All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 241 - Chapter 250

ในใจฉันทั้งตื่นตระหนกและขัดเขิน ที่นี่มันห้องทำงานนะ เขาคิดจะทำอะไรมือของเขาเลื่อนมาอยู่ที่เอวของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ลูบไล้สีข้างของฉันอย่างอ้อยอิ่งนิ้วมือของเขาราวกับจุดไฟ ลูบไล้ไปถึงที่ไหน ก็พาให้รู้สึกร้อนผ่าวและสั่นสะท้านไปถึงที่นั่นฉันกดมือเขาไว้ ถลึงตามองเขาด้วยความโมโห “เฮ่อจือโจว คุณให้ฉันมาทำงานไม่ใช่หรือไง”“ทำให้ผมพอใจก็ถือเป็นการทำงาน ค่าตอบแทนที่ผมให้คุณก็ไม่ได้น้อยนะ!”เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ เห็นได้ชัดว่าแฝงการหยามเกียรติเอาไว้ฉันรู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่เขาเรียกว่า ‘การทำงาน’ คงไม่ง่ายดายขนาดนั้นเขาจูบซอกคอของฉัน น้ำเสียงอัดอั้นแฝงความเย็นชาเอาไว้เล็กน้อย “พูดมาสิ ตอนที่คุณเป็นเลขาให้เฮ่ออี้เฉิน เขาทำแบบนี้กับคุณหรือเปล่า”“เฮ่อจือโจว คุณอย่ามองคนอื่นสกปรกไปซะหมดได้ไหม” ฉันถลึงตามองเขาด้วยความโกรธเขาแค่นหัวเราะ “สกปรกเหรอ งั้นคุณคงยังไม่เคยเจอที่สกปรกกว่านี้สินะ”เขาพูดพลางกัดคอทีหนึ่ง ราวกับต้องการระบายความโกรธฉันผลักเขาออกด้วยความเจ็บ “คุณเกิดปีหมาหรือไง!”เขามองฉันด้วยแววตามืดครึ้มจนน่ากลัวฉันพลันนึกถึงท่าทางเย็นชาและกระหายเลือดของเขาเมื่อวานขึ้น

ฉันขยับตัว เพิ่งจะคิดดิ้นรนผลักผู้ชายตรงหน้าออกคิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ เขากลับถอยออกไปเองวินาทีต่อมาฝ่ามือใหญ่ที่ทรงพลังของเขาก็ปัดออกไปอย่างแรง ทำเอาฉันกลิ้งตกลงมาจากโต๊ะทันทีโชคดีที่ฉันตอบสนองไว ใช้สองมือยันพรมไว้ ถึงได้ไม่ล้มกระแทกโดนท้องเฮ่อจือโจวที่เมื่อกี้ยังมีท่าทางเหมือนถูกตัณหาครอบงำแทบจะทนไม่ไหว ตอนนี้กลับกำลังจัดปลายแขนเสื้อและเนกไทของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำตัวดูดีเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมหันกลับมามองฉัน กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดออกหลายเม็ด ปกเสื้อร่นลงมาถึงหัวไหล่กระดุมกางเกงยีนส์ถูกปลดออก แม้แต่ซิปก็ยังถูกรูดลงสภาพดูไม่ได้ส่วนกู้ชิงชิงก็ยืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ราวกับภรรยาหลวงผู้แสนดีและอ่อนแอ ที่มาเจอกับฉากจับชู้คาหนังคาเขาอย่างไรอย่างนั้นหลังจากเฮ่อจือโจวจัดเสื้อผ้าเสร็จ ก็กลับไปนั่งเก้าอี้ด้วยท่าทีใจเย็นพอเห็นเขานิ่งขนาดนั้น ไม่มีสีหน้ารู้สึกผิดต่อรักแรกของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ฉันก็เลยจัดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างไม่รีบร้อนตามไปด้วยเขายังไม่ลนลาน แล้วฉันจะลนลานไปทำไมแต่สิ่งที่ทำให้ฉันสงสัยเป็นอย่างมากก็คือ กู้ชิงชิงในฐานะแฟนตัวจริงของเฮ่อจือโจว พอ

ฉันเม้มริมฝีปาก “เอ่อ ฉันบอกความต้องการเรื่องเงินเดือนของฉันก่อนดีกว่า คุณจะได้เก็บไว้พิจารณา”เฮ่อจือโจวเลิกคิ้ว มองฉันยิ้ม ๆ รอให้ฉันพูดฉันเลียริมฝีปาก เตรียมจะลองบอกว่าสองแสนห้าหมื่น แต่พอคำพูดมาถึงปาก ฉันกลับเปลี่ยนใจด้วยความไม่มั่นใจ “หนึ่งแสนห้าหมื่น ฉันหวังว่าจะได้เงินเดือนเดือนละหนึ่งแสนห้าหมื่น”ฉันไม่มีประสบการณ์การทำงานเป็นชิ้นเป็นอันก่อนหน้านี้ฉันเคยหางานอยู่พักหนึ่ง เงินเดือนก็ตกประมาณสี่ถึงห้าหมื่นดังนั้นตอนนี้ที่พูดว่า ‘เงินเดือนหนึ่งแสนห้าหมื่น’ ฉันก็แค่หน้าด้านพูดออกไปเท่านั้นตอนนั้นเอง จู่ ๆ กู้ชิงชิงก็อุทานด้วยความตกใจว่า “พระเจ้า คุณถัง คุณเรียกเงินเดือนหนึ่งแสนห้าหมื่นได้ยังไงคะ”แม้แต่เฮ่อจือโจวก็ชะงักไปเล็กน้อยหมายความว่ายังไงหรือว่าเงินเดือนหนึ่งแสนห้าหมื่นสำหรับคนไม่มีประสบการณ์อย่างฉัน จะเป็นการเรียกร้องมากเกินไปจริง ๆด้วยความกลัวว่าเฮ่อจือโจวจะเยาะเย้ย ฉันจึงรีบเปลี่ยนคำพูด “หนึ่ง...หนึ่งแสนก็ได้”มุมปากของเฮ่อจือโจวกระตุก เขายืนจ้องฉัน ก่อนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ได้ ให้เงินเดือนหนึ่งแสนตามความต้องการของคุณเลย”ฉันถอนหายใจโล่งอกทันทีเฮ่อจือ

จบกัน ผู้ชายคนนี้จะคลุ้มคลั่งอีกแล้วเฮ่อจือโจวยิ้มเยาะ เขาเดินเข้ามาใกล้ฉัน สายตาที่มองมานั้นราวกับใบมีด“สามปีก่อนคุณไม่ชอบผม สามปีให้หลังคุณไม่เห็นผมอยู่ในสายตา งั้นคุณรู้ไหมว่าตอนนี้ผมเห็นคุณเป็นตัวอะไร”ฉันถอยหลังไปสองก้าว พร้อมกับส่ายหน้าเขาโน้มตัวมากระซิบข้างหูฉัน กัดฟันพูดด้วยความเคียดแค้น “ก็แค่...ของเล่นอุ่นเตียงเท่านั้นแหละ”หัวใจฉันกระตุกวูบอย่างแรง ความเจ็บปวดขมขื่นที่ไม่อาจเมินได้แผ่ซ่านขึ้นมาฉันฝืนยิ้มให้เขา “งะ งั้นเหรอ”นัยน์ตาดำของเฮ่อจือโจวจ้องใบหน้าฉันเขม็งผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็แค่นเสียงหัวเราะ ถอยห่างออกไปทีละก้าว ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปข้างนอกแผ่นหลังสูงใหญ่นั้น แผ่รังสีอำมหิตที่ทำให้คนไม่อยากเข้าใกล้ตอนเฮ่อจือโจวอยู่ ออฟฟิศกว้างใหญ่เงียบเสียจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจพอเฮ่อจือโจวไป สถานการณ์ก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที“เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ประธานเฮ่อดูโกรธมากเลย”“เธอไม่เห็นเหรอ ผู้หญิงคนนั้นไปยั่วโมโหประธานเฮ่อ แย่จริง ๆ เมื่อก่อนเป็นพวกดูถูกเหยียดหยามคนอื่น ตอนนี้บ้านตัวเองล้มละลายแล้วเลยต้องมาตามตื๊อประธานเฮ่อของเราแบบหน้าด้าน ๆ นี่ไง”“ใช่ เธอมี

“ชั้นยี่สิบเก้าเหรอ” กู้อี้หัวเราะ “นั่นมันแผนกเลขาของเขาไม่ใช่หรือไง คุณจะไปเป็นเลขาของเขาเหรอ”“อันอัน...”ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร เฮ่ออี้เฉินก็พูดกับฉันอย่างใส่อารมณ์ว่า “เธอมาทำงานที่บริษัทเขาก็ช่างเถอะ แต่ทำไมยังต้องไปเป็นเลขาของเขาด้วย เธออยากอยู่กับเขาทั้งวันทั้งคืนขนาดนั้นเลยเหรอ”ฉันมองเฮ่ออี้เฉินด้วยความไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ มีความขุ่นเคืองมากขนาดนี้จู่ ๆ กู้อี้ก็หัวเราะเบา ๆ “ดูท่าเสี่ยวถังจะรักเฮ่อจือโจวมากเลยนะ”ฉันไม่ได้พูดอะไรรักน่ะรักแหละ แต่ฉันไม่อยากยอมรับเฮ่ออี้เฉินดึงมือฉันไว้ พลางพูดด้วยความร้อนใจ “อันอัน เธอเชื่อฉันนะ เฮ่อจือโจวเขาไม่รักเธอหรอก เธอทำตัวเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟแบบนี้ ถึงเวลาเธอจะเจ็บไปทั้งตัวฉวยโอกาสที่ตอนนี้ยังไม่สายเกินไป เธอรีบไปจากเขาเถอะอีกอย่าง พวกเธอก็หย่ากันแล้ว เธอจะเอาตัวเองมาขังไว้ในกรงนี้อีกทำไม”เหตุผลใคร ๆ ก็เข้าใจ แต่ปัญหาคือ ตอนนี้คนที่กักขังฉันไว้ไม่ใช่ตัวฉันเอง แต่เป็นเฮ่อจือโจวต่างหากล่ะฉันบอกเขาเรียบ ๆ ว่า “นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่มาทำงาน รับเงินเดือนก็แค่นั้น”ฉันพูดแล้วปัด