All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 311 - Chapter 320

ปากไวกว่าสมองเอ่ยออกมาก่อน “พี่จือโจว~~”เอี๊ยด...เพิ่งจะเรียกเขาไปทีเดียว เขาก็เหยียบเบรกกะทันหันอย่างแรงฉันรีบใช้มือยันด้านหน้าไว้ มองเขาด้วยความตกใจ “จู่ ๆ คุณจะจอดรถทำไม”โชคดีที่นี่เป็นถนนสายเล็ก บนถนนไม่ค่อยมีรถเขากำพวงมาลัยแน่น มองฉันด้วยสีหน้าที่ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย “อยู่ดี ๆ คุณมาเรียกส่งเดชทำไม”เอ่อ...ฉันพลันได้สติขึ้นมา เมื่อกี้ฉันใช้น้ำเสียงดัดจริตแบบนั้นเรียกเขาว่า ‘พี่จือโจว’ ไปจริง ๆฉันเม้มปากอย่างหงุดหงิดตัวเองเมื่อกี้สมองคงจะร้อนไปจริง ๆคนที่เขาชอบคือกู้ชิงชิง ดังนั้นถึงได้ชอบให้กู้ชิงชิงเรียกเขาแบบนั้นเขาเกลียดฉันขนาดนั้น ฉันเรียกเขาแบบนั้น ในใจเขาคงจะสะอิดสะเอียนจนทนไม่ไหวนี่ไง สะอิดสะเอียนจนถึงขั้นเหยียบเบรกกะทันหันเลย“ไม่มีอะไรก็อย่ามาเรียกส่งเดช มันรบกวนการขับรถของผม” เขาอบรมฉันอย่างจริงจังหน้าฉันร้อนผ่าว อายจนทนไม่ไหวฉันพูดเสียงอู้อี้ “กู้ชิงชิงเรียกคุณแบบนั้น ก็ไม่เห็นรบกวนการขับรถของคุณเลยนี่”“เธอคือเธอ คุณคือคุณ คุณกับเธอไม่เหมือนกัน”เหอะ!ฉันกับกู้ชิงชิงไม่เหมือนกันงั้นเหรออย่างที่คิดไว้เลย ในใจเขากู้ชิงชิงคือคนโปรดในดว

เฮ่อจือโจวแค่นเสียงเย็น พูดเยาะเย้ย “ต่อให้นิสัยผมจะแย่แค่ไหน ก็ไม่ได้ทำอะไรคุณไม่ใช่หรือไง ช่างไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วจริง ๆ!”เหอะ!ไม่ได้ทำอะไรฉันงั้นเหรอเขาลืมไปแล้วล่ะสิว่าทุกครั้งบนเตียงเขาทรมานฉันยังไงเฮ้อ ช่างเถอะ!ยังไงเขาก็เป็นถึงประธานใหญ่ ฉันเป็นแค่เลขาตัวเล็ก ๆ ขืนไปเถียงต่อหน้าเขา ฉันก็มีแต่จะหาเรื่องใส่ตัวเปล่า ๆเฮ่อจือโจวแค่นเสียงเย็นอีกครั้ง ท่าทีโมโหนั่น เหมือนอยากซ้อมฉันหนัก ๆ สักตั้งอย่างนั้นแหละเถ้าแก่ร้านยืนยิ้มเจื่อนอยู่ข้าง ๆ“ความจริง ความจริงเธอก็ไม่ได้พูดเรื่องไม่ดีของคุณมากหรอกครับอีกอย่าง ในเมื่อคุณอยากเป็นเพื่อนเธอ ก็อย่าทำตัวจริงจังขนาดนั้นเลย อย่าเอารังสีตอนทำงานออกมาใช้ ไม่งั้นเธอจะกลัวเอานะครับ”“นี่ คุณอย่าพูดส่งเดชนะ เขาเป็นแค่เจ้านายฉันเท่านั้น! คุณทำลายชื่อเสียงฉันไม่เป็นไร แต่คุณอย่ามาทำลายชื่อเสียงเจ้านายของฉันนะคะ” ฉันถลึงตาใส่เถ้าแก่ร้านด้วยความโมโหไม่เคยเจอเถ้าแก่ร้านที่พูดมากขนาดนี้มาก่อนเลย ธุรกิจนี้เขายังอยากจะทำอยู่ไหมเนี่ยจริง ๆ เลย!ที่น่าประหลาดใจคือ เถ้าแก่ร้านพูดแบบนั้น เฮ่อจือโจวกลับไม่โกรธเลยแม้แต่นิดเดียว ความอึมค

เขาว่ากันว่าลูกสาวส่วนใหญ่มักจะหน้าเหมือนพ่อเฮ้อ! อยากคลอดลูกสาวจังเลยถ้าเป็นแบบนี้ ในอนาคตลูกสาวของฉันต้องสวยมากแน่ ๆฉันมองรูปถ่ายในโทรศัพท์ ขณะกำลังปล่อยความคิดจินตนาการไปเรื่อยเปื่อย จู่ ๆ คนกลุ่มหนึ่งก็พากันเบียดเสียดเดินไปที่ประตูบานหนึ่งข้าง ๆ ฉัน“เร็วหน่อย ๆ ของล้ำค่าประจำปราสาทกำลังจะเปิดให้เข้าชมแล้ว แถมเปิดแค่สิบนาทีด้วย ถ้าครั้งนี้ไม่ได้ดู ก็ต้องรอครั้งหน้าอีก”“นั่นสิ ฉันได้ยินมาว่าวันนี้ของล้ำค่าประจำปราสาทจะเปิดให้เข้าชม ก็เลยมานี่แหละ”“ฉันก็เหมือนกัน คราวที่แล้วฉันไม่ได้ดู ฟังพวกเขาบอกว่า ของล้ำค่าประจำปราสาทน่ะน่าตื่นตาตื่นใจมาก”......คนกลุ่มนั้นพูดพลางก็เบียดเข้าไปในประตูบานนั้นฉันขมวดคิ้วอย่างสงสัย: ของล้ำค่าประจำปราสาทเหรอ ตัวอะไรกันฉันรั้งนักท่องเที่ยวคนหนึ่งไว้แล้วลองถามดูเธอบอกว่าในปราสาทนี้มีมังกรน้ำแข็งแกะสลักอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งถูกยกให้เป็นของล้ำค่าประจำปราสาทแห่งนี้เพราะว่าล้ำค่ามากเกินไป ดังนั้นวันธรรมดาจึงไม่เปิดให้เข้าชม จะเปิดให้เข้าชมเฉพาะในวันที่กำหนดเท่านั้นวันนี้เป็นวันเปิดให้เข้าชมพอดี ตอนเช้าสามรอบ ตอนบ่ายสามรอบนี่เป็นรอบสุดท้

เขาไม่รับ เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “ตอนนี้ไม่อยากกินแล้ว คุณจัดการเองเถอะ”ฉัน: ...ชายตรงหน้าเห็นได้ชัดว่ายังคงอารมณ์เสียอยู่ฉันหลุบตาลง เอ่ยอธิบายเสียงแผ่ว “ขอโทษนะ เมื่อกี้ในฮอลล์จัดแสดงคนเยอะแล้วก็เสียงดังมาก ฉันเลยไม่ได้ยินเสียงสายเข้าขอโทษจริง ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไม่รับสายคุณนะ”ฉันไม่เคยเอ่ยปากขอโทษเขาอย่างจริงใจขนาดนี้มาก่อนเลยไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากขอโทษไปอย่างจริงใจแล้ว สีหน้าเขาจะดูดีขึ้นบ้างไหมฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นลอบมองเขาอย่างระแวดระวังกลับพบว่าเขายังคงขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าดำทะมึน ดูท่าทางความโกรธจะไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อยเฮ้อ!ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะง้อไม่ได้ง่าย ๆ เลยตลอดทางที่เดินออกมาจากปราสาทน้ำแข็ง เฮ่อจือโจวไม่ได้พูดกับฉันอีกเลยแม้แต่ประโยคเดียวท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้วเฮ่อจือโจวเดินนำหน้าไป ฉันกลัวว่าจะคลาดกันจึงได้แต่วิ่งเหยาะ ๆ ตามอยู่ด้านหลังออกมาแล้วเขาไม่ได้ตรงไปที่ลานจอดรถ แต่กลับเดินไปที่ร้านอาหารใกล้ ๆ แทนฉันเดินตามเขาเข้าไปในร้านอาหารและทิ้งตัวลงนั่งตรงที่นั่งริมหน้าต่างพนักงานเสิร์ฟยื่นเมนูมาให้อย่างกระตือรือร้น เขาโยนมันมาให้ฉันโดยไม่

แม้เฮ่อจือโจวจะไม่เป็นที่ต้อนรับของตระกูลเฮ่อมาตั้งแต่เด็ก แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเฮ่อ แล้วเขาไปข้องเกี่ยวอะไรกับเด็กสาวบ้านนอกได้ล่ะ“ใช่แล้ว เมื่อก่อนกู้ชิงชิงก็เป็นแค่ยัยบ้านนอก จือโจวรับเธอมาอยู่ด้วยตอนที่หย่ากับคุณนั่นแหละ”ได้ยินดังนั้น หัวใจฉันก็พลันเจ็บแปลบไม่ว่ากู้ชิงชิงจะเป็นยัยบ้านนอกหรือไม่ แต่การที่เฮ่อจือโจวหย่ากับฉัน ก็เป็นเพราะเธอจริง ๆ“เฮ้อ ความจริงกู้ชิงชิงนี่ก็น่ารำคาญไม่เบา อ่อนแออย่างกับกับลมพัดก็ปลิว จะตะคอกใส่ก็ไม่ได้ จะว่าก็ไม่ได้จิตใจช่างอ่อนไหวเปราะบาง ผมคุยกับเธอทีไรต้องระมัดระวังตัวมากเลยละไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมจือโจวถึงต้องทำดีกับเธอขนาดนั้น เสี่ยวอันหราน คุณน่ะเก่งกว่าเธอตั้งไม่รู้กี่เท่า”ลู่ฉางเจ๋อพูดด้วยสีหน้ารังเกียจฉันพยายามข่มความปวดร้าวในใจ ฝืนยิ้มบาง ๆ “ลางเนื้อชอบลางยา บางทีเฮ่อจือโจวอาจจะชอบผู้หญิงสไตล์นั้นก็ได้”“ก็ไม่แน่นะ...” ลู่ฉางเจ๋อขมวดคิ้ว “ผมกลับมองว่าที่จือโจวทำแบบนั้นกับกู้ชิงชิงอาจจะไม่ได้แปลว่าชอบเสมอไป แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าเขาดีกับผู้หญิงคนนั้นมากจริง ๆ ”“การทำดีกับผู้หญิงคนหนึ่งมาก ๆ ถ้าไม่