All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 251 - Chapter 260

คำพูดนี้เขาตั้งใจพูดกับเฮ่ออี้เฉินแต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าน้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความได้ใจอย่างชัดเจนเฮ้อ!พวกผู้ชายนี่ อยากเอาชนะกันเก่งจริง ๆตอนที่ฉันดันโต๊ะไปไว้ตรงมุมห้อง เล่นเอาเหงื่อท่วมตัวจนแทบจะหมดแรงขณะที่ฉันกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้หอบหายใจอย่างหมดสภาพ ก็เห็นพวกเฮ่อจือโจวเดินไปที่ห้องประชุมกู้ชิงชิงกอดเอกสาร เดินเชิดหน้าตามหลังพวกเขาไปก่อนเข้าไป กู้ชิงชิงยังหันมายิ้มเยาะใส่ฉันอย่างภูมิใจฉันกลอกตาบนใส่ทันที ไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอจะภูมิใจอะไรนักหนาพักได้ไม่ทันไร ก็มีเพื่อนร่วมงานใช้ให้ฉันไปรินชาบางคนก็ให้ฉันไปถ่ายเอกสารยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนสั่งให้ฉันเก็บขยะใต้โต๊ะของเขาอีกโชคดีที่ก่อนหน้านี้ฉันเคยทำงานจับฉ่ายในบริษัทของเฮ่ออี้เฉินมาก่อน เรื่องพวกนี้เลยไม่ใช่เรื่องยาก แค่เหนื่อยไปหน่อยเท่านั้นและการมาทำงานที่นี่วันแรก พวกเขาก็ได้รีดเค้นความสนุกจากการกลั่นแกล้งฉันออกมาจนถึงขีดสุดตลอดทั้งวัน แทบจะมีแต่เรื่องจุกจิกที่โยนมาให้ฉันทำ ราวกับเห็นฉันเป็นคนรับใช้แต่พอคิดถึงเงินเดือนหนึ่งแสน ฉันก็ยอมทนไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไงล่ะเฮ่อจือโจวตั้งใจให้ฉันมาทนรับความอัปย

ภายใต้แสงไฟ ฝนฤดูใบไม้ร่วงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องบนศีรษะของผู้คนต่างปกคลุมไปด้วยความเปียกชื้น แผงขายของกินเล่นมีควันร้อนลอยกรุ่น เต็มไปด้วยบรรยากาศของการใช้ชีวิตฉันลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปในตรอกอันคึกคักเมื่อเดินทะลุตรอกมา ฉันก็เห็นตึกที่พักอาศัยตั้งเรียงรายเบียดเสียดกันตรงทางขึ้นบันไดมีใบประกาศให้เช่าติดไว้ฉันเอามือถือออกมาโทรหาเจ้าของบ้านทันทีฉันบอกว่าอยากดูห้องเพื่อเช่าอยู่ เจ้าของบ้านก็มาหาอย่างรวดเร็วเขาบอกว่าห้องเช่าขายดีมาก ตอนนี้เหลือแค่ชั้นสี่กับชั้นบนสุดที่มีห้องว่างอยู่อีกหนึ่งถึงสองห้องฉันบอกว่าไปดูชั้นสี่ก็แล้วกัน เจ้าของบ้านจึงรีบพาฉันเดินขึ้นไปชั้นสี่ฉันหิ้วกระเป๋าเดินทางเดินขึ้นบันไดอย่างทุลักทุเลและใช้แรงอยู่บ้างเจ้าของบ้านยืนรอฉันอยู่ตรงจุดพักบันไดพักใหญ่สงสัยคงจะรำคาญที่ฉันเดินช้าเกินไป เขาจึงเดินกลับลงมา แย่งกระเป๋าเดินทางของฉันไปถือ แล้วเดินขึ้นไปอย่างคล่องแคล่วฉันรีบพูด “ขอบคุณค่ะ ๆ”“เฮ้อ นักศึกษาบอบบางแบบพวกเธอเนี่ย ฉันเห็นมาเยอะแล้ว วันธรรมดาก็ต้องหมั่นออกกำลังกายให้มากหน่อยนะ กระเป๋าใบนี้ก็ไม่ได้หนักอะไร ดูเธอหิ้วเข้าสิ ทำเหมือนก

ผู้ชายที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย อารมณ์คาดเดายากแบบเขา ฉันก็ไม่อยากจะคาดเดาอะไรอีกแล้วฉันพูดอย่างเย็นชา “คุณแก้แค้นฉันคนเดียวก็พอแล้ว เลิกคิดจะไปจัดการกับครอบครัวฉันสักที”“หึ!”เฮ่อจือโจวหัวเราะเบา ๆ เอ่ยเสียงเย็น “คุณคิดว่าที่ผมยกคฤหาสน์ให้ แล้วรับครอบครัวคุณกลับมา เป็นเพราะอยากรวบยอดแก้แค้นพวกคุณทีเดียวหรือไง”“แล้วไม่ใช่หรือไง”“หึ!” เขาแค่นหัวเราะอีกครั้ง จู่ ๆ ก็คว้าคอเสื้อฉันไว้พลางพูด “งั้นผมจะบอกคุณให้ ถ้าผมอยากจะฆ่าพวกคุณให้ตายจริง ๆ มันง่ายยิ่งกว่าบดขยี้มดตัวหนึ่งซะอีก! ไม่เห็นต้องมาเล่นลูกไม้แบบนี้เลย!”หว่างคิ้วของผู้ชายคนนี้เริ่มมีแววโหดเหี้ยมปรากฏขึ้นอีกครั้งซึ่งคำพูดประโยคนี้ของเขา ฉันย่อมเชื่ออย่างแน่นอนตอนนี้ฐานะของครอบครัวฉันกับเขาแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว หากเขาอยากให้พวกเราหายไปจากเมืองเจียงแห่งนี้ ก็เป็นแค่เรื่องที่จัดการได้ในชั่วอึดใจเท่านั้นดังนั้นถ้าเขายกคฤหาสน์ให้ฉันไม่ใช่เพื่อแก้แค้น แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงหวังดีขึ้นมาล่ะฉันเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีดำของเขา ถามด้วยความไม่เข้าใจ “ทำไมจู่ ๆ คุณถึงใจดี จะยกคฤหาสน์ราคาแพงขนาดนั้นให้ฉัน”เฮ่อจือโจวจ้องฉันเขม็ง

ฉันขยำชายเสื้อไว้ กำลังจะปฏิเสธจู่ ๆ เขาก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉัน หัวเราะเบา ๆ อย่างมีเลศนัย “คุณไม่อยากออกไปข้างนอกก็ไม่เป็นไร งั้นเรามาทำเรื่องที่ค้างไว้เมื่อกี้ให้เสร็จกันต่อเถอะ”ฉันรู้ดีว่า ‘เรื่องที่ค้างไว้เมื่อกี้’ ของเขาหมายถึงอะไรฉันถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห “คนลามก!”เฮ่อจือโจวหัวเราะเบา ๆ แล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอกฉันถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด คว้ามือถือกับกระเป๋าเดินตามเขาไปรถของเฮ่อจือโจวจอดอยู่ข้างล่างพอขึ้นรถ เขาก็ขับไปอีกทาง ไม่ได้ผ่านตรอกและตลาดที่คึกคักเมื่อครู่นี้หลังจากรถขับผ่านซอยเปลี่ยวหลายซอย ก็แล่นเข้าสู่ถนนสายหลักที่รถพลุกพล่านอย่างรวดเร็วภาพความเจริญรุ่งเรืองของเมืองนี้ปรากฏแก่สายตา ราวกับว่าพื้นที่เมื่อกี้เป็นโลกอีกใบหนึ่งฉันหันไปมองเขาแล้วถาม “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันเช่าห้องอยู่ที่นั่น”“บนโลกนี้ไม่มีเรื่องไหนที่ผมไม่รู้หรอกนะ เพราะฉะนั้นถังอันหราน เลิกคิดที่จะซ่อนตัวได้แล้ว ไม่อย่างนั้นผมจะหักขาคุณทิ้งจริง ๆ ”ประโยคสุดท้ายเขาพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมฉันลูบท้องน้อยของตัวเองแบบอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ลูกถูกแย่งไป ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องหนีอยู่ด

แต่ที่แปลกก็คือ ตอนนั้นร้านอาหารร้านนี้ทำกับเขาแบบนั้น ด้วยนิสัยผูกใจเจ็บของเขา ทำไมเขาถึงไม่มาหาเรื่องร้านอาหารนี้กันนะพอมาคิดดูตอนนี้ ทำไมเขาถึงดูเหมือนเจาะจงแก้แค้นฉันอยู่แค่คนเดียวกันล่ะ?!ฉันอดคิดทบทวนไม่ได้ หรือว่าเมื่อก่อนฉันจะทำตัวร้ายกาจกับเขามากจริง ๆระหว่างที่กำลังรำลึกความหลัง เฮ่อจือโจวก็พาฉันมาถึงโต๊ะที่นั่งแบบคอกซึ่งดูเรียบหรูแล้วเขาดันเมนูมาให้ฉัน “อยากกินอะไร สั่งได้ตามสบาย”เดิมทีฉันก็หิวจนตาลายอยู่แล้ว บวกกับรู้ว่าอาหารที่นี่ถูกปากมา ก็ยิ่งทำให้น้ำลายสอเข้าไปใหญ่ฉันรับเมนูมาแล้วสั่งเมนูโปรดที่เมื่อก่อนชอบกินที่สุดไปหนึ่งอย่างทันทีแบบไม่เกรงใจสั่งเสร็จ เฮ่อจือโจวก็ขมวดคิ้วมองฉัน “กับข้าวอย่างเดียวเนี่ยนะ”ฉันโพล่งออกไปอย่างลืมตัว “ก็คุณกินข้าวกับกู้ชิงชิงมาแล้วไม่ใช่หรือไง”อาหารที่นี่แต่ละอย่างแพง ๆ ทั้งนั้น ฉันกินไม่ค่อยเยอะ สั่งมาเยอะก็เปลืองเงินเปล่า ๆเฮ่อจือโจวขมวดคิ้วมุ่นพลางดึงเมนูกลับไปเขาเปิดดูผ่าน ๆ สองสามที แล้วสั่งอาหารเพิ่มมาอีกหกเจ็ดอย่างฉันอดพูดไม่ได้ “คุณอย่าสั่งเยอะขนาดนั้นสิ ฉันกินไม่หมดหรอก ถึงคุณจะรวยมาก ก็ไม่เห็นต้องทำตัวสิ้นเป