All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 291 - Chapter 300

นัยน์ตาดำของชายหนุ่มแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและเคียดแค้นอยู่ลึก ๆดูท่าเขาคงจะเกลียดชังการหยามเกียรติและการกดขี่ของฉันในช่วงสามปีนั้นเข้าไส้จริง ๆพอนึกถึงจุดจบของอาเวย การที่ฉันยังมีชีวิตรอดครบสมบูรณ์มาจนถึงตอนนี้ได้ นับว่าเป็นปาฏิหาริย์จริง ๆตอนนี้สถานะของฉันกับเขาช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ต่อหน้าเขา ฉันคงต้องเก็บซ่อนอารมณ์ไว้บ้างแล้วเมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันจึงพยายามสะกดกลั้นความโกรธในใจ แล้วยิ้มให้เขา “ประธานเฮ่อคิดมากไปแล้ว ตอนนี้คุณเป็นเจ้านาย เป็นนายทุนของฉัน ฉันจะไปแอบคิดฆ่าคุณในใจได้ยังไง”“เหอะ!”เฮ่อจือโจวเหยียดยิ้ม ทำหน้าราวกับมองฉันทะลุปรุโปร่งฉันตั้งสติ ส่งยิ้มให้เขาต่อ “เมื่อกี้ฉันก็แค่คิดว่า ประธานบริษัทผู้สูงศักดิ์อย่างประธานเฮ่อ ถึงกับต้องมางัดแงะกุญแจห้องคนอื่นตอนดึก ๆ ดื่น ๆ ด้วยเหรอ”“งัดแงะกุญแจงั้นเหรอ”เฮ่อจือโจวจ้องฉันพลางแค่นหัวเราะ “กุญแจของคุณไม่ได้เสียบคาประตูไว้ตลอดหรอกเหรอ”ฉันตกใจอะไรนะหรือว่าตอนกลับเข้าห้อง ฉันลืมดึงกุญแจออกงั้นเหรอเฮ่อจือโจวยกมือข้างหนึ่งของฉันขึ้นมา วางพวงกุญแจที่ห้อยจี้หยกผิงอันไว้กลางฝ่ามือฉัน แล้วหัวเราะเบา ๆ “กุญแจก็ไ

ช่วงนี้มันบ่อยเกินไปแล้วจริง ๆ ฉันยังคงเป็นห่วงลูกในท้อง“ไม่อยากเหรอ” เฮ่อจือโจวมองฉันด้วยสายตาลึกล้ำฉันกัดริมฝีปาก ไม่กล้าตอบถ้าบอกว่าใช่ เขาต้องโมโหอีกแน่ถ้าบอกว่าไม่ใช่ ก็ฝืนใจตัวเองอีกเพราะงั้นเลยเลือกที่จะไม่พูดอีกอย่าง เวลาผู้ชายคนนี้เกิดอารมณ์ขึ้นมา ไม่ว่าฉันจะต่อต้านหรือขัดขืนยังไงก็เปล่าประโยชน์แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เขาพูดแนบชิดข้างหูฉัน “ไม่อยากก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้คุณไม่ยอมท้องลูกของผมสักทีล่ะ”พูดจบเขาก็ประกบจูบริมฝีปากฉัน ไม่ปล่อยให้ฉันมีโอกาสได้ขัดขืนอีกฉันพบว่าผู้ชายคนนี้มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือไม่รู้จักหมดสิ้นจริง ๆฉันถูกเขาทรมานจนเหนื่อยล้าไปทั้งตัว มืออ่อนจนแทบจะยกไม่ขึ้นแต่เขากลับยังดูมีชีวิตชีวา ราวกับว่าทำอย่างไรก็ไม่พอในสายตาที่พร่ามัว สายตาที่เขามองมาเหมือนจะแน่วแน่และลึกซึ้งมากแต่ผู้ชายที่มองฉันด้วยสายตาลึกซึ้งและแน่วแน่แบบนี้ กลับทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อรักแรกของเขาได้ในใจฉันอดสมเพชตัวเองไม่ได้จริงด้วยสินะ เรื่องทั้งหมดบนเตียงเอาไปคิดจริงจังไม่ได้จริง ๆหลังจากนั้นฉันก็หลับไป ไม่รู้เลยว่าเฮ่อจือโจวเสร็จกิจตอนไหนระหว่างหลับฝัน ฉั

เพราะเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ฉันก็เลยกินอย่างเร่งรีบไปหน่อยเฮ่อจือโจวจ้องฉัน เอ่ยเสียงเนิบนาบ “ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ กิน”ฉันดื่มน้ำเต้าหู้ไปอึกหนึ่ง แล้วบอกว่า “ไฟลต์หกโมงไม่ใช่เหรอ ฉันกลัวจะไปไม่ทันน่ะสิ”“ไม่ทันก็ไปไฟลต์ถัดไป”ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทีสบาย ๆฉันกลืนซาลาเปาไส้เนื้อในปากลงคอ ถามเขา “ธุระไม่ด่วนเหรอ ไม่งั้นคุณคงไม่จองไฟลต์เช้าขนาดนี้หรอกมั้ง”เฮ่อจือโจวปรายตามองฉัน ตอบไม่ตรงคำถาม “คุณกินไปตั้งเยอะ ก็ไม่เห็นจะมีเนื้อมีหนังขึ้นมาสักขีด”ฉัน: ...“ก็ทำงานหนักนี่นา กินอะไรเข้าไปก็ย่อยหมดแล้วสิ ไม่ได้หรือไง” ฉันตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้เขากระตุกยิ้มมุมปาก จ้องมองมาที่หน้าอกฉันพลางพูดอย่างมีความหมายแฝง “ก็จริง ช่วงนี้ทำให้คุณเสียพละกำลังไปเยอะจริง ๆ นั่นแหละ”“คุณ...”ฉันถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห ไม่อยากจะต่อปากต่อคำด้วยแล้วเห็นผู้ชายคนนี้ทำหน้าขรึม ๆ แบบนี้ ที่แท้ในหัวก็มีแต่เรื่องใต้สะดือทั้งนั้น!การไปทำงานต่างเมืองรอบนี้ของเขา น่าจะมีปัญหาที่จัดการยากจริง ๆ แหละตอนกินข้าวเช้ายังมีคนโทรเข้ามาตั้งสองสายแล้วฉันรีบจัดการซาลาเปาในมือจนหมด แล้วหยิบแป้งทอดมาอีกชิ้น พลางบอก

ผู้ชายคนนี้ก็แปลกคน ไปทำงานต่างเมืองกับผู้หญิงที่ตัวเองชอบก็ดีอยู่แล้ว ทำไมต้องให้ฉันไปเป็นก้างขวางคอด้วยกู้ชิงชิงส่ายหน้าบอก “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะพี่จือโจว เมื่อคืนฉันจองตั๋วเองเรียบร้อยแล้ว แค่จองชั้นเฟิร์สต์คลาสไม่ได้ เลยจองชั้นประหยัดแทน”“ไม่เป็นไรหรอก ตอนลงเครื่อง ฉันจะรอเธออยู่ข้างนอก”“...อ๋อ” บนใบหน้าของกู้ชิงชิงฉายแววผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัดฉันเองก็อึ้งไปเหมือนกันฉันนึกว่าเฮ่อจือโจวจะบอกให้ฉันสลับที่นั่งกับเธอเสียอีกเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ตอนขึ้นเครื่องก็เลยเร่งรีบนิดหน่อยเฮ่อจือโจวลากกระเป๋าเดินทางเดินเร็วมาก ฉันเองก็วิ่งเหยาะ ๆ ตามไปตลอดทางกู้ชิงชิงนั่นทำเอาหมดคำจะพูดจริง ๆ ร้องเรียก ‘พี่จือโจว’ ตามหลังมาตลอดทางเฮ่อจือโจวหยุดรอเธอตั้งหลายครั้งฉันเคยเห็นคนอ่อนแอมาก็เยอะ แต่ไม่เคยเห็นใครอ่อนแอจนดูแลตัวเองไม่ได้ขนาดเธอมาก่อนช่างดูอ่อนแอยิ่งกว่าคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็กอย่างฉันเสียอีกตอนรอกู้ชิงชิง เสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่องก็ดังเร่งครั้งแล้วครั้งเล่าสีหน้าของเฮ่อจือโจวยังคงเรียบเฉย บนใบหน้าไม่มีแววหงุดหงิดรำคาญเลยแม้แต่น้อยนี่ถ้

ฉันเม้มปาก กำลังจะถามเขาจู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องโดยสารเฮ่อจือโจวถึงได้ยืดตัวขึ้น แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเองเงียบไปอึดใจหนึ่ง ประตูห้องโดยสารก็ถูกเปิดออกยังไม่ทันเห็นตัว น้ำเสียงอ่อนแอก็ลอยมาก่อนแล้ว“พี่จือโจวคะ...”ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นกู้ชิงชิงวิ่งน้ำตาคลอเข้ามา โดยมีสจวร์ดรูปหล่อเดินตามมาด้วย“ประธานเฮ่อครับ...” สจวร์ดเอ่ยกับเฮ่อจือโจวอย่างนอบน้อม “ผู้หญิงท่านนี้บอกว่าเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย อยากพบคุณครับ ผมเห็นว่าเป็นเพื่อนของคุณ ก็เลยพามาส่ง”เฮ่อจือโจวหันไปมองกู้ชิงชิงทันที ใบหน้าฉายแววเป็นห่วง “ไม่สบายตรงไหน ร้ายแรงหรือเปล่า”กู้ชิงชิงส่ายหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ ก็แค่พอพี่ไม่อยู่ข้าง ๆ ฉันนั่งเครื่องบินคนเดียวแล้วมันหวิว ๆ อีกอย่างนี่เพิ่งจะเป็นการขึ้นเครื่องบินครั้งที่สองของฉันด้วย ฉันกลัว”“งั้นเธอก็อยู่ที่นี่แหละ” เฮ่อจือโจวเอ่ยเรียบ ๆทว่าสจวร์ดกลับทำหน้าลำบากใจ “ขออภัยด้วยครับประธานเฮ่อ ตามกฎการบินต้องนั่งหนึ่งคนต่อหนึ่งที่นั่ง เพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารครับ คุณผู้หญิงท่านนี้ เธอไม่มีที่นั่งว่างในห้องโด