All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 341 - Chapter 350

ไม่รู้ว่าวิธีนี้จะได้ผลหรือเปล่าแต่ถ้าเฮ่อจือโจวหวังอยากให้ฉันคลอดลูกให้เขาขนาดนั้นจริง ๆ วิธีนี้น่าจะได้ผลส่งข้อความเสร็จ ฉันก็พิงอ่างล้างหน้า ยืนรออย่างกระวนกระวายใจไม่รู้ว่าเฮ่อจือโจวจะมาไหมเมื่อกี้ฉันเพิ่งส่งไปแค่ประโยคเดียวว่า: มาที่ห้องน้ำหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วยรออยู่ราวห้านาทีก็ยังไม่เห็นผู้ชายคนนั้นมาเขาคงไม่ได้ไม่เห็นข้อความหรอกใช่ไหมงั้นฉันควรโทรหาตรง ๆ เพื่อเรียกเขามาเลยดีไหมฉันลังเลอยู่ในใจ รอต่อไปอีกสองนาที ถึงได้ล้วงโทรศัพท์ออกมา ค้นหาเบอร์ของผู้ชายคนนั้นแล้วกดโทรออกทันทีจู่ ๆ ด้านหลังก็พลันมีเสียงเรียกเข้าเพราะ ๆ ดังขึ้นฉันสะดุ้งตกใจ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าในกระจกตรงหน้ามีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคนเฮ่อจือโจวนั่นเองฉันพูดไม่ออกอยู่ลึก ๆ ผู้ชายคนนี้ไปมาอย่างเงียบเชียบจริง ๆโทรศัพท์ของเขายังคงดังอยู่ ฉันรีบกดวางสายที่โทรออกไป แล้วหันกลับไปมองเขาอย่างนอบน้อมไม่ว่าในใจจะโกรธแค้นเขาแค่ไหน ท้ายที่สุดก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเขาเป็นเจ้านายของฉันไม่ได้อยู่ดีฉันหลุบตาลงเล็กน้อย “ประธานเฮ่อ!”เฮ่อจือโจวเก็บโทรศัพท์ แล้วถามฉันด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตามผมมามีธุระอะไ

ชายหนุ่มรับโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างยังคงอยู่ใต้เสื้อผ้าของฉันเรือนร่างสูงใหญ่ของเขาแนบชิดติดตัวฉัน กักขังร่างของฉันไว้ระหว่างตัวเขากับอ่างล้างหน้าเพราะอยู่ใกล้กันมากฉันจึงได้ยินเสียงของกู้ชิงชิงออกมาจากโทรศัพท์อย่างเลือนราง“พี่จือโจว ทำไมไปห้องน้ำนานขนาดนี้ล่ะคะ ประธานฮั่วรอนานจนเริ่มหงุดหงิดแล้วนะคะ”“กำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”“แล้วคุณถังล่ะคะ ประธานฮั่วยังรอให้เธอมาดื่มให้อยู่นะคะ”เฮ่อจือโจวหลุบตาลง สายตาจับจ้องมาที่เรือนร่างของฉันอย่างที่ลู่ฉางเจ๋อเคยบอกไว้ เวลาที่ผู้ชายคนนี้มองฉัน ในดวงตาของเขามักจะเหมือนมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่เสมอแต่เรื่องเซ็กซ์กับความรัก ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นคนละเรื่องกัน“ฉันกำลังจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้แหละ”ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจบ ก็วางสายโทรศัพท์ไปทว่าหัวใจของฉันกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงถึงฉันจะบอกว่ากำลังเตรียมตัวท้อง และจะคลอดลูกให้เขา เขาก็ยังจะพาฉันไปดื่มให้ฮั่วหลิงอยู่อีกเหรอเฮ่อจือโจวดึงมือออกมาจากเสื้อผ้าของฉันเขาจัดระเบียบเนกไทและรอยยับบนเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย แล้วพูดกับฉันว่า “ไปเถอะ กลับไปที่ห้องส่วนตัวได้แล้

“ตะ...เตรียมตัวท้องเหรอ”กู้ชิงชิงตกใจจนพูดติดอ่าง จากนั้นเธอก็หันไปมองเฮ่อจือโจวอย่างไม่ยอมจำนนสายตาของลู่ฉางเจ๋อก็มองสลับไปมาระหว่างฉันกับเฮ่อจือโจวเช่นกันฉันยอมรับสายตาแปลก ๆ ของทุกคนด้วยใบหน้าที่ไม่แดงและหัวใจที่ไม่เต้นรัวหากเมื่อกี้ไม่ได้คุยเรื่องนี้กับเฮ่อจือโจวและไม่แน่ใจท่าทีของเขา ฉันก็คงไม่กล้าพูดคำนั้นออกมาต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้หรอกกู้ชิงชิงยิ้มอย่างพิลึกพิลั่น แต่ก็ยังคงฝืนยิ้มถามฉันอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “คุณ ไม่ใช่ว่าหย่ากับพี่จือโจวไปแล้วเหรอ มาเตรียมตัวทงเตรียมตัวท้องอะไร เตรียมตัวท้องให้ใครเหรอคะ”ฉันมองเธออย่างขบขัน “ชีวิตนี้ฉันก็มีแค่อดีตสามีเป็นผู้ชายคนเดียว คุณว่าฉันกำลังเตรียมตัวท้องให้ใครล่ะ”กู้ชิงชิงกัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วมองเฮ่อจือโจวด้วยท่าทีน่าสงสารราวกับจะร้องไห้อีกครั้งฉันกล้าพูดเลยว่าตอนนี้เพราะฮั่วหลิงยังอยู่ เธอเลยไม่กล้าแกล้งทำเป็นอาการป่วยกำเริบถ้านี่อยู่ที่โรงแรม เธอคงจะกุมหน้าอกแล้วทำหน้าเจ็บปวดพลางพูดกับเฮ่อจือโจวว่า ‘เจ็บจังเลยค่ะ พี่จือโจว เจ็บจังเลย’ ไปแล้วแน่ ๆอี๋ แค่คิดก็เลี่ยนจนขนลุกแล้วแม้ลู่ฉางเจ๋อจะบอกว่าเธอป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่

ฮั่วหลิงยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงความนัยลึกซึ้งเขาแค่นเสียงเบา ๆ “เฮ้อ คุณว่าทำไมความอยากรู้อยากเห็นของคนเราถึงได้มีมากขนาดนี้กันนะ ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าสิ่งที่ประธานเฮ่อใฝ่ฝันอยากจะได้คืออะไรกันแน่”เฮ่อจือโจวหลุบตายิ้มบาง พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ประธานฮั่วเดาว่าเป็นอะไร ก็คงจะเป็นสิ่งนั้นแหละครับ”“โอ้...” จู่ ๆ ฮั่วหลิงก็ปรายตามองมาที่ฉันอีกครั้ง แล้วหัวเราะ “งั้นผมเดาว่าเป็นคุณถัง”เฮ่อจือโจวยังคงยิ้มบาง ไม่ได้พูดอะไรฉันเองก็คิดเพียงว่านี่เป็นคำพูดล้อเล่นที่ฮั่วหลิงตั้งใจจะหยอกล้อเฮ่อจือโจวเท่านั้นแต่อย่าว่าแต่ฮั่วหลิงที่สงสัยเลย ในใจฉันเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันสิ่งที่เฮ่อจือโจวใฝ่ฝันอยากจะได้คืออะไรกันแน่นะไม่ใช่เงินทองและอำนาจบารมีแน่ ๆอย่างไรตอนแรกก็เคยบอกไปแล้วว่า หลังจากที่เขาแต่งเข้าบ้านเรา เขาก็ไม่เคยพึ่งพาเส้นสายของบ้านเราเลย และก็ไม่เคยเอาชื่อเสียงของครอบครัวเราไปทำธุรกิจการค้าใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะงั้นการที่เขาแต่งเข้าบ้านเรา ไม่ใช่เพื่อเงินทองหรืออำนาจบารมีอย่างแน่นอนดังนั้นเรื่องนี้มันก็น่าแปลกจริง ๆ ครอบครัวเรามีอะไรที่เขาใฝ่ฝันอยากจะได้ ถึงขั้นทำให้เขา

ฉันขมวดคิ้ว พลางขัดขืนแบบอัตโนมัติท่อนแขนของผู้ชายคนนี้มีแรงมาก กำลังแขนก็เยอะมาก ใช้แค่แขนข้างเดียวก็รัดตัวฉันไว้แน่นจนขยับไม่ได้เขาหลุบตามองฉัน “คุณโกรธเหรอ เพราะกู้ชิงชิงใช่ไหม”ตอนที่เขาถามคำถามนี้ ในน้ำเสียงแฝงความคาดหวังอยู่ลึก ๆเขาต้องการจะพิสูจน์อะไรกันแน่พิสูจน์ว่าฉันชอบเขา เขาจะได้รู้สึกประสบความสำเร็จงั้นเหรอฉันเบือนหน้าหนี แล้วยิ้มบาง ๆ “โกรธเหรอ ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ฉันต้องมาโกรธเพราะกู้ชิงชิงคนเดียว มันไม่คุ้มกันหรอก”ดวงตาของเฮ่อจือโจวเย็นชาลง “แล้วในสายตาคุณ อะไรถึงจะเรียกว่าคุ้มล่ะ”“ไม่มีอะไรหรอก อารมณ์ความรู้สึกของตัวฉันเองต่างหากที่สำคัญที่สุด เพราะงั้นฉันจะไม่ยอมให้กู้ชิงชิงมาส่งผลกระทบถึงอารมณ์ของฉันหรอก”“เหอะ!”เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ แววตาอันลุ่มลึกแฝงความเย้ยหยัน “เห็นไหมล่ะ คุณมันก็แค่ผู้หญิงไร้หัวใจ เลือดเย็นไร้ความรู้สึก แล้วก็เห็นแก่ตัว”ตอนนี้พอต้องเผชิญกับคำพูดประชดประชันแบบนี้ของเขา ในใจฉันก็ไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวใด ๆ อีกแล้วยังไงเขาก็เกลียดฉันขนาดนั้น ฉันก็เลยไม่สนแล้วว่าตัวเองจะเป็นคนแบบไหนในใจเขาฉันจงใจพูดกระตุ้นโทสะเขา “ใช่สิ ฉันมัน