All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 261 - Chapter 270

ฉันกำลังซดน้ำซุปอยู่พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ฉันก็ตกใจจนแทบจะพ่นน้ำซุปในปากออกมาเฮ่อจือโจวยื่นทิชชูให้ฉันอย่างเนิบนาบ ดวงตาที่จับจ้องมานั้นคมกริบดั่งเปลวเพลิงฉันแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือเช็ดปากพลางตอบ “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ยังไงซะก็คือฉันไม่ท้องนั่นแหละ”เฮ่อจือโจวขมวดคิ้ว ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาราวกับอยากจะมองฉันให้ทะลุปรุโปร่ง “คราวก่อนที่คุณไปรับยาที่โรงพยาบาลแบบลับ ๆ ล่อ ๆ...”ใจฉันกระตุกวูบ เขาคงไม่ได้เดาออกหรอกนะว่ายาที่ฉันไปรับมาคือยาบำรุงครรภ์น่ะเขาจะฉลาดเกินไปไหม“ยานั่น คงไม่ใช่ยาคุมกำเนิดหรอกนะ”เอ๊ะ!ในใจฉันกำลังตื่นตระหนกสุดขีด จู่ ๆ เขาก็โพล่งประโยคนี้ขึ้นมาฉันยิ้มเจื่อนให้เขา “คุณคิดมากไปแล้ว ฉันก็แค่รับแคลเซียมมาบำรุงร่างกาย”“แล้วทำไมคุณถึงยังไม่ท้องสักทีล่ะ” เขาจ้องฉันเขม็ง ราวกับจะเค้นเอาคำตอบจากคำถามนี้ให้ได้เขาไม่คิดบ้างเลยว่า คำถามนี้มันทำให้คนถูกถามรู้สึกอึดอัดใจแค่ไหนฉันขมวดคิ้วถาม “ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันท้องนักล่ะ”สายตาที่เฮ่อจือโจวมองฉันเปลี่ยนไปทันที มันดูซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาคู่นั้นคล้ายกับซุกซ่อนความเศร้าลึกที่ไม่อาจลบเลือนไว้จู่ ๆ เขาก็ถาม

เฮ่อจือโจวพูดขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเขาจ้องฉันด้วยสายตาเย็นชา “คุณต่อต้านการท้องลูกของผมขนาดนี้ เพราะกลัวว่าพอมีลูกแล้ว คุณจะถูกขังไว้จนตัดใจทิ้งไปไม่ได้ใช่ไหม”ลมหายใจฉันชะงักไปชั่วขณะผู้ชายคนนี้ช่างเดาเก่งจริง ๆชายหนุ่มจ้องฉันเขม็ง ถามเสียงต่ำ “ที่ผมพูดไปเมื่อกี้ถูกไหม ที่คุณไม่อยากท้องลูกของผม ก็เพราะสาเหตุนี้ใช่หรือเปล่า”“แน่นอนว่าไม่ใช่” ฉันรีบโพล่งออกไปอย่างลนลาน “ต่อให้มีลูกจริง ๆ ฉันอยากจะไปก็ต้องไปอยู่ดี เด็กแค่คนเดียวจะมารั้งฉันไว้ได้ยังไง”จู่ ๆ เฮ่อจือโจวก็แค่นหัวเราะเบา ๆ ในแววตาประกายไปด้วยความเย้ยหยันและผิดหวังอย่างเข้มข้นเขากระตุกยิ้มเย็น “เห็นไหมล่ะ คุณหนูใหญ่อย่างคุณมันไม่มีหัวใจ เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองก็ยังทิ้งลง”น้ำเสียงของผู้ชายคนนี้แฝงไปด้วยความเคียดแค้น ราวกับว่าฉันได้ทำเรื่องทิ้งสามีทิ้งลูกไปแล้วจริง ๆฉันเม้มปาก “ยังไงซะตอนนี้ฉันก็ยังสาว ยังเที่ยวไม่คุ้มเลย ฉันไม่อยากมีลูก”“ผมบอกแล้วไง ว่าคุณเลือกไม่ได้” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเผด็จการ ไม่อนุญาตให้โต้แย้งฉันโมโหจัด กำลังจะพูดอะไรบางอย่างจู่ ๆ เขาก็ตวัดสายตาเย็นเยียบมามองฉั

ใจฉันตื่นตระหนก ดิ้นรนขัดขืน “ปล่อยฉันลงนะ ฉันเดินเองได้!”“ขืนปล่อยให้คุณมัวแต่อิดออด กว่าคุณจะเดินขึ้นไปถึง คืนนี้ก็คงไม่ต้องนอนกันพอดี”ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาไม่ธรรมดา บุคลิกดูสง่างามและสูงส่งหากมองแค่ภายนอก ดูไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเขาจะเป็นคนมักมากในกามแถมยังหน้าไม่อายขนาดนี้ขณะที่ฉันกำลังด่าเขาอยู่ในใจอย่างหงุดหงิดจู่ ๆ เขาก็หลุบตาลงมองฉัน เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง “ดูสีหน้าไม่เต็มใจของคุณสิ การนอนกับผมมันทำให้คุณทรมานขนาดนั้นเลยเหรอ”ฉันเบือนหน้าหนี ไม่รู้เลยว่าจะตอบคำถามนี้ยังไงเขาแค่นหัวเราะเย็นชา น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที “ถึงคุณจะไม่เต็มใจก็ช่วยไม่ได้ คุณมาหาเรื่องผมก่อนเอง เพราะฉะนั้นชาตินี้คุณก็อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้!”เมื่อได้ยินความเหี้ยมเกรียมในน้ำเสียงของเขาใจฉันก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ความโหดเหี้ยมนั้น ราวกับว่าเขาต้องการจะข้องเกี่ยวกับฉันไปจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งแต่ครั้งแรกของฉันกับเขามันเป็นแค่อุบัติเหตุ แถมครั้งนั้น เขาก็เคยบอกว่าความจริงแล้วเราสองคนไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อยถ้าตั้งแต่แรก ฉันไม่ห่วงชื่อเสียงหน้าตา และตัดขาดความสัมพันธ์

ตอนนี้เราสองคนถือว่าเข้าหากันแบบเปลือยเปล่าของจริง แถมยังอยู่ในสภาวะที่ตื่นเต็มตาอีกต่างหากฉันหนุนแขนข้างหนึ่งของเขาอยู่ ส่วนแขนอีกข้างของเขาก็พาดอยู่บนเอวฉันฉันเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อยเขาปรือตามองฉัน น้ำเสียงแหบพร่าและเกียจคร้าน “เป็นอะไร”ตอนนี้ตัวฉันจมอยู่ในอ้อมกอดเขาทั้งตัว สองมือไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน ขยับแค่นิดเดียว ปลายนิ้วก็สัมผัสโดนแผงอกร้อนผ่าวของเขาแล้วฉันพูดตะกุกตะกัก “นาฬิกาปลุกดังแล้ว จะ เจ็ดโมงแล้ว ฉันต้องตื่นไปทำงานแล้ว”เสียงนาฬิกาปลุกยังคงดังอย่างร่าเริงเฮ่อจือโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นแขนยาวข้ามตัวฉันไปหยิบมือถือมาปิดนาฬิกาปลุกนั้นเขากอดฉันไว้ เอ่ยอย่างเกียจคร้าน “นอนต่ออีกหน่อยสิ”ฉันดิ้นขัดขืนพร้อมส่ายหน้า “ไม่เอา ฉันต้องไปทำงานนะ”“ทำงานอะไร บริษัทนั้นก็เป็นของผม ผมให้คุณหยุดวันหนึ่ง” เขาหลับตาลงเล็กน้อย พูดอย่างไม่ยี่หระฉันร้อนใจขึ้นมาทันทีคนในบริษัทพวกนั้นไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะ โดยเฉพาะกู้ชิงชิงนั่นฉันเพิ่งจะเข้าทำงานก็ขาดงานซะแล้ว ถึงตอนนั้น ไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมงานพวกนั้นจะค่อนขอดฉันยังไงบ้างอีกอย่าง ในสถานการณ์ที่น่า

เขาเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยการล่อลวง “ในเมื่อคุณชอบเงินขนาดนั้น งั้นต่อไปก็ทำตัวดี ๆ หน่อยเงินเดือนห้าแสน ผมไม่หลอกคุณหรอก แถมทุกครั้งที่เสร็จธุระ ผมก็จะมีรางวัลพิเศษให้คุณด้วยแน่นอนว่าถ้าคุณท้องได้ล่ะก็ คุณอยากได้เท่าไหร่ ผมก็จะให้คุณเท่านั้น”“งั้นถ้าฉันอยากได้ทรัพย์สินทั้งหมดของคุณ รวมถึงบริษัท รถสปอร์ต แล้วก็คฤหาสน์ในชื่อคุณ คุณจะให้ฉันไหมล่ะ” ฉันจงใจพูดแบบนี้ เดิมทีก็กะจะยั่วโมโหเขาคิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่โกรธเลยสักนิด จู่ ๆ กลับหัวเราะแล้วพูดกับฉัน “ความโลภของคุณนี่ไม่เบาเลยนะ”“ความโลภเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ไม่ใช่หรือไง”“อืม” นาน ๆ ทีเขาจะพยักหน้าเห็นด้วย “ความโลภเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์จริง ๆ นั่นแหละ ผมเองก็โลภมากเกินไป ถึงได้ปล่อยคุณไปตั้งสามปี”ฉันขมวดคิ้วแน่นคำพูดของเขามันหมายความว่ายังไงอีกทำไมฉันถึงฟังไม่เข้าใจเลยสักนิดฉันยังอยากจะถามเขา แต่เขาก็ประกบจูบปิดปากฉันไปแล้วเขาจูบอย่างดูดดื่มยิ่งกว่าเมื่อคืน ท่าทางตอนหลับตานั้น ดูคล้ายกับหลงใหลอยู่บ้างบางทีฉันก็แอบสงสัยเหมือนกันการทำเรื่องแบบนี้กับคนที่ตัวเองเกลียด เขาจะอินไปกับมันได้ขนาดนี้เลยเหรอภายน