All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 221 - Chapter 230

ฉันดึงเข็มขัดเขาไว้ ร้องไห้เรียกชื่อเขาจู่ ๆ เขาก็รวบตัวฉันลุกขึ้นนั่ง สายตาจ้องมองฉันนิ่งลึก “อยากมากหรือไง”ฉันพยักหน้ารัวเร็ว ทิ้งความละอาย ความเย่อหยิ่ง และศักดิ์ศรีทั้งหมดไว้เบื้องหลังฉันหอบหายใจหนักหน่วง เอ่ยอย่างยากลำบาก “ขอร้องละ...ได้โปรดช่วยฉันที...”นัยน์ตาของเฮ่อจือโจวยิ่งมืดครึ้ม ลึกลงไปในแววตาเหมือนกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่างไว้เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “งั้นคุณมองให้ชัด ๆ หรือยังว่าผมคือใคร”“เฮ่อจือโจวไง...” ฉันโอบคอเขาไว้ ทาบทับทั้งร่างไปบนตัวเขา เอ่ยอย่างยากลำบากทว่าหนักแน่น “คุณคือเฮ่อจือโจว...”“ถ้าคนที่อยู่ตรงหน้าคุณคือเฮ่ออี้เฉินกับกู้อี้ คุณจะร้อนแรงแบบนี้ด้วยหรือเปล่า”เขายังคงไม่เชื่อฉัน ยังคงคิดว่าผู้ชายคนไหนก็ได้ทั้งนั้นฉันส่ายหน้ารัว สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางฉันเอ่ยอย่างสะลึมสะลือ “พวกเขาเป็นใคร...ฉันต้องการแค่คุณ เฮ่อจือโจว ขอแค่คุณ...”ร่างพลันถูกชายหนุ่มกดทับลงไปทันทีหลังจากนั้นทุกอย่างล้วนพร่ามัวและวาบหวามฉันจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองอ้อนวอนขอจากเฮ่อจือโจวอย่างไรและจำไม่ได้ด้วยว่าเผลอพูดเรื่องน่าอายกับเขาไปมากแค่ไหนท่ามกลางสติที่เลือนราง

“ถังอันหราน...”เขาเรียกชื่อฉันเสียงแผ่ว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ้อยอิ่ง รวมถึงความลุ่มหลงยามที่เขาอยู่บนเตียง มักจะทำให้ฉันเผลอคิดไปเองอยู่เสมอ ว่าเขายังคงมีความรู้สึกดี ๆ ให้ฉันอยู่บ้างจู่ ๆ เขาก็โน้มหน้าลงมา ริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับมุมปากของฉันทันใดนั้น...“พี่จือโจว...”เสียงของกู้ชิงชิงก็ดังแทรกขึ้นมาเฮ่อจือโจวชะงักไปฉันรีบผลักเขาออกทันทีใช่แล้ว ระหว่างพวกเรายังมีกู้ชิงชิงคั่นกลางอยู่ต่อให้ฉันจะคิดไปเองแค่ไหนว่าเขายังชอบฉันอยู่ แต่มันก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่า คนที่เขารักที่สุดคือกู้ชิงชิงได้อยู่ดี“อ้าว คุณถัง บังเอิญจังเลยนะคะ คุณก็อยู่ด้วยเหรอ”ทันทีที่กู้ชิงชิงเดินเข้ามา เธอก็คล้องแขนเฮ่อจือโจวพลางส่งยิ้มให้ฉันฉันพยักหน้ารับเรียบ ๆ “มาตรวจร่างกายน่ะค่ะ”ขณะพูด ฉันก็เหลือบมองใบผลตรวจในมือของเฮ่อจือโจวแวบหนึ่งเขาคงมาเป็นเพื่อนกู้ชิงชิงตรวจร่างกายสินะ ก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินมาว่าสุขภาพของกู้ชิงชิงไม่ค่อยดีนักเขาช่างเอาใจใส่กู้ชิงชิงจริง ๆ มาตรวจร่างกายทีไรก็ต้องมาเป็นเพื่อนตลอดจู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นมาได้ ว่าทำไมเขาถึงดึ

ฉันเห็นยาในใบสั่งยาราคาสี่พันกว่าบาทเวลานี้เภสัชกรจัดยาเสร็จและส่งมาให้ฉันแล้วฉันเอ่ยกับเขาอย่างกระอักกระอ่วน “ขะ...ขอโทษนะคะ ฉันลืมเอาโทรศัพท์มา”เภสัชกรขมวดคิ้ว เอ่ยด้วยความโมโหเล็กน้อย “แต่ละวันมีคนมารับยาที่นี่เยอะมากนะ ถ้าคุณเห็นว่ายาแพงไปก็ไม่ต้องซื้อ แต่มาอย่าสร้างความวุ่นวายตรงนี้ได้ไหม”เขาพูดพลางหยิบยาออกจากถุงด้วยความโมโหฉันเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ ...”“ยานั่นราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง”ตอนนี้เอง เสียงของกู้ชิงชิงก็ดังมาจากด้านหลังฉันฉันขมวดคิ้ว พอหันกลับไปก็เห็นเธอยืนอยู่ด้านหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ส่วนเฮ่อจือโจว ก็ยืนอยู่ข้างกายเธอ มองฉันด้วยแววตาเรียบเฉยฉันกำใบสั่งยาแน่นแบบอัตโนมัติ เอ่ยเรียบ ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ค่ายาแค่นิดเดียวเอง” กู้ชิงชิงดึงแขนเฮ่อจือโจว เอ่ยด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ “คิดไม่ถึงเลยนะคะว่าคุณถังจะตกอับจนไม่มีแม้แต่เงินซื้อยา พี่จือโจวรีบช่วยเธอจ่ายเงินเถอะค่ะ”“ฉันบอกว่าไม่ต้องไง!” ฉันขมวดคิ้วตวาดเสียงต่ำ ในใจเริ่มจะหงุดหงิดแล้วเมื่อกี้กู้ชิงชิงยังเจ็บเหมือนจะตายอยู่เลยไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนน

ข้อความที่แม่ส่งมาล้วนเป็นคำพูดแสดงความเป็นห่วง ถามว่าฉันหนีไปไหน อยู่ข้างนอกต้องระวังเรื่องความปลอดภัยด้วยตอนท้ายยังส่งข้อความมาบ่นเรื่องพ่ออีก บอกว่าพ่อใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ชอบหาเรื่องใส่ตัว บอกว่าจะหย่ากับพ่อ และยังบอกว่าใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วพอเห็นข้อความบ่นในตอนท้าย ฉันก็ปวดหัวขึ้นมานิด ๆ ชั่วขณะนั้นจึงไม่อยากตอบข้อความกลับไปฉันกดเข้าไปดูข้อความของพ่ออีกพ่อด่าว่าฉันเนรคุณ ถามว่าฉันไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนแถมยังบอกว่าเขาไม่ได้จะมาขอเงินฉันสักหน่อย ฉันจำเป็นต้องหลบหน้าด้วยหรือไงเขาบอกให้ฉันรีบกลับไป บอกว่าแม่เอาแต่อาละวาดจะเป็นจะตายอยู่ที่บ้านทั้งวัน วัน ๆ เอาแต่ทะเลาะกับเขาพอเห็นข้อความที่พ่อส่งมา ฉันก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกระลอกคิดไว้ไม่มีผิด ฉันไม่น่าล็อกอินเข้าไอดีนี้เลยจริง ๆ ทำเอาเสียอารมณ์ชะมัดแต่ฉันต้องโอนค่ายาให้เฮ่อจือโจวนี่นาฉันเลื่อนหาแชตของเฮ่อจือโจวข้อความของเขา ยังคงเป็นข้อความที่ส่งมาตอนที่ฉันเพิ่งมาซ่อนตัวที่นี่ข้อความมีไม่มาก มองปราดเดียวก็เห็นว่าล้วนแต่เป็นคำพูดโหดร้ายที่ข่มขู่ให้ฉันกลับไปทั้งนั้นฉันเลื่อนดูลงมาเรื่อยเปื่อย จู่ ๆ ก็เลื่อน

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”คำพูดที่ฉันพูดกับกู้ชิงชิงเมื่อกี้ หมายถึงเขาไม่ยอมปล่อยฉันไป ดึงดันจะแก้แค้นฉันต่างหากทำไมพอออกจากปากเขา ถึงกลายเป็น ‘ตามตื๊อไม่เลิก’ ไปได้ล่ะนี่มันคนละความหมายกันเลยไม่ใช่หรือไงไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันสื่อสารแย่ หรือเขามีความสามารถในการทำความเข้าใจต่ำกันแน่ฉันอ้าปาก กำลังจะอธิบายจู่ ๆ เขาก็ถามฉัน “ยังจำคืนเมื่อสามวันก่อน ที่คุณร้องขอให้ผมช่วยได้ไหม”หน้าฉันพลันแดงซ่านขึ้นมาทันทีคืนนั้น แม้ฉันจะสะลึมสะลือ แต่ก็ยังจำเหตุการณ์หลาย ๆ ฉากได้โดยเฉพาะตอนที่ฉันถูกความรุ่มร้อนและความทรมานนั้นปั่นหัวจนแทบบ้า ฉันดึงเข็มขัดของเขาออกอย่างแทบจะทนไม่ไหว ซ้ำยังกระชากเสื้อเชิ้ตของเขาจนหลุดลุ่ยไปหมดคืนนั้นฉันพูดเรื่องน่าอายออกไปตั้งมากมายถึงขั้นที่ว่าเขาให้พูดอะไร ฉันก็พูด ให้ทำอะไร ฉันก็ทำตลอดทั้งคืน ฉันแสดงออกอย่างบ้าคลั่งและเร่าร้อนยิ่งกว่าเขาเสียอีกตอนนี้นึกถึงคืนนั้นขึ้นมา ฉันก็หน้าแดงหูแดงไปหมดไม่รู้เหมือนกันว่าจู่ ๆ เขาจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไมจะให้ฉันขอบคุณที่เขาช่วยปลดปล่อยให้งั้นเหรอฉันถูแก้มที่ร้อนผ่าว เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “เฮ่อจือโจว