All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 321 - Chapter 330

ฉันรีบเรียกเขาไว้ “คุณชายลู่ เดี๋ยวค่ะ”ลู่ฉางเจ๋อชะงักไปเล็กน้อย หันกลับมามองฉัน “มีอะไรหรือเปล่า เสี่ยวอันหราน”“เอ่อ...ห้องของฉันอยู่ไหน”ลู่ฉางเจ๋อมีสีหน้าประหลาดใจ “นี่ก็ห้องของคุณไม่ใช่เหรอ”พูดพลางสายตาของเขาก็หลุบลงมองถุงที่ฉันถืออยู่ แล้วถามว่า “คุณไม่อยากพักห้องนี้เหรอ นี่เป็นห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทห้องเดียวที่ผมจองไว้เลยนะ เป็นห้องที่ดีที่สุดของโรงแรมนี้เลย”“แต่นี่เป็นห้องของเฮ่อจือโจวนะ”ลู่ฉางเจ๋อหัวเราะแหะ ๆ “ห้องของเขาก็คือห้องของคุณไม่ใช่หรือไง พวกคุณเคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน อะไรที่ควรนอนก็นอนมาหมดแล้ว จะยังแบ่งแยกให้ชัดเจนขนาดนี้ไปทำไม”เมื่อเห็นฉันขมวดคิ้ว เขาก็รีบหัวเราะพลางว่า “โธ่ ๆ เอาละ ผมไม่ล้อคุณแล้วแต่ผมจองห้องพักไว้แค่สามห้อง ถ้าคุณไม่พักห้องนี้แล้วจะไปพักที่ไหนล่ะ”“งั้นเดี๋ยวฉันไปจองห้องธรรมดาใหม่”ลู่ฉางเจ๋อรีบเรียกฉันไว้ “คุณอย่าทำให้วุ่นวายเลย โรงแรมนี้เป็นโรงแรมที่ดีที่สุดในแถบนี้ ห้องเต็มไปตั้งนานแล้ว ผมต้องจองล่วงหน้าถึงจะได้มาสามห้อง”“แล้วทำไมตอนแรกคุณไม่จองเพิ่มอีกสักห้องล่ะ ฉันกับเฮ่อจือโจวเคยเป็นสามีภรรยากันก็จริง แต่ตอนนี้ฉันกับเขาห

“เฮ่อจือโจว จริง ๆ แล้วฉัน...”“พี่จือโจว!”ฉันเพิ่งจะอ้าปาก เสียงใสนุ่มนวลสายหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังของชายหนุ่มฉันตัวแข็งทื่อ ความหวั่นไหวในใจมลายหายไปจนหมดสิ้นในชั่วอึดใจฉันกระตุกยิ้มเยาะเย้ยตัวเองลืมไปได้ยังไง ว่ายังมีกู้ชิงชิงอยู่อีกคนเมื่อครู่นี้ฉันถึงกับลุ่มหลงไปกับน้ำเสียงแหบพร่าทุ้มลึกของเฮ่อจือโจว จนเกือบจะเปิดใจให้กับเขาไปเสียแล้วเฮ่อจือโจวยังคงจ้องมองฉันด้วยแววตาดำมืดฉันผลักแผงอกของเขาเบา ๆ แล้วเตือนเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “คุณกู้มาแล้ว”“ถังอันหราน!”เฮ่อจือโจวขมวดคิ้ว และพูดอย่างดื้อดึง “คุณตอบคำถามเมื่อกี้ของผมมาก่อน!”“แล้วคุณอยากได้ยินคำตอบแบบไหนล่ะ พูดมาสิ”ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาดวงตาประสานกัน นัยน์ตาของเขาทั้งดำและมืดมิด ในที่สุดก็ค่อย ๆ รวบรวมความเย็นเยียบขึ้นมาสายหนึ่ง“คุณหมายความว่ายังไง”ฉันหลุบตาลง และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่ได้หมายความว่ายังไง ฉันแค่จะบอกว่า ประธานเฮ่ออยากได้ยินคำตอบแบบไหน ฉันก็จะพูดคำตอบแบบนั้น”“ถังอันหราน!”เฮ่อจือโจวคำรามเสียงต่ำ มือที่กดอยู่บนไหล่ของฉันพลันออกแรงเพิ่มขึ้นฉันขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ ฝืนทำเป็นยิ้มแล้วพ

ฉันจ้องมองใบหน้านั้นอย่างเหม่อลอย จนแทบจะลืมหายใจชายหนุ่มสวมชุดโบราณ คิ้วกระบี่ตาราวกับดวงดาว เกล้าผมขึ้นสูงและมัดรวบไว้ด้วยกวานหยกบนบ่าคลุมด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอก เข้ากันกับใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ตินั่น ช่างดูสูงส่งสง่างาม หาใครเปรียบไม่ได้จริง ๆฉันนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ กว่าจะจำได้ว่าเขาคือกู้อี้เมื่อเห็นฉันมองตาค้าง ตานตานก็หัวเราะอยู่ข้าง ๆ “อันอัน ยัยคนบ้าผู้ชายเอ๊ย พอเห็นคนหล่อเข้าหน่อยก็ตาค้างเชียวนะ”ฉันหน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะบ่นเธออย่างไม่สบอารมณ์ “อย่าพูดเหลวไหลนะ ฉันก็แค่จำไม่ได้ไปชั่วขณะว่าเขาคือประธานกู้ต่างหาก”“ฮ่า ๆ ประธานกู้นี่หล่อทั้งชุดโบราณแล้วก็ชุดยุคปัจจุบันเลยนะ พอเอาไปเทียบกับเฮ่อจือโจวของเธอแล้ว ก็ไม่เลวใช่ไหมล่ะ”จู่ ๆ กู้อี้ก็โผล่มาวิดีโอคอลกับฉัน ถึงแม้ว่าเสียงของตานตานจะดังอยู่ข้าง ๆ แต่ตัวเธอกลับหลบไปอยู่อีกด้านหนึ่งแล้วทำให้ในหน้าจอวิดีโอมีแค่กู้อี้ ฉันมองไม่เห็นตานตานเลยสักนิดกู้อี้ทักทายฉัน “เสี่ยวถัง ช่วงนี้สบายดีไหม ได้ยินมาว่าคุณไปทำงานต่างเมืองกับเฮ่อจือโจวเหรอ”“ค่ะ” ฉันพยักหน้า อยากจะเรียกให้ตานตานมาเข้ากล้องด้วยกัน แต่ก็เกรงใจแม้ว่าการไ

“ทำไมไม่ให้ถาม”มือของเขายิ่งทำเกินเลยมากขึ้นเรื่อย ๆ พละกำลังที่แยบยลนั้นดึงรั้งเส้นประสาทของฉันฉันค่อย ๆ รู้สึกได้ว่าแก้มกำลังร้อนผ่าว ร่างกายของเขาก็ไม่เย็นเฉียบอีกต่อไป แผงอกกำยำราวกับมีไฟลุกโชนขึ้นมาฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขา เห็นชัด ๆ ว่าเส้นประสาทตึงเครียดมาก แต่ขาทั้งสองข้างกลับอ่อนแรง จนแทบจะยืนไม่อยู่ฉันขยุ้มคอเสื้อที่หน้าอกของเขาไว้แน่น ร่างกายทั้งร่างพึ่งพาเพียงแรงที่เอวประคองเอาไว้ฉันเอ่ยปากอย่างยากลำบาก “ไม่ ไม่ทำไมหรอก ฉัน...ฉันอยากนอนจริง ๆ นะ”นัยน์ตาสีดำลึกล้ำของเขาจ้องมองฉันเขม็ง รุกคืบเข้ามาทีละก้าว “เราคุยกันให้จบก่อนค่อยนอน คนดี บอกผมมา เมื่อกี้คุณอยากถามอะไรผม”เป็นน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกแบบนั้นอีกแล้ว ราวกับมีเวทมนตร์เย้ายวนบางอย่าง ชักนำให้หัวใจของฉันดำดิ่งลงไปฉันมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำที่ลึกล้ำของเขา หัวใจสั่นไหวไม่หยุดร่างกายภายใต้การหยอกเย้าอย่างอ่อนโยนของเขา อ่อนระทวยเป็นระลอกฉันพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะอ้อนวอน “คุณอย่าทำแบบนี้อีกได้ไหม เรื่องเมื่อกี้ ฉันไม่อยากคุยแล้วจริง ๆดึกมากแล้ว ฉันอยากนอน แค่อยากนอน”“งั้นคุณก็บอกผมมา เมื่อกี้คุณอย

“จิ๊!”ฉันถลึงตาใส่เขาด้วยความรำคาญเขารีบปิดปากทันที “โอเค ๆ ๆ ผมไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว”ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ดันกล่องอาหารมาตรงหน้าฉัน “รีบกินเถอะ นี่จือโจวให้ผมเอากลับมาฝากคุณน่ะ”ฉันชะงักไปเล็กน้อย พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เฮ่อจือโจวเดินจากไปอย่างโกรธเคืองเมื่อคืนนี้ฉันเม้มริมฝีปาก แล้วถามเสียงเบา “แล้วตัวเขาไปไหนล่ะ”“เขาเหรอ ไปพบลูกค้าแล้ว”ลู่ฉางเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา ล้วงกล่องบุหรี่ออกมา เตรียมจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบฉันขมวดคิ้ว “ห้ามสูบบุหรี่ในห้องฉัน”ลู่ฉางเจ๋ออึ้งไป ทิ้งช่วงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบะปาก “ดุจริง ๆ แล้วทำไมจือโจวสูบได้ แต่ทำไมผมถึงสูบไม่ได้เสี่ยวอันหราน คุณจะมาเลือกปฏิบัติแบบนี้ไม่ได้นะ ยังไงซะผมก็อุตส่าห์ตั้งใจกลับมาส่งข้าวให้คุณเชียวนะ”“ตอนที่เฮ่อจือโจวอยู่ ฉันก็ไม่อนุญาตให้เขาสูบเหมือนกัน” ฉันพูดใครจะไปรู้ว่าลู่ฉางเจ๋อจะเบิกตากว้างขึ้นมาทันที “ไม่มั้ง หมอนั่นติดบุหรี่หนักจะตาย คุณบอกไม่ให้เขาสูบ เขาก็ไม่สูบจริง ๆ เหรอ”“เขาติดบุหรี่หนักเหรอคะ”“อื้อ เขาติดบุหรี่หนักมากเลยนะ ช่วงกำลังก่อตั้งบริษัทมีอยู่สองสามช่วงที่ลำบากมาก วันหนึ่งเขาสูบไปตั้งหลายมวน”