก้าว พลางมองเขาอย่างระมัดระวัง “คุณก็อย่าเพิ่งโมโหสิ ฉันไม่อยากไปเมืองเอจริง ๆ”พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปเข้าร่วมงานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่นั่น แล้วก็ต้องไปหาเงินสิบห้าล้านนั่นด้วยไม่ว่ายังไง ฉันก็ไปเมืองเอกับเขาไม่ได้เด็ดขาดเฮ่อจือโจวสูบบุหรี่แบบไม่รีบร้อน แววตาเยือกเย็นมองฉันอยู่เต็ม ๆ หนึ่งนาทีฉันบีบมือตัวเองด้วยความกระวนกระวายใจ และไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียวเมื่อบุหรี่มอดดับลง เขาก็ขยี้บุหรี่ทิ้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป”ฉันถอนหายใจโล่งอกทันทีเขายืดตัวตรงแล้วเดินออกไปข้างนอก ตอนที่เดินผ่านข้างกายฉันก็ปรายตามองฉันแวบหนึ่ง น้ำเสียงเย็นชา “ตอนผมไม่อยู่ ทางที่ดีคุณก็ทำตัวว่าง่ายหน่อย อย่าทำเรื่องที่ทำให้ผมโมโห”“อื้อ ๆ ฉันจะทำตัวว่าง่ายแน่นอน” ฉันให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่นเขาเดินตรงออกไปเลยโดยไม่ได้มองฉันอีกเขาอาจจะโมโหแล้ว ถึงได้หมกตัวอยู่ในห้องหนังสือทั้งคืนป้าหวังตุ๋นซุปโสมให้ฉันยกไปให้เขาฉันคิดว่าการเอาใจเขามันก็ไม่ผิด
Read more

บทที่ 29

“คุณแน่ใจจริง ๆ เหรอ...ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับจือโจวก่อน”“ไม่ต้องค่ะ!”ฉันตอบกลับไปอย่างหนักแน่น ลู่ฉางเจ๋อกลั้นหัวเราะอยู่ตรงนั้น หัวเราะเหมือนกับสุนัขจิ้งจอกไม่มีผิดถ้าไม่มั่นใจว่าตอนนี้เฮ่อจือโจวไปทำงานที่เมืองเอ ฉันคงสงสัยไปแล้วว่าเฮ่อจือโจวมาอยู่ที่นี่แล้วหรือเปล่าไม่นานลู่ฉางเจ๋อก็ให้คนเอาชุดมาให้ฉันฉันมองชุดนั้น มุมปากกระตุก “คือว่า...เอาชุดมาให้ผิดหรือเปล่าคะ”ชุดที่ลู่ฉางเจ๋อให้คนเอามาให้คือชุดเมดที่ทั้งเซ็กซี่และแฝงไปด้วยความเย้ายวนนิด ๆกระโปรงสั้นมาก แถมยังมีถุงน่องสีดำมาให้ด้วยนี่มันเหมือนชุดใส่เต้นตรงไหนกันลู่ฉางเจ๋อส่งยิ้มไร้เดียงสามาให้ฉัน “ก็เป็นชุดแบบนี้กันหมดแหละ ชุดนี้ผมอุตส่าห์เก็บไว้ให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ ถือว่าเป็นชุดที่ดูดีและมิดชิดที่สุดแล้ว”ฉันวิ่งออกไปดูรอบ ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ และพบว่ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆชุดของคนอื่นโป๊กว่านี้และน่าตกใจกว่านี้อีกบางคนก็ใส่แค่ชุดบิกินี่ตัวเดียวด้วยซ้ำลู่ฉางเจ๋อยิ้มให้ฉัน “ตอนนี้เชื่อหรือยังล่ะ ชุดนี้ของคุณมิดชิดที่สุดแล้วจริง ๆ”ฉันถามเขาด้วยความไม่แน่ใจ “นี่คืองานเต้นรำครั้งยิ่งใหญ่จริง ๆ เหรอคะ”“แน่นอน
Read more

บทที่ 30

เพื่อนคนนั้นพูดยังไม่ทันจบ ลู่ฉางเจ๋อก็ฟาดฝ่ามือปิดตาเขาไว้“นายอยากตายหรือไง ผู้หญิงของประธานเฮ่อนายยังกล้าอยากได้เหรอ”“หา ผู้หญิงของประธานเฮ่อเหรอ” เพื่อนคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป รีบเอามือปิดตาตัวเองไว้ “ผมไม่ดูแล้ว แหะ ๆ ผมไม่กล้าดูแล้ว ผมออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!”ผู้ชายคนนั้นพูดจบ ก็วิ่งแจ้นออกไปทันทีฉันเดินไปตรงหน้าลู่ฉางเจ๋อ พูดอย่างจริงจัง “ต่อไปอย่าไปเที่ยวบอกใครต่อใครว่าฉันเป็นผู้หญิงของเฮ่อจือโจวนะ ฉันกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วจริง ๆ อีกอย่างถ้าคำพูดนี้ไปเข้าหูคนที่เขารักมันก็ไม่ดีด้วย”“หา คนที่เขารักไม่ใช่คุณเหรอ”ลู่ฉางเจ๋อมองฉันด้วยความประหลาดใจ วินาทีต่อมา เขาก็รีบเบือนสายตาไปทางอื่น บนใบหน้าที่หล่อเหลาฉายแววไม่เป็นธรรมชาติพาดผ่านฉันเดาว่าเขาอาจจะไม่รู้ถึงการมีอยู่ของรักแรกคนนั้นของเฮ่อจือโจว จึงไม่ได้พูดอะไรมากบอกไปแค่ว่า “คนที่เขารักไม่มีวันเป็นฉันได้”พูดจบ ฉันก็เดินไปทางกระจกแต่งหน้าด้านหลังมีเสียงบ่นพึมพำด้วยความสงสัยของลู่ฉางเจ๋อดังแว่วมา “ไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใครได้ล่ะ ผมไม่เคยเห็นเขายอมลดตัวต่ำต้อยต่อหน้าใครขนาดนี้มาก่อนเลยนะ”พอได้ยินประโยคนี้ของลู่ฉ
Read more
PREV
123456
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status