All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 301 - Chapter 310

ขณะกำลังพูดอยู่ โทรศัพท์ของเขาก็พลันดังขึ้นลู่ฉางเจ๋อมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง แล้วกลั้นขำบอกฉัน “ดูสิ คุณไม่รับสาย หมอนั่นก็เลยโทรมาหาผมแล้ว”พอรับสาย เขายังจงใจเปิดลำโพงด้วย“รับเธอมาหรือยัง”เป็นเสียงของเฮ่อจือโจว น้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก ราวกับกำลังกดข่มความโกรธเอาไว้ลู่ฉางเจ๋อหัวเราะหึ ๆ “รับมาแล้ว นั่งอยู่ข้างฉันนี่แหละ จะให้เธอรับสายไหม”“ไม่ต้อง!”ชายหนุ่มพูดอย่างเย็นชาแค่สองคำแล้วก็วางสายไปเลยจู่ ๆ ลู่ฉางเจ๋อก็หัวเราะชอบใจ “อารมณ์ของคุณสองคนนี่ เป็นคู่กันจริง ๆ เลยนะเนี่ย เหมือนกันเป๊ะเลย”ฉันเอนหลังพิงเบาะหลับตา ไม่ค่อยอยากจะพูดอะไรไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง รถก็มาจอดหน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่งลู่ฉางเจ๋อยื่นคีย์การ์ดกับกระเป๋าเดินทางให้ฉัน “ชั้นยี่สิบ บนคีย์การ์ดมีเลขห้องอยู่ คุณขึ้นไปเองนะ ผมจะไปหาจือโจวแล้ว”“ได้”ฉันรับคีย์การ์ดมา เห็นเขาเตรียมจะไป ก็อดถามไม่ได้ “ธุระทางฝั่งพวกคุณจัดการยากมากเลยเหรอ”ลู่ฉางเจ๋อบอกด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แค่อีกฝ่ายรับมือยากนิดหน่อย แต่ตอนนี้จือโจวมาแล้ว ทุกอย่างก็คุยกันง่ายขึ้น พรุ่งนี้เย็นน่าจะมีนัดกินข้าว วันนี้คุณก็พักผ่อนให้เต

ฉันปรายตามองสีหน้าทะมึนของเฮ่อจือโจวแวบหนึ่ง แล้วรีบกดตัดสายเพราะกลัวพี่ชายจะเป็นห่วง ฉันเลยรีบพิมพ์ข้อความส่งไปบอกว่า: ฉันไม่เป็นไร ตอนนี้งานยุ่งอยู่น่ะค่ะส่งข้อความเสร็จ ฉันก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเฮ่อจือโจวด้วยความระมัดระวังเฮ่อจือโจวพิงพนักเก้าอี้ ยิ้มมองฉัน ทว่านัยน์ตากลับเย็นยะเยือกสุดขั้วฉันเลียริมฝีปาก “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่คิดว่าคืนนั้นจะหิมะตกอีกอย่าง คุณก็โง่เอง หิมะตกก็ไม่รู้จักหลบ ดันไปยืนตากหิมะอยู่ข้างนอกทั้งคืน”ฉันพูดเรื่องจริงถึงตอนนั้นฉันจะทำโทษให้เขาไปยืนรับโทษที่สวน แต่ก็ไม่ได้เอาเป็นเอาตายสักหน่อยถ้าดึก ๆ เขากลับเข้าห้องไปนอน ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเขาตอนนั้นจะดื้อรั้นและจริงจังขนาดนั้นแต่จะว่าไป เรื่องนั้นฉันก็เป็นฝ่ายผิดจริง ๆ นั่นแหละ แค่ของประดับคริสตัลชิ้นเดียว ฉันกลับทำโทษให้เขาไปยืนข้างนอก แถมยังปล่อยให้ตากหิมะทั้งคืนอีกคิดไปคิดมา มันก็ดูทำเกินไปจริง ๆฉันมองเขา เอ่ยอย่างระมัดระวัง “เรื่องนั้น ฉันขอโทษคุณก็แล้วกัน คุณเลิกโกรธได้ไหม”อาจเป็นเพราะน้ำเสียงฉันอ่อนลง สายตาที่เขามองมาจึงดูผ่อนคลายลงไม่น้อยจู่ ๆ เขาก็ถามข

ลู่ฉางเจ๋อลูบจมูก “จริง ๆ ผมรู้สึกว่าอากาศก็ไม่ได้หนาวเท่าไหร่นะ”เขาพูดจบ ท้องฟ้าก็เริ่มมีเกล็ดหิมะเล็ก ๆ ร่วงหล่นลงมาเขายิ้มแหย “จริง ๆ หิมะตกก็ไม่ได้หนาวขนาดนั้นหรอกใช่ไหมล่ะ”สายตาของกู้ชิงชิงจับจ้องอยู่ที่เฮ่อจือโจวตลอดเวลา ไม่ได้สนใจเขาฉันกอดอก ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “ไม่หนาวเหรอ งั้นคุณถอดเสื้อแจ็กเกตหนังที่ใส่อยู่มาให้ฉันสิ”ยังไงฉันก็หนาวเอาเรื่องอยู่เหมือนกันถ้าไม่ใช่เพราะกู้ชิงชิงทำตัวน่าสะอิดสะเอียนขนาดนั้น ฉันคงจะใส่เสื้อโคตของเฮ่อจือโจวไปแล้วจริง ๆแต่ฉันก็แค่พูดกับลู่ฉางเจ๋อไปอย่างนั้นเองใครจะรู้ว่าเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ดันถอดเสื้อแจ็กเกตหนังออกมาให้ฉันจริง ๆ “ฮ่า ๆ เรื่องแค่นี้ยากอะไร เสี่ยวอันหรานยอมใส่เสื้อของผม ถือเป็นเกียรติของผมเลยนะ”ฉันเห็นว่าข้างในเขาใส่แค่เสื้อไหมพรมเข้ารูปบาง ๆ ตัวเดียว จึงรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้อง ๆ ฉันล้อเล่น คุณใส่เองเถอะ ระวังจะหนาวจนป่วยเอา”“ไม่เป็นไร ผมเป็นผู้ชายอกสามศอก ทนหนาวได้” ลู่ฉางเจ๋อพูดพลางเอาแจ็กเกตมาคลุมตัวฉันโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธขณะที่ฉันกำลังผลักไสด้วยความกระอักกระอ่วน เสียงตวาดต่ำเย็นชาของเฮ่อจือโจวก็ดังม

ถึงแม้ผู้ชายคนนั้นจะเกลียดชังและขยะแขยงฉันมากจริง ๆแต่ไม่รู้ทำไม คำพูดของกู้ชิงชิงเมื่อกี้ ฉันถึงไม่เชื่อเลยสักคำฉันรู้สึกว่าผู้ชายอย่างเฮ่อจือโจว ไม่น่าจะยอมเอาผู้หญิงของตัวเองไปให้คนอื่นเล่นสนุกหรอกเขาเป็นคนที่ไม่ลดตัวไปใช้วิธีสกปรกเพื่อผลประโยชน์ไม่อย่างนั้น ตลอดสามปีที่แต่งงานกับฉัน เขาคงใช้เส้นสายครอบครัวฉันเพื่อไต่เต้าไปตั้งนานแล้วแต่เขาไม่ทำ เขาไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลยแม้แต่นิดเดียวเพราะฉะนั้น เมื่อกี้กู้ชิงชิงคงจะจงใจพูดเพื่อยั่วโมโหฉันมากกว่าพอคิดได้แบบนี้ ในใจก็พลันโล่งอกขึ้นมาบ้างหลังจากที่เฮ่อจือโจวกับลู่ฉางเจ๋อออกไป ทั้งสองคนก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยกู้ชิงชิงที่ตามออกไป ก็ไม่กลับมาเช่นกันฉันกินข้าวดื่มน้ำจนอิ่ม นั่งรออยู่ในห้องส่วนตัวอีกพักหนึ่ง ก็ยังไม่เห็นวี่แววของพวกเขาทั้งสามคนลางสังหรณ์ใจไม่ดีบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นลาง ๆเฮ่อจือโจวคงไม่ได้ทิ้งฉันไว้ที่ร้านอาหารนี้อีกหรอกนะประเด็นสำคัญคือ สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะขนาดนี้ จ่ายค่าข้าวหรือยังเนี่ยฉันรีบลุกขึ้น หยิบกระเป๋าเดินออกไปข้างนอกฉันมองไปรอบ ๆ ทางเดิน ไม่เห็นใครเลยสักคนพอมาถึงห้องโถง ฉันกวาดสายต

ผู้ชายคนนี้ประสาทกลับไปแล้วจริง ๆเฮ่อจือโจวถอดเสื้อโคตของตัวเองออก แค่นเสียง “ไม่ได้ทำอะไร แค่รู้สึกว่าเสื้อเขามันขัดหูขัดตา”ฉัน: ...เขาพูดพลางเอาเสื้อโคตตัวนั้นมาคลุมให้ฉันอุณหภูมิร่างกายของผู้ชายคนนั้นมาพร้อมกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ทั้งอบอุ่นและทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกทำไมเขาต้องบังคับให้ฉันใส่เสื้อของเขาด้วยฉันมองเขาตาไม่กะพริบ ในใจเกิดความรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาลาง ๆทว่าประโยคถัดมาของผู้ชายคนนั้นก็ทำลายความหวั่นไหวเหล่านั้นทิ้งไปหมดเกลี้ยง“คุณตามผมมาทำงาน ไม่ได้มาเที่ยว คราวหน้าห้ามปฏิเสธเสื้อของผมอีก ไม่งั้นถ้าหนาวจนป่วยขึ้นมาก็ต้องลำบากคนอื่น ที่นี่ผมไม่มีคนเหลือเฟือพอจะมาคอยดูแลคุณหรอกนะ”เหอะ!หวังจะได้ยินคำพูดดี ๆ จากปากผู้ชายคนนี้ฉันว่าคงต้องรอชาติหน้าไม่สิ!ชาติหน้าฉันก็ไม่อยากเจอเขาอีกแล้ว!ขณะที่กำลังคิดอย่างหงุดหงิด ฉันก็เห็นเฮ่อจือโจวยกมือขึ้นโยนเสื้อแจ็กเกตหนังของลู่ฉางเจ๋อให้พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง “เดี๋ยวเอาเสื้อตัวนี้ไปบริจาคซะ”เขาทำพนักงานเสิร์ฟถึงกับชะงักค้าง แต่ก็ยังพยักหน้ารัว ๆ “ได้ครับ ๆ”ฉันร้อนใจขึ้นมาทันที “ไม่ได้นะ นั