All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 281 - Chapter 290

เห็นเพียงกู้ชิงชิงที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของเฮ่อจือโจวส่วนเฮ่อจือโจวไม่รู้ว่าหายไปไหน แต่ในห้องพักมีเสียงน้ำไหลดังแว่วออกมาคนที่มาเปิดประตูให้ฉันคือหลี่ลี่ หัวหน้าทีมเลขาเธอขมวดคิ้ว ปรายตามองฉันอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปประจบกู้ชิงชิง “เสี่ยวกู้ ยังไงก็ต้องเป็นเธอจริง ๆ เธอเป็นดาวนำโชคของประธานเฮ่อจริง ๆ เลย พอมาถึงก็รักษาอาการปวดท้องโรคกระเพาะของประธานเฮ่อจนหาย ไม่เหมือนบางคน ที่ดีแต่หาเรื่องปวดหัวมาให้ประธานเฮ่อ”‘บางคน’ ที่เธอพูดถึง เห็นได้ชัดว่าหมายถึงฉันฉันไม่ได้ปริปากพูดอะไร ทำเพียงกำยาแก้ปวดท้องโรคกระเพาะในมือแน่นแบบอัตโนมัติกู้ชิงชิงยิ้มเขิน “อาการป่วยของพี่จือโจว ฉันย่อมรู้ดีที่สุด แถมเขาไม่ยอมกินยาแก้ปวดท้องโรคกระเพาะทั่วไปด้วย จะกินก็แค่ชนิดที่ฉันซื้อให้เท่านั้นเพราะงั้นฉันก็เลยพกยาแก้ปวดท้องโรคกระเพาะขวดนี้ติดตัวไว้ตลอด”“เสี่ยวกู้ช่างเอาใจใส่และละเอียดอ่อนจริง ๆ ประธานเฮ่อไม่ชอบเธอแล้วจะไปชอบใคร”ตอนนั้นเอง เฮ่อจือโจวก็เดินออกมาจากห้องพักเขาเหมือนเพิ่งจะล้างหน้ามา บนใบหน้าหล่อเหลายังมีหยดน้ำเกาะอยู่ ปอยผมหน้าม้าก็เปียกชื้นไปหล

ฉันเพิ่งพูดจบ จู่ ๆ น้ำเสียงเย็นเยียบก็ดังมาจากด้านหลังฉันกับเสี่ยวจางเบิกตากว้างเสี่ยวจางหันมามองฉันด้วยความหวาดกลัว ขยับปากพูดแบบไม่มีเสียง “ไม่จริงน่า ประธานเฮ่ออยู่ข้างหลังพวกเราเหรอ”ฉันเองก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้ ก็เฮ่อจือโจวออกไปกินข้าวกับกู้ชิงชิงแล้วไม่ใช่เหรอแถมประธานบริษัทผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา คงไม่มาโรงอาหารพนักงานแบบนี้หรอกมั้งแต่น้ำเสียงเย็นเยียบเมื่อกี้มันเป็นเสียงของเฮ่อจือโจวชัด ๆเสี่ยวจางตัวแข็งทื่อ มือที่คล้องแขนฉันอยู่สั่นเทาเล็กน้อย“ทะ...ทำยังไงดีล่ะ”เสี่ยวจางกระซิบถามฉันฉันเม้มปากตอบ “ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ”“บะ...แบบนี้จะดีเหรอ เมื่อกี้เหมือนเขากำลังถามเธออยู่นะ”“ไม่เป็นไร แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็พอ”จังหวะที่ฉันกำลังดึงเสี่ยวจางให้รีบเดินไปที่โรงอาหารร่างสูงใหญ่ก็พลันเข้ามาขวางหน้าฉันไว้ ซึ่งก็คือเฮ่อจือโจวนั่นเองสีหน้าของชายหนุ่มมืดครึ้ม แผ่รังสีอำมหิตออกมาทั่วร่างเสี่ยวจางตัวสั่นด้วยความตกใจ สะบัดมือฉันออกแล้ววิ่งหนีไปทันทีฉันมองตามแผ่นหลังเธออย่างหมดคำจะพูด เฮ่อจือโจวอาจจะน่ากลัวก็จริง แต่ก็ไม่เห็นต้องกลัวขนาดนี้เลยไห

ฉันขมวดคิ้วแน่นยัยตัวร้ายคนนี้นี่ก็จริง ๆ เลย ไม่ได้หาเรื่องฉันสักวันมันจะตายหรือไงนะฉันเบี่ยงตัวหันข้างให้พวกเขาครึ่งหนึ่ง แล้วบอกกับเสี่ยวจาง “กับข้าวหม้อใหญ่นี่อร่อยชะมัด อร่อยกว่าอาหารหรู ๆ ที่บางคนเปิดเตาสั่งทำตั้งเยอะ อืม ฉันชอบกินกับข้าวหม้อใหญ่แบบนี้แหละ”เสี่ยวจางได้แต่ยิ้มเจื่อนให้ฉัน ไม่กล้าปริปากพูดอะไรสักคำไม่นานนัก เสียงแค่นหัวเราะเย็นเยียบของเฮ่อจือโจวก็ดังลอยมาจากด้านข้าง “บางคนก็แค่ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่ว ต่อให้ต้องไปนอนข้างถนนหรืออดตาย ก็ไม่คู่ควรให้ใครไปสงสารหรอก”เหอะ!ฉันแค่นหัวเราะเยาะในใจ ใครขอให้พวกเขาสงสาร หลงตัวเองชะมัดฉันเลิกสนใจพวกเขา ก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเองต่อไปอย่างจริงจังน่าสงสารก็แต่เสี่ยวจาง พอมีเฮ่อจือโจวอยู่ใกล้ ๆ เธอก็ไม่กล้ากินเต็มที่ ได้แต่กินกับข้าวในถาดทีละคำเล็ก ๆ ด้วยท่าทีเรียบร้อยและสำรวมสุด ๆอย่างน่องไก่ตุ๋นชิ้นนั้น เธอถึงกับค่อย ๆ เลาะเนื้อออกมา แล้วคีบเข้าปากทีละนิดทีละหน่อย เห็นแล้วอึดอัดชะมัดขนาดฉันจัดการข้าวในถาดจนเกลี้ยงแล้ว เธอยังกินไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำหันไปดูทางเฮ่อจือโจวบ้าง อาหารของพวกเขายกมาเสิร์ฟครบหมดแล้ว

โชคดีที่ตอนนั้น เสียงสัญญาณเตือนลิฟต์น้ำหนักเกินดังขึ้นฉันพูดไปตามสัญชาตญาณ “ใครเข้ามาคนสุดท้ายก็ออกไปสิ”เฮ่อจือโจวไม่ขยับ นัยน์ตาเย็นชาจ้องมองฉันอย่างขบขันตอนนั้นเอง คนข้างในก็เริ่มขยับตัว พากันเดินออกไปข้างนอกแม้แต่เสี่ยวจางก็ยังออกไปตามฝูงชนฉันชะงักไป กว่าจะดึงสติกลับมาได้ คนในลิฟต์ก็ออกไปหมดแล้ว เหลือแค่ฉันที่ยืนโง่ ๆ อยู่ข้างในฉันรีบก้มหน้าก้มตาพุ่งออกไปบ้างคิดไม่ถึงว่าจะมีท่อนแขนยาวขวางหน้าฉันไว้ ตามด้วยนิ้วของเขาที่กดปุ่มปิดประตูอย่างรวดเร็ว“พี่จือโจวคะ...”ตอนกู้ชิงชิงวิ่งมา ประตูลิฟต์ก็กำลังปิดลงพอดีท่าทางน่าสงสารน้ำตาคลอเบ้าของเธอจึงถูกปิดกั้นอยู่ด้านนอกลิฟต์ทันทีทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันยังไม่ทันได้สติ ผู้ชายตรงหน้าก็กดไหล่ฉัน ดันร่างฉันกับผนังลิฟต์ประจวบเหมาะกับลิฟต์กำลังเลื่อนขึ้น ฉันรู้สึกหน้ามืดตาลายไปชั่วขณะ ขมวดคิ้วมองเขา “คุณจะทำอะไร”“ไม่ได้ทำอะไร”เฮ่อจือโจวจ้องฉันด้วยสายตาเย็นชา “ก็แค่คำพูดบางคำของคุณทำให้ผมอารมณ์เสีย พอผมอารมณ์เสีย ก็อยากลงโทษคุณ ทำยังไงดีล่ะ”“งั้นคุณก็อย่าฟังสิ!” ฉันตวาดด้วยความโมโหเฮ่อจือโจวแค่นหัวเราะ “ไม่ใช่ผมอยา

“เข้ามา!”ยังคงเป็นน้ำเสียงเย็นชาเช่นเดิมฉันผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเฮ่อจือโจวกำลังถือโทรศัพท์คุยอยู่“ได้ พรุ่งนี้เช้าผมบินไป”“โอเค ไม่เป็นไร คืนนี้คุณรับมือพวกเขาไว้ก่อน”ฉันไม่รู้ว่าเขาคุยกับใคร และไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกัน แต่ฉันฟังเข้าใจอยู่เรื่องหนึ่ง: เฮ่อจือโจวกำลังจะไปทำงานต่างเมือง!จู่ ๆ ก็อารมณ์ดีขึ้นมาดีจัง คาดว่าฉันคงไม่ต้องทนเห็นหน้าบูดบึ้งของเขาไปได้อีกหลายวันขณะกำลังดีใจนั้น จู่ ๆ ฉันก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่ตวัดมองมาฉันรีบหุบยิ้ม ถือรายงานในมือเดินเข้าไปหาอย่างนอบน้อม “ประธานเฮ่อ นี่รายงานที่ฉันแก้ไขแล้ว คุณลองดูนะคะ”รายงานที่เสี่ยวจางทำไม่มีปัญหาอะไร ฉันแค่แก้ไขจุดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปหนึ่งถึงสองจุดเท่านั้นเฮ่อจือโจวไม่ตอบอะไร แค่พิงพนักเก้าอี้ มองฉันด้วยสายตาเย็นชาฉันเม้มปาก วางรายงานลงบนโต๊ะทำงานของเขาอย่างเรียบร้อยสายตาเย็นเยียบของเขากวาดผ่านรายงานฉบับนั้น ก่อนจะมาหยุดลงบนใบหน้าฉัน “เมื่อกี้คุณดูท่าทางอารมณ์ดีนะ ทำไม พอได้ยินว่าผมจะไปทำงานต่างเมืองเลยอารมณ์ดีหรือไง”ฉันลนลานขึ้นมาความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันถูกเขาจับได้เสียแล้วฉันรีบส่ายหน